1199 ND Sisti e RI I, Er Assia 1200
. quum dixiffem interpretem exprefliffe formam Grecam, | A] teftimonium : f pofterius verum cft, conflatinterpre- An,
9, Stunica non tulit, & maluit hoc laudis afferere fue 1529
lingua. Hic quum iterationem Pronominis Relativi
annotafem venifle ex proprietate fermonis Hebraei,
Stunica deridet , < potuit, inquit, qaum non effet
Hebrass? Quo quid dici potuit ftultius? An Larini non
{fæpc reddunt proprietatem Grec: fermonis, quum non
ſint Greci? Euangelifta retulit formam Mebrei fermo- |
nis, & hanc reliquit interpres. Jam quid refert ad |
folæcifmum, utrum imitatione Greci fermonis an Æe¬
brai recefferit à caftimonia lingua Latine? At Srenica
negat in utraque lingua vitium effe, quod Joannes ved¬
diderit proprietatem Hebraice diétionis, interpres Gre¬
cum expreflerit, Non eff, inquit, vitsum in Gramma¬
tica fic logui. O leges!
25. Atlorum cap. 2. notaram, ad invicem , pro,
inter fe, parum Latine dictum. Stunica defendit hoc
colore, Zuterpres crebro fic loquitur, ideo Latine logui¬
tar. Deinde, Valla non notavit hunc locum, ideo nihil
habet vitii. Poftremo, Apulejus dixit , de repente,
licet igitur quibuflibet Adverbits addere Prapofitionem;
& Latine dicemusad extra, adintra, aa fupra, Kad
infra. © doétorem!
26. Aëtorum cap. 3. Notaram vocem penitemini ,
ceu parum Latinam. Hic mihi impingit calumniam
non uno nomine. Vala, inquit, non notavit hunc lo¬
cum; © veteres dixerunt , pænitemini. Quid figni?
Nifi ita effet, Yalla damnaflet. Mira enthymemata!
27. Attorum 5. Venundatum erit in tua poteftate,
quum præcederet ager. Stunica putat codices vitiatos,
quum nullius teftimonium poffit adferre, quumque tot
locis interpres ad eundem impingat lapidem.
28. Aîtorum cap. 8. Malti antem coram qui habe¬
Dant (piritus immundos clamantes voce magna exibant:
hujus orationis abfurditatem fic excufat, ut dicat lo¬
cum è librariis vitiatum. Atqui reclamat codicum o¬
mnium confenfus.
29. Altorum 10. pro In tele, verterat per ter. I¬
mo ob hoc ipfum, inquit Stwnica, Latine vertit, quia
fic habetur Grece. Imo ob hoc ipfum loquutus eft ma¬
le Latine , quia Grecam formam non recipit Latina
confuetudo, recte loquendi magiftra. Quanquam Gra¬
ee non eft per ter, fed ad ter, ut hxc Stunica tergiver¬
fatio nihil patrocinetur interpreti.
30. Aülorum 16. Foras portam , pro extra portam
Latine ditum affirmat Stunica. Quo tandem argumen¬
in Palmis, fubtus pedes. Equidem fcio quafdam Præ¬
pofitiones tranfire in naturam Adverbiorum, contra
fieri nondum comperi. Sed donemusid faétum in uno
alterove Adverbio, continuo ne licebit in omnibus?
31. Adtorum 17. pro ws téysse verfum quam celeri¬
ter, fic excufat, ut dicat eandem fermonis formam in¬
veniri apud Ciceronem, quum nullum interim proferat
locum. Atqui quum ante tulerit legem, ne recede¬
tur à verbis Euangelittæ, hic bis peccávit interpres;
& quod Superlativum vertit in Pofitivum, & quod
præter Latinorum confuetudinem loquutus eft.
32. Altorum 20, Commendo vos Deo © gratia ejus
qui pote, &c. Indicaram , vertendum 7404, ut refe¬
rat verbum. Stunica docet, qui poteft referendum ad
Deo qui praceffit : potelt eo referri fateor, fed ni¬
mium dure. Quod fi ad Deum retuliffet , poterat di¬
cere, & duyapéye.
33. Eodem cap. Wegue facio animam meam precio¬
forem quam me, ut tueatur interpretem, corrigit La¬
cam, quum nullus codex Grecm habeat aliam fcriptu¬
tam. Undeidaflerit? Quod Laxrentixs locum præter¬
ierit tacitum. O fyllogiften!
34. Attorum 21. Cum fuadere ei non pofemm, ut
oftendat Larine ditum, dubitat utrum velit afferere
feribarum yitio, fzadere pofitum pro perfuadere, an
interpretem abufum fzadendi verbo, pro perfuadendi.
tem vitiofe loquutum.
