Skip to main content
mobile

Nainuwa

  • Search
  • Collections
Englishen
  • Italianoit
LoginRegister
  • Volume Overview
  • Page
  • Text
  • Metadata
Preview
edr_000081/0000

MB_026_C_011

  • Preview
  • PDF
  • Show Metadata
  • Show Permalink
Total Pages
453
Collection
Erasmo da Rotterdam
edr_000081/0147
  • Volume Overview
  • Page
  • Text
  • Metadata
Page 148 [148]
  • Preview
  • Show Permalink
  • JPG
  • TIFF
  • Prev
  • Next
edr_000081/0147

OCR

non eft yoluntas, ibi non efle neque peccatum neque meritum, nihilo magis quam in brutis animantibus, in quibus tantum eft appetitus naturalis, eo quod abfit ratio, fine qua nulla eft voluntas. Quanquam & brutis quidam tribuunt rationem , licet intra hominem: & in homine manet appetitus ille fenfitivus , qui nonnunquam voluntas dicitur ,& eft omnino quædam voluntas. Verùm hæc utcunque habent, quantulum intereft inter appetitum maturalem, gui nobis cum brutis communis eft, & voluntatem omnibus agnatam, fic ad malum intortam, ut ad bonum nullo modo flecti poflit? Pelagiani docebant , peccatum originale non tranfifle ad pofteros Ade, fed tantummodo mortem, quæ per fe mala non fit, fed quam Plinivs etiam dicat homini datam à Superis magni beneficii loco, adeo ut Ambrofius quoque foripferit de bono mortis. Ab hac opinione recte diflentit Lurherus, fed in hoc peccat, quod Pelagio, ut propemodum incurratin Manichaeum. Dum enim nullum honefti ſemen, nec ullam ad recta propenfionem relinguit humane nature, quam totam facit carnem, hoc eft, affectum impium, nonne naturam hominis malam inducit, ut gratia non tam recreet naturam ægrotam , quam creet novam? Huc enim torquet illa, quod tranfitus 4 vitiis ad picratem, renafcentia dicitur, ac refurrectio velut é non efle ad.efle & a morte ad vitam: item quod Pawlus in Chrifto renatum appellat novam creaturam , haud cogitans hæc omnia per tropum dici juxta proprietatem Hebraici fermonis, quo fignificant infignem hominis mutationem, quemadmodum & nos dicimus hominem revixifle, qui ex ſumma defperatione revocatus eft ad {pem bonam: & alium-efle factum dicimus, qui moribus vehementer fit immutatis. Ita per cecum Kuangelicum, cui Chrefes reftituit vifum, fignificari docent humanam natuyam, non quod ex fe nihil videat, fed quod multa caligine obruta minimum perfpiciat , fi conferas ad lucem contraétam, per focrum Petré febricitantem, per filiam Archifynagogi mortuam , per paralyricum.. At multum intereft inter debilem aut ægrotum & exftinétum. Nec eft necefle ut in tropologiis, quibus undique plena eft Scriptura, per.omnia quadret fimilitudo. Jam in hoc confentiunt, liberum arbitrium per peccatum vulneratum fuiffe, non exftinétum, debilitatum , non amputatum, morbidum, non mortuum , lu{ciofum , non cecum, incurvatum, non dejectum, fic ut premeretur , non perimeretur, & tamen inter difputandum nonnunquam fic agunt, quafi prorfus exftinctum effe velint, quantum ad cognitionem expeditionemque boni,, quod conftanter ac fortiter afleverat Lutherus: quin potius negat ullum effe prorfus liberum arbitrium. Qui fcripfit Libros bypognofficon ,, tradit ademtum poffibilitatis bonum, nomen tamen & rationem manere. Rationem, opinor, intelligit notionem animi de re, quæ primum fuit in natura condita, & effe poteft in natura reparata. Quod fi voluntas non dicitur proprie libera, nifi que fe fuis viribus poteft vel ad bonum vel ad malum fleétere , nulla videtur in natura vitiata libertas, & fecundum hanc rationem liberum arbitrium revera nihil aliud eft, quam titulus fine re. Confentiunt & in hoc Veteres, quod fatentor humanam voluntatem, jam Spiritu liberatam , cooperari gratia, unde Paylus dixerit , Coadjutores enim Dei famas: & hîc ftatuunt fontem meritorum, quod volentes velut adjuvamus gratiam in nobis agentem, Verùm cum negotium omne conftet tribus rebus , exordio, incremento & fumma, necin exordio, nec in fumma quicquam ,ut dixi, tribuunt-humanæ voluntati, fed totum gratia trahenti & perficienti. Quod eft in medio, inter gratiam trahentem ad juftitiam & A B C ER AS Mal 1524 net nifi apud volentem, & homo poteft per liberum arbitrium gratiam amittere , quod f facit, meretur gehennam, fi non facit, meretur vitam æternam : non video quid obfter, quo minus idem dici poffit de gratia juſtificante, quam Auguſtine appellat operantem. Si torum opus adfcribitur grata, quod tamen homo tie, quid abfurdi fit, fi dicamus fimiliter hominis liberum arbitrium adniti operanti gratiæ? Gratiam coo=perari libero arbitrio cum Orthodoxis fatebantur & Pelagiani. Vierùm illud non fert Angaffinw, quod ajunt bonum hominis propofitum adjuvari à gratia yi quafi gratiæ exordium fit ab homme » _& bonum hominis propofitum precedat gratiam, ut hic affenfus,quohomo fe prebet gratiz operanti, promereatur gratiam juftificantem, Eoque non patitur Deum vocari boni propofiti adjutorem , fed largitorem. Et hue pertinet illud ejufdem axioma , Malta Deus facit in homine bona, gua non facit homo: multa vero facit bomo, gae non facit Dem : quibus verbis hoc fentit, quod Deus bonam voluntatem facit in nobis fine nobis. Idem ut explicet quæftionum nodos, facit tertiam gratiam nimirum præparantem, quam diftinguere videtur a gratia operante & cooperante: Hoc commento effugit, ne quid tribuat hominis arbitrio inrecipienda gratia junulli dari nifi volenti, & gratia preeparans Dei donum eft, opus erit alia gratia praparamte , que ad illam preparet praeparatricem, & rurfus ad hance alia, atque item in infinitum, donec veniatur ad nature donum. Cum vero Theologi fateantur unicam efle gratiam, que pro variis effectibus aliis atque aliis nominibus appelletur , poterant & alia confingi gratiarum nomina: unde fimplicius videtur , wbique natura: vires invalidas ab opitulante gratia juvari , cujufque gene ris gratia fuerit. Quid fenferint Pelagiani nefcio , tantum ex verbis ago, que ex libris 7e4ans refent Aeguffinus, quemea fententia potuiflent commoda interE F tentionis ex verbis:nafci videtur potius quam x re ipſa, acceflerit humanz contentioms. Cum meritum dicitur, non ftatim intelligitur tale, ut excludat gratiam, quemadmodum in commerciis hominum, pofteaquam artifex pro opera juftam mercedem accepit, neuter alteri debet gratiam., quanguam in officiis amicorum, ‘etiam poft ‘bene penfatum beneficium , tamen adhuc in folidum debetur utrinque gratia. Talia ſunt opera, taliaque merita, que Pagles Apoftolus {cribit pugnare cum gratia. Sed meritum quoddam dicitur, -quod excludit indignitatem. Gratia Dei quo res eft pretiofior, hoc magis eft ampleétenda cum offertur , fervandaque cum eft oblata. Ur igitur indignus gratia dicitur , qui vel oblatam negligit, vel poffefam non fervat, & abutitur , ita quodammodo dignus eft dono Dei, qui cum offertur alacriter accipit, & acceptam fumma follicitudine cavet ne perdat. Sæpe fola gratitudo reddit homines dignos munificentia : Contra ingratitudo indignos. Iraque qui docent :gratis, multo libentius alacriufque communicant eruditionem fuam avidis & attentis, quam ofcitantibus ac faftidiofis. Nec tamen ideo deétrina gratuita non eft beneficium., quod indoles bone {peis quodque alacritas difcendi facit, ut ‘hic judicetur dignus eruditione potius quam alius -diffimilis, Ut autem nullus hominumiconfertibeneficium in invitum, ita nemo collocaturus fit ‘beneficium in eum, quem {ciat {uo munere turpiter abufurum. ‘Atque.apud homines dicitur aut qui neglexit.. Nec hic dicitur indignus, quia non promeruit, fed quia non agnovit beneficium. Nam non promeruifie # digno & indigno commune eſt, ? Cæ

Structural

Custom

Image Metadata

Image width
2017 px
Image height
3471 px
Image resolution
300 px/inch
Original File Size
2.15 MB
Permalink to jpg
edr_000081/0147.jpg
Permalink to ocr
edr_000081/0147.ocr

Nainuwa

LoginRegister

User login

CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
I forgot my password
  • Search
  • Collections
Englishen
  • Italianoit