OCR
1513 HyPERASPISTAE DrarTrIBES Lib. II 1514 nem. Nec patitur carnem accipi pro craffioribus tantum affectibus, cum Panlms inter opera carnis commemoret hzrefim, idololatriam , diffenfiones , contentiones, qua nimirum infunt fummis illis animi viribus rationi & voluntati. Sic igiturargumentatur: Sé natura hominis adeo mala eft, ut in bis, gui (pirita renati funt non modo non conetnr ad bonum, fed ctiam puguet & adverfetur bono, quomodo in illis, qui nondum renati in vetere homine fub Satana ferviunt, ad bonum conaretur? Quid hic evicit Achilles? Etiam in ratione & voluntate effe affectus impios & perverfa judicia. Annon hoc ingenue fafla eft Diatriba? Quanguam hi quoque affectus originem habent ex illis craffioribus ,, quibus magis amamus ca que Videntur, quam que non videatur. Neque enim fentio carnenì tantum efie luxum ac libidinem, quanquam ita quodam in loco divus interpretatur Aéeronymus. Avaritia crafla res eft, hinc plerunque nafcitur invidia. Crafla res eft libido , hinc frequenter capitales iræ. Grafa res luxus, ex hoc non raro nafcitur blafphemia. Verum eft igitur, quod in impiorum ratione ac voluntate regnentifta deteftanda crimina, fed in quibus hominis parcibus regnant fruétus, caritas , gaudium , pax, patientia, &c. Nonne in iifdem partibus? Regnant, inquiet, fed ex dono Spiritus, verùm illa regnant ex malitia naturx. Proinde cum natura fit omnium communis, in omnibus ex æquo regnabunt, fornicatio, immunditia, impudicitia , luxuria, idolorum fervitus, veneñcia, inimicitiæ ,contentiones, zmulationes, iræ, rixæ, diflenfiones, {e&x, invidiæ , homicidia , ebrietates, comeffationes, & his fimilia. Hos affectus nec fentiunt omnes quiin Chrifto renati funt, fenfuri fi haec ineffent a natura, que communis eſt omnium, ſed horum maxima pars accedit ex prava educatione , ex libero arbitrio femetin pejus defle&tente potius quam è natura. Quod fi naturam per fe {peétes, ut ineft illi procliviras ad turpitudinem , ita infùnt illi maxima femina ad virtutem. Quod fi caro pugnat etiam in pus, oportet hos affe@us omnes in fingulis illorum ineffe: ut demus eos in pugna fuperiores evadere , quid dice mus de perfectis? Ut fateamur nullum mortalem in hac vita eo pervenifle , ut nullo ticillecur affetu peccandi, certe multos efle puto , qui homicidii, aut veneficii non fentiant affectum. Cur igitur hæc commemorat Paulus? Quoniam f{cribebat iis, inter quos plurimi erant imbecilles , nondum purgati à priftine vita confuetudine , quales erant & Cerinthi. Hos admonet, ut in Chriftianifmo proficiant :& quemadmodum 4 Paganorum profeffione receflerant, itarecedant & A moribus, quorum fummam commemorat, non quod multi talia committerent, fed quod imbecilJes in Chrifto follicitabat ad nuper relicta vitia prioris vitae confuetudo. Proinde qua hîc recenfet Paulus, non tam pertinent ad naturam hominis, quam ad animum vitiis depravatum. In his caro concupifcit heec tam atrocia que refert Apoftolus. Quod fi liberum arbitrium tantopere damnatur, quod in co fit proclivitas ad hujofmodi vitia, laudetur quod in codem funt femina ad honefta, & ralium vitiorum nativus horror, quem non prius excutiunt affluetudine peccandi quam hominem excufferint. Pelagiani negant ullum effe peccatum originis, que fententia merito damnata elt » fed gui in immenfum exaggerant peccatum originis , ad Manichenm proxime accedunt longe perniciofius errantem, & facinorofis occafionem præbent excufandi fia commilfa; & in naturam malam rejiciendi. Et in Ethnicis pugna quædam eft inter ravionem & af feétus , quos Palas carnem appellat. Quod f bæreles , invidiæ & fimilia ſunt in ipfa ratione ac voluntate, quemadmodum Lutherus docet, ſumma pars animi fecum pugnat, dum voluntas velut in SI ao polita, nunc huc, nuncilluc propender. LT in iifdem partibus fpirssas & caro. Neque enim hic ſpirite ſignificar Spiritum admodum autem ii, qui Spirituvacuifunt, perliberum arbitrium fæpe vincunt concupifcentiam ad flagitia follicitantem : Veluti multi funt vacui gratia, qui fcortationi ferviunt, vincunt tamen iram ad homicidium follicitantem, non metu Dei, aut pœnæ, fed tantum naturali horrore nefarii criminis: ita qui Spiritu ducuntun; multo facilius fuperant tales affectus, libero arbitrio fimul Spiritui quodammodo coliaborante. Unde hic locus magisad{truit liberum arbitrium quam deftruir. Caterum quod Lutherus in tantum exaggerat carnis vim etiam im piis, ut accedit ad errorem Manichaorum, ita difcrepat 4 Pali dito, quod mox fequitur, Qui antem funt Chrifti, carnem [uam cracifixerunt cum vitiis Ó concapifcentiis. Utrique Chrifti funt, qui Spiritum habent Chrifti. Quomodo igitur pugnat caro crucifixa mortuaque cum vitiis & concupifcentiis? Non hac dico quod nefciam in fanétis perpetuam effe carnis mortificationem, quamdiu verfantur in domicilio ter-' reni corporis, fed ut rejiciam Zusberawas exaggerationes, quibus ut nimium tribuit peccato originis , ita plus fatis tribuit carni & Satang, ne quid omnino tribuat libero arbitrio. Haec ad locum qui eft in Epiftola ad Galatas. Ad Romanos autem Cap. vir. longa eft ac difficilis difputatio: Qua de re primum illud prafabor, Pa4lam illic loqui non de fe, fed fub fua perfona de quovis homine, qui viétus a concupifcentiis , jam ferviat peccato. Neque enim Apoftolus cum hæc loqueretur, per Legem mortuus erat, nec illi mandatum inventum eft ad mortem, qui Legis fuit obfervantiffimus, neque carnalis erat, neque venundatus fub peccato, neque malum quod nolebat faciebat , neque crat infelix, ut optaret liberari à corpore mortis, per quod cogebatur facere quod nollet: fed docendi gratia peccatoris in ſe perfonam recepit, ut oftenderet a peccatis neminem pofle fieri liberum, nifi per gratiam Euangelicam. Nec tamen me fugit, quantopere Divus Augultinusad Bonifacium Libro primo moliatur, ut totus hic locus accommodetur Paslo, fed adeo multa dure detorquet, ut mihi dum fedulo perfuadere conatur, magis diffuaferit. Deinde prafabor & illud, Veteres fere hunc locum interpretari, non de peccato originis, fed de confuetudine peccandi, qua depravatur hominis & ratio & voluntas. Aut fi quem locum tribuunt peccato natura, maximam certe portionem adferibunt afluetudini vitiorum. His propofitis videamus quam hæc pugnent adverfus liberum arbitrium, Etam pecs cator, & Spiritu Dei vacuus, & venundatus fub peccato, quam perfonam in fe recepit Pasius, ut minus offenderet Judæos, facit non quod vult bonum, fed quod odit malum. Quomodo vult bonum? Quia condeleétatur & affentitur Legi, per naturale judicium videns eam effe juftam & bonam. Lex enim dicit ; Nox furaberis , non dices falfum teffimoninm aduerfus proximum non mæchaberis. Peccator videt effe juftum quod præcipit Lex, fentiens hoc iniquum, facere in alium, quod fibi nollet fieri , & nativo quodam nifu rapitur ad id quod eft bonum, fedaffectu viétus facit quod juxnta naturalem rationem non vult , fed odit magis & horret. Quod autem peccat reclamante confcientia, argumentum eft Legem efe bonam. Quod fi quando peceator, qui nondum exfuit hominem, aliquid reéte fecerit, fentit aliguam mentis delectationem, & hocarguit Legem efle bonam. Quod autem 'hîc addit, fcandum interiorem hominem , non poteſt accipi de Spiritu, cum Pax/as fuftineat ejus perfonam , qui nondum accepit Spiritum, verùm interiorem hominem appellat rationem naturalem, cui jun&a eft voluntas, fed utroque volubilis. Nam quod hic interiorem hominem vocat, mox appellat mentem: Fideo aliam legem in membris, repugnantem legi mentis mee. Ac mox, B @ D E F Tdem ego mente fervio legi Det, carne antem legi peccari. Hæc de Judæo carnali &cvacuo Dei Spiritu. Proinde cum ait: fams non ego operor illud , fed quod habitat l OEA A in