OCR
144I tutam, diruta ac defolata Idumaa. Quod fi quis hæc perallegoriam velit ad Euangelii vocationem accommodare, ut Efaz odio habitus defignet Zadaos ab Euangelii gratia repullos, Jacob dilectus, Gentes ad eam vocatas, geminus obftrepit {crupulus: alter quod ex utraque gente quidam recepti ſunt, quidam rejecti, ut nec hanc nec illam videatur odifle fimpliciter aut amafle: alter quod. ut demus Gentes nullo merito vocatas ad Euangelum, certe fadat plurimis, graviffimis ac jufliffimis de caufis exciderunt a gratia. Quod fi interpretemur Jacob credentes Euangelio, Efan incredulos ; CX utraque Gente, vel porius ex omnibus Gentibus, plane receflimus abeo quod hic agit Panim. Yt Latherzs negat fe videre tropologiam, cum Prophetæ verba fint clariflima. Nec ego hic confugio ad tropologiam, vertim ut in-AZalachia palam eft mentionem fieri de beneficiis temporariis, ita patiar & in hoc exemplo, quod Paulus adducit, cundem effe fenfum , qued in hunc ufum adducitur, non ut afferatur retum omnium neceffitas, quod toties infulcit Lather#s fed ut impie murmurantibus os occludatar. Euangelii principatus à Yndeis translatus eft ad Gentes. Quid ni? Cum idem olim fecerit Deus in Jacob & Eſas. Quod tunc probabant, nunc arrodunt, cum idem fit Deus, qui & hoc & illud faciat, decernens principatum quibus vult, & adimens quibus vult. Non hxe fortuito accidunt, terno Dei confilio geruntur , cujus rationem exquirere curiofum elt, vituperare impium. Novit ille caufas quamobrem ita faciar. Hæc cum ftriĉtius quidem differuerit ebria Diatribe, fed tamen eadem, quid elt quod fic ineprit Lutherus? Moriar ,inquit , fi Diatriba ipfa intelligit guid loquatur. Sed elt torte & hic rhetoricum ſchema, quod decet fenfum obfcurare, fi qua periculum inftat ne capiaris verbo. Moriatur Larherzs fi velit, Diatriba {entit cum probatiffimis Ecclefize Doétoribus. Hujufmodi pænias rarius refrico, diffimulaturus omnes, nifi vehementer ad rem pertineret,ut qui fe Larhers {criptis totos devoverunt , alba quod ajunt amuffi probantes omnia , videant quam incondito fpiritui fefe committunt. Sed pergamus. Scimmy inguit, fide inferi, incredulitate excidi , fed hinc non ſeguitur eos poſſe fidere ant diffidere vi liberi arbitrii de quo nos agimas. Atqui hoc Lutheras quod nunc negat, ante partim confeflus eft. Diffidere, ni fallor, malum eft opus, & ad male agendum proteffus eft valere liberum arbitrium. Ego vero cum Orthodoxis omnibus fentio , hominem per liberum arbitrium poffe femer à gratia oblata avertere, & ab accepta excidere : Ac rurlum per liberum arbitrium gratiæ pulſanti ſeſe præbere Aur avertere, Et in his funt qui plus audent tribuere libero arbitrio, Sed usget, quo merito pervenitur ad fidem ? Refpondeo. Qui fit ut femen in hanc terram conjcétum evanefcat aur degeneret in zizaniam, in illam pariat bonam fiugem? Qui fit, ut cum omnibus offeratur Buangelium, alii conyertantur , alii fant depravatiores? Malitia præcedens in caufa cft, cum adfpernantur oblatam gratiam, aut fimplex animus facit, Ut ampleétantur quod offertur. Hæc ratio locum haber & in Judeis & in Gentibus, nifi quod Judzorum malitia eft inexcufabilior. Habet Larherus quod exigit , defcriptum meritum , quod tamen homo fibi velut ex ipfo profectum vindicare non poteſt. Hic fermo generalis eſto, violentas ac fingulares quorundam vocationes excipio, Nihil enim non poteft Deus, fi velit, Proinde falfifimum eft quod hic colligit Lutherus, Panlum docere quod fides homini nullo ipfius opere, fed folo Dei amore & odio contingat. Imo folus Deus neminem amar, oditve, nili juftis de caufis. Nec obftat quod odiffé dicitur nondum natos, Illi praefentia fant omnia; nec abfurdius eft illum amare nondum genitos, quam hominem amare bene meritos. Jam quod exhortatur Pawlus infitos ne excidantur, ex quo docui , hominem fuo vitio pofle gratiam acceptam amittere, Lurberus canit nobis vererem cantionem, verba exhortandi non probare quid poſſumus, fed quid facere debeamus, Quis. Orthodoxorum unA @ D F 1442 quam fomniavit hoc fophiima? Nullus, féd hoc ram infigne telum porrexit illi domina Grammatica. Verùm jam toties oftendimus, etiam Grammaticos juxta fenfum communem , intelligere non efe omnino im| poſſibile, ad quod vir prudens ac probus alium exhor|tatur. Vides quam belle fe geflerit Lutherus in hoc loco, à quo tamen non digreditur fine ovatione. & ecce ftatim ìn ipfo limine crimen atrox impingitur. Diatriba dixit: Zec reffimonia magis pugnant apud Paulum gaam apud Propheras unde decerpta funt. Suggillat, inguit, Pauli temeritarem vel inſciriam. Imo laudo Pan4 dexteritatem in tractandis Scriprurarum teilimoniis. Porro quod Lutherus negat Paalum hæc teltimonia mutuatum È Prophetis , quanquam id indicant interpretes, & loca congruunt, non admodum contendam, etiamfi frivolum eft argumentum quod adfert , quod Paulus {oleat citare Scripturam, cum mox in Capite undecimo, nulla citatione retulerit Scripturæ locum, Quis cognovit fenfum Domini, aut qais confiliarins ejus fair &c. In tam propinquo erat, unde Zatherw poſ{et coargui. Quid auteia attinebat Diatriben in hoe fumere probandi operam, quod per fe fatis liquet, & a doétiffimis Ecclefize Doétoribus receptum ac proditum eft? Verùm interim admiror, quid hoc Lutherus {ua referre putarit. An quia vidit in Prophetis agi de affliétione temporali ? Quid tum poftea ? Nec hoc ab ſenſu multum abhorret Apoftolus, agit enim de temporali peena /zdeorum ¿qui reftiterunt Euangelio. Nec in alind Paulus adducit heec teftimonia. Non enim loquitur de caufis, quare Yade; quidam non crediderunt Euangelio, fed quamobrem tali pa&o fint puniti, cum multos impios non codem modo Deus punierit, quemadmodum è diverfo quorundam pietatem celebrem & ‘honoratam effe voluit in hoc mundo, quorundam non item. ‘Totus Fadeorum populus quod attinet ad hee temporaria, privatus eft honore fuo, pro celebri Ærerofolyma,quondam Religionis principe, fucceffit Roma,, quondam idolorum ac Demonum cultrix , Gentium populus imperat,Jadaica natio ſervit &exfulat. De hoc, nam id jam tum fieri incipiebar , querebantur fades, de hoc agit Paul. Etenim quod non loquatur de rejeétione fempiterna poft explicat Cap. x1. Nanguid Dens repulit populum fanm? Abſit, