Page 51 [51]
OCR
1177 EPISTOLAE. Epift. MXXXV. 1178 Av, dis. Nos hic noſtrum Paſcha agimus ab{que alle-]A| arma fant & fagitte , & quibus venenum afpidum An. 1529. luja, abfque vićtoriali convivio , licet non fine laétu-| | ſub labiis, quorum lingua gladius acutus? Ubi ceflat 1529 cis agreftibus. Videmurque nobis interim federe ad! |horum improbitas? Non in conviviis, non in privatis flumina Babylonis, ut non libeat cantare canticum Do- colloquiis, non in arcanis confeffionibus, non in famini in terra aliena. Sed corpore duntaxat hic hare-| | cris concionibus, non in publicis praleCionibus, non » mus, fpiritu tecum fumus. Sperabam me ante trium-| |in aulis Principum, non in vehiculis ac navibus ; & ab phalem Domini diem Friburgi futurum , ut hic me his intemperiis, nec pudor illos, nce confcientia, nec qurentibus refponderi pollet, quod piis mulieribus Principum auétoritas, nec toties in os ipfis regefta va> refponderunt Angeli, Serrexit, non eff bic. Verum| |nitas poteft cohibere. Imponunt fimplicioribus, pafub Idus Martias, nulla evidente caufa , corripuit me tum bene volentes nobis, perpellunt in infaniam, mopituita quædam , multo tenaciffima , non fine febri,| | deftiores obruunt improbitate. Nufquam non adfunt, adeo ut noétibus aliquot vehementer periclitatus fim, loquuntur omnium linguis, utinam Dei magnalia, itane præfocarer vifcofo phlesmate. Ex hoc malo yix| |que vincunt, nimirum deferta , quod ajunt , caufa: dum fatis conyalui. Nunc quoniam in dies exfpeĉta- |_| quum cgo tantum Zarine loquar, & fi centum habemus Hieronymi Frobenii reditum ex Francfordia , vi- |B) rem linguas, quid unus valeam adverfùs tot conjuratas fim eft confultius, tantifper adhuc commorati: fiqui- phalanges? prefertim quum mihi res fit non folum dem illius opera tutius hinc demigrabimus , & ficri| |cum turmis hoftium, verum etiam cum his à quibus poteft, ut ille literas adferat , vel ex aula Cafaris | |fto. Nulla eft fecta, quae me non capitaliter oderit, Brabantica , vel € Spirenfi Concilio , qua me cogant| |fed horum præcipue, qui Dominicum corpus nobis aualio proficifci quam Friburgum. Praftat autem, opi-| |ferre conantur, & ramen apud Epifcopos quofdam ac nor, femel quam bis demigrare. Jamdudum tamen Principes infimulor , quaſi cun illis colludam. Alii premifimus quæ in reculis noftris præcipua ſunt, quæ- queruntur, quod non ftringam calamum in novorum que potiffimum à furibus ac prædonibus expetüntur,| |dogmatum auétores, aliis id videor parum acriter faprima quaque occafione cum reliqua fuppelleĉtile fe-| |cere, nec defunt qui prædicent me his malis feminaquuturi. Interim cubiculum nobis pro templo eft,do-| [rium miniftrafle. Ut rurfus fileam minutos hoftes, nec cum Hebrais in deferti libertatem reftitutis licebit| |qui anferum, cimicum, culicum & pulicum ritu, ſacrificare Domino , quod ſane ſpero futurum prope-| _|nufquam non obganniunt , opputent, obftrepunt & diem. Poft has rempeftates Domini clementia dabit | C| morfitant : qui tametfi venenum non habent , tamen lætiora, poftquam illius ira verfa fuerit in mifericor-| | improbitate frequenter adigunt hominem ad vitæ tædiam: nam hujufinodi rerum tumultus , quales hodie dium, nonnunquam & ad mortem infomnia. Hæc videmus, imo perpetimur, nullus, opinor, ab Ecclefiæ me tot annis perpeti , idque folum, nam amicos, fi crepundiis ad hoc ufque temporis aut vidit, aut legit, qui funt, fere abfterret invidia , nonne tibi videtur aut audivit. Equidem agnofco Divinam Proyiden-} |durius quam femel cum Stephano lapidibus obrui ? tiam: explorat eleétos fuos, velut aurum igni, tentat-| |aut femel cum Seb2/Han0 configi jacalis è Ibi cruciaque num vere fidantipfi, diligantque. Quid aliisaccidat | |tum mors corporis finit , hic animus faucius in mulnefcio, me certe tot malorum procellæ adco non la- | |tas mortes fupereft. Quamquam nec ab iftorum minis befa&tant, ut reddiderint etiam aliquanto