. A&torum 26. De omnibus quibus accufor, putat
nihil referre addafne Preepofitionem, an omittas. Ita¬
que nihil intererit utrum dicas, accufavit illum variés
rebus, an variis de rebus: Multis accafor, an de misl¬
tis accefar. Nam accufatus eft multis criminibus, per¬
inde eſt quaſi dicas, mulris nominibus. Quxdam addun¬
tur paterno cafu, quædam auferendi, fed addita Præ¬
pofitione, quadam citra Prapofitionem. In hisnul¬
lum eft Sranice difcrimen. eÆftimo pro exiftimo do¬
cet frequenter che apud Ciceronem, ac vere dicit fic
frequenter in libris illius cfe depravatum. Beatam a¬
pud te, fic defendit, ut apud te referatur ad fequentia.
Sed quid hoc ordine durius; Apud te quum fin defen¬
fuarus. Sed hunc ait effe Greci fermonis ordinem. Imo
res ipfa reclamat , pérrov cmoroydiodon An as, id elt,
quod me defenfurus ſum apud te. Omnia queffiones,
fic tuetur, ut dicat hoc à librariis viciatum. Verum
hic erant citanda vetuflorum codicum teftimonia. Nøl¬
la inguit, erat hic labendi occafio. Vicerit, fi nufquam
abfque occafione, imo contra occafionem labitur in¬
terpres , & tamen erat occafio, wevray enim vel ma¬
\{culini generis eft, vel neutri. Itaque quoniam per
|mafculinum vertere erat abſurdum , vertit per neu¬
(trum, & eo negleCto #06v 2% Cysyudrav, pro quo Sia=
rat, fed pofumus, inquit, fine dubio ſuſpicari. Novum
fermonis genus! Quis fufpicatur abfque dubio? Et fi
nihil dubitat Stanica, cur confugit ad alteram excufa¬
tionem frigidiorem, quam ut fit referenda?
36. Rom. 2. Inter fe invicem cogitationum accufan¬
tium, aut, &c. Hujus folcecifmi culpam rejicit in feri¬
| bas, quum nullum proferat codicem fincerioris {cri¬
ee Nam quod ait Awmbrofum fequutum veterem
| tranflationem, manifefto falfum eft. Hieronymus ali¬
| cubi legit, cogitationibus , fed nec ille fequitur hanc
| editionem » licet minus ab illa variet quam Ambros
fins. s
37. Rom. 10. Qui credidit auditui noftro, pro co
| quoderat, gais credidit verbis noftris: hoc colore tue¬
es à crimine folœcifmi, S hec, inquit, vitium in La¬
tino eff , nimirum & in Graco quogue effe debet, quum
illic fit ano. Fateor & in Greco reddiram Æebraicifer¬
monis proprietatem. An ideo non eft {olœcifmus apud
Grasos emendate loquentes? Quid àutem ad rem per¬
tinet quod Ambrofias interpretatur , Que audivimus
abs te & loguimur? {ed Hieronymus apud Efaiam ita
vertit. Quaſi vero Hieronymus obfervatione fermonis
Helraici non frequenter recedat ab integritate Rozza=
na lingua. Sed idem interpretatur his verbis fignifica¬
| ri raritatem credentium. Vere dicit, fed quid iftucad
Bacchum ?
38. Rom. 12. Odientes malum , pro odio habentes,
ita defendit: Veteres dixere odio, odis, odivi. Nec
ullum profert exemplum, quum aliud doceant Gram¬
matici. Nec protinus Latinum eft quod habuit obfolee
taantiquitas: alioqui re&te loqueretur, qui nunc dice¬
ret, ſcibo, pro ſciazz, quia fic loquutus eft Terentins s
qui Tiburchinabundus & Lurchinabundus, quod ha vo¬
ces exftent apud Catonezz; qui bos lodices, quia fic au¬
fus eft loqui Pollios qui gladiolam, quoniam ita dixit
Meffalaz qui parricidatem , Celium fequutuss qui hec
nafum , auctore Planto, aliaque plura quam ut nume¬
ro comprehendi queant. Sed Hieronymus vertit, odi¬
bunt {cientiam, ut hoc donemus, non ftatim Latinum
quod ille vertit. Vertit odizur in Efaia. Tum Arm¬
brofius legit odientes malum. Poſtremo Valla non at¬
tigit hunc locum. Quid tum poftea ? Ergo baculus
ftat in angulo. O ratiocinatorem !
Si vult prius illud recipere, proferat vel uniuscodicis