Page 62 [62]
OCR
1199 ND Sisti e RI I, Er Assia 1200 . quum dixiffem interpretem exprefliffe formam Grecam, | A] teftimonium : f pofterius verum cft, conflatinterpre- An, 9, Stunica non tulit, & maluit hoc laudis afferere fue 1529 lingua. Hic quum iterationem Pronominis Relativi annotafem venifle ex proprietate fermonis Hebraei, Stunica deridet , < potuit, inquit, qaum non effet Hebrass? Quo quid dici potuit ftultius? An Larini non {fæpc reddunt proprietatem Grec: fermonis, quum non ſint Greci? Euangelifta retulit formam Mebrei fermo- | nis, & hanc reliquit interpres. Jam quid refert ad | folæcifmum, utrum imitatione Greci fermonis an Æebrai recefferit à caftimonia lingua Latine? At Srenica negat in utraque lingua vitium effe, quod Joannes veddiderit proprietatem Hebraice diétionis, interpres Grecum expreflerit, Non eff, inquit, vitsum in Grammatica fic logui. O leges! 25. Atlorum cap. 2. notaram, ad invicem , pro, inter fe, parum Latine dictum. Stunica defendit hoc colore, Zuterpres crebro fic loquitur, ideo Latine loguitar. Deinde, Valla non notavit hunc locum, ideo nihil habet vitii. Poftremo, Apulejus dixit , de repente, licet igitur quibuflibet Adverbits addere Prapofitionem; & Latine dicemusad extra, adintra, aa fupra, Kad infra. © doétorem! 26. Aëtorum cap. 3. Notaram vocem penitemini , ceu parum Latinam. Hic mihi impingit calumniam non uno nomine. Vala, inquit, non notavit hunc locum; © veteres dixerunt , pænitemini. Quid figni? Nifi ita effet, Yalla damnaflet. Mira enthymemata! 27. Attorum 5. Venundatum erit in tua poteftate, quum præcederet ager. Stunica putat codices vitiatos, quum nullius teftimonium poffit adferre, quumque tot locis interpres ad eundem impingat lapidem. 28. Aîtorum cap. 8. Malti antem coram qui habeDant (piritus immundos clamantes voce magna exibant: hujus orationis abfurditatem fic excufat, ut dicat locum è librariis vitiatum. Atqui reclamat codicum omnium confenfus. 29. Altorum 10. pro In tele, verterat per ter. Imo ob hoc ipfum, inquit Stwnica, Latine vertit, quia fic habetur Grece. Imo ob hoc ipfum loquutus eft male Latine , quia Grecam formam non recipit Latina confuetudo, recte loquendi magiftra. Quanquam Graee non eft per ter, fed ad ter, ut hxc Stunica tergiverfatio nihil patrocinetur interpreti. 30. Aülorum 16. Foras portam , pro extra portam Latine ditum affirmat Stunica. Quo tandem argumenin Palmis, fubtus pedes. Equidem fcio quafdam Præpofitiones tranfire in naturam Adverbiorum, contra fieri nondum comperi. Sed donemusid faétum in uno alterove Adverbio, continuo ne licebit in omnibus? 31. Adtorum 17. pro ws téysse verfum quam celeriter, fic excufat, ut dicat eandem fermonis formam inveniri apud Ciceronem, quum nullum interim proferat locum. Atqui quum ante tulerit legem, ne recedetur à verbis Euangelittæ, hic bis peccávit interpres; & quod Superlativum vertit in Pofitivum, & quod præter Latinorum confuetudinem loquutus eft. 32. Altorum 20, Commendo vos Deo © gratia ejus qui pote, &c. Indicaram , vertendum 7404, ut referat verbum. Stunica docet, qui poteft referendum ad Deo qui praceffit : potelt eo referri fateor, fed nimium dure. Quod fi ad Deum retuliffet , poterat dicere, & duyapéye. 33. Eodem cap. Wegue facio animam meam precioforem quam me, ut tueatur interpretem, corrigit Lacam, quum nullus codex Grecm habeat aliam fcriptutam. Undeidaflerit? Quod Laxrentixs locum præterierit tacitum. O fyllogiften! 34. Attorum 21. Cum fuadere ei non pofemm, ut oftendat Larine ditum, dubitat utrum velit afferere feribarum yitio, fzadere pofitum pro perfuadere, an interpretem abufum fzadendi verbo, pro perfuadendi. tem vitiofe loquutum. . A&torum 26. De omnibus quibus accufor, putat nihil referre addafne Preepofitionem, an omittas. Itaque nihil intererit utrum dicas, accufavit illum variés rebus, an variis de rebus: Multis accafor, an de misltis accefar. Nam accufatus eft multis criminibus, perinde eſt quaſi dicas, mulris nominibus. Quxdam adduntur paterno cafu, quædam auferendi, fed addita Præpofitione, quadam citra Prapofitionem. In hisnullum eft Sranice difcrimen. eÆftimo pro exiftimo docet frequenter che apud Ciceronem, ac vere dicit fic frequenter in libris illius cfe depravatum. Beatam apud te, fic defendit, ut apud te referatur ad fequentia. Sed quid hoc ordine durius; Apud te quum fin defenfuarus. Sed hunc ait effe Greci fermonis ordinem. Imo res ipfa reclamat , pérrov cmoroydiodon An as, id elt, quod me defenfurus ſum apud te. Omnia queffiones, fic tuetur, ut dicat hoc à librariis viciatum. Verum hic erant citanda vetuflorum codicum teftimonia. Nølla inguit, erat hic labendi occafio. Vicerit, fi nufquam abfque occafione, imo contra occafionem labitur in terpres , & tamen erat occafio, wevray enim vel ma\{culini generis eft, vel neutri. Itaque quoniam per |mafculinum vertere erat abſurdum , vertit per neu(trum, & eo negleCto #06v 2% Cysyudrav, pro quo Sia= rat, fed pofumus, inquit, fine dubio ſuſpicari. Novum fermonis genus! Quis fufpicatur abfque dubio? Et fi nihil dubitat Stanica, cur confugit ad alteram excufationem frigidiorem, quam ut fit referenda? 36. Rom. 2. Inter fe invicem cogitationum accufantium, aut, &c. Hujus folcecifmi culpam rejicit in feri| bas, quum nullum proferat codicem fincerioris {criee Nam quod ait Awmbrofum fequutum veterem | tranflationem, manifefto falfum eft. Hieronymus ali| cubi legit, cogitationibus , fed nec ille fequitur hanc | editionem » licet minus ab illa variet quam Ambros fins. s 37. Rom. 10. Qui credidit auditui noftro, pro co | quoderat, gais credidit verbis noftris: hoc colore tuees à crimine folœcifmi, S hec, inquit, vitium in Latino eff , nimirum & in Graco quogue effe debet, quum illic fit ano. Fateor & in Greco reddiram Æebraicifermonis proprietatem. An ideo non eft {olœcifmus apud Grasos emendate loquentes? Quid àutem ad rem pertinet quod Ambrofias interpretatur , Que audivimus abs te & loguimur? {ed Hieronymus apud Efaiam ita vertit. Quaſi vero Hieronymus obfervatione fermonis Helraici non frequenter recedat ab integritate Rozza= na lingua. Sed idem interpretatur his verbis fignifica| ri raritatem credentium. Vere dicit, fed quid iftucad Bacchum ? 38. Rom. 12. Odientes malum , pro odio habentes, ita defendit: Veteres dixere odio, odis, odivi. Nec ullum profert exemplum, quum aliud doceant Grammatici. Nec protinus Latinum eft quod habuit obfolee taantiquitas: alioqui re&te loqueretur, qui nunc diceret, ſcibo, pro ſciazz, quia fic loquutus eft Terentins s qui Tiburchinabundus & Lurchinabundus, quod ha voces exftent apud Catonezz; qui bos lodices, quia fic aufus eft loqui Pollios qui gladiolam, quoniam ita dixit Meffalaz qui parricidatem , Celium fequutuss qui hec nafum , auctore Planto, aliaque plura quam ut numero comprehendi queant. Sed Hieronymus vertit, odibunt {cientiam, ut hoc donemus, non ftatim Latinum quod ille vertit. Vertit odizur in Efaia. Tum Armbrofius legit odientes malum. Poſtremo Valla non attigit hunc locum. Quid tum poftea ? Ergo baculus ftat in angulo. O ratiocinatorem ! Si vult prius illud recipere, proferat vel uniuscodicis