firmiorem:| |{um liber, qui corporis interitum moliuntur. Jam ne qua quidem in re abfit ut quicquam tribuam meritis| | quod genus malorum abeffer, nefcio quis finifter geaut viribus meis, fed agnofco manum Excelfi, in mea nius inter bonarum literarum cultores non minus aimbecillitate fuam exferentis potentiam: cujus volun- | trox diffidium concitayit , quam eft inter feétas de tati quoniam me femel totum tradidi, confido illius D, fide digladiantes. Ob Budezm Badio collatum Lutetie clementiam mihi non defuturam ufque in finem. IlJe mifericors Samaritanus infundit vinum, ut emordeat purulentiam criminum , infundit & oleum , faciens cum tentatione proventum, ut pofim fuftinere. Id ni effet, qui tandem potuiflet hoc corpufculum, hac animula, tot malorum affultibus effe par? Ut cnim omittam fene@utis per fe quidem gravis, fed multo gravifimæ valetudinis incommoda , quid effe poteft humano fenfui durius, quam omni ex parte fic animis gladiatoriis impeti, idque nullo neque modo, neque fine? Negatur Hercules unus duorum monftrorum impetum faftinuifle : ar huic homuncioni cum tot Anteis, leonibus, cerberis, cancris & hydris dioladiandum eft affidue. Ne commemorem ilta minuta, fed interdum moleftiora animalcula, viperas, cantharides; cimices, culices & pulices. Multi amifla re confugiunt ad laqueum, at ercétis & generofis animis quanto preciofior eft honefta fama quam pecunia? Scis ipfe quam multos amicos, qui me tantum mon adorabant, mihi quum alibi, tum apud Germanos pepererant bona litera, qua fola pofleflione mihi videbar fat beatus, qui nec opes, nec dignitates unquam ambii. Quis talem pofleflionem poneret æquo animo? At mihi non folum ponenda fuit, verum etiam illud devorandum, quod quos habebam juratiflimos amicos, atque ut prifeum ufurpem yerbum ciwarobvyonorras id eft, commorientes, eos fere nunc habeam aut ho{tes atrociffimos, aut clancularios infidiatores. Grave malum, quod infligitur immerenti, gravius T „bene merito, gravifimum vero vulnus quód mer al amico. Quanquam interim a nullis atrocius e quam ab his qui favent, fedulo quidem, fed imprudenter. Quis finis undique provolantium libellorum quiE lapidor Grammaticorum verficulis. Hæc lues primum Rome per Cicerontanos quofdam excitata, nunc demigravit in Galliam. Ab his ut fexagenarius de ponte dejicior, femelque quicquid haétenus habere vifus fum vel ingenii, vel eruditionis, vel cloquentiæ, vel judicii , cogor deponere. Arqui plerique fùnt hoc animo, ut malint vita quam gloria decedere. Gloriam, fi qua eft, equiflimo animo pofuerim , at pro gloria, ab omnibus etiam abje&iffimis confpui ; credi colaphis,ac propemodum (fit honos auribus) commingi, concacarigue, nonne videtur durius morte? Nec in his malorum undis ullus affulget portus huic fene&tuti quietus, jam ad nullum hominum conviétum accommodæ, nedum aulis: aptæ principalibus, niſi nomen dare velim alicui fećtarum; quod haud dubie facerem, fi mihi perfuadere poffem effe pia, qua docent, omnia, Jd quoniam nulla ratione nec haétenus potui, nec adhuc poflum, fatius duco vel cum fexcentis hominum fectis belligerari, quam ab Ecclefiz catholicæ contubernio difcedere. Quis fit harum turbarum futurus exitus , viderit Dominus; mihi perfuafum eft, eum perire non pofle quifquis in petra immobili pedem fixerit. Probabile eft, Dominum his motibus & calamitatibus velle caftigare mores noftros, qui fi yerum fateri fas eft, nimium ‘nimium defluxerant è fincera pictate; prafertim in his qui videbantur Ecclefize columina: non tantum fi refpicias ad Buangelici ſpiritus vigorem, verum etiam fi fpećtes veterum Pontificum conftitutiones, de probitate facerdotum & clericorum editas , quas innumeras foannes Gerfonus in quodam opufculo commemorat. Quantum porro noftrorum temporum mores, etiam a Gerfonz feculo receflerunt? Olim Dominus per ranas , locuftas, cyniphes, aliaf= que peftes invitavite Ægyptios ad pœnitentiam, verum excess me
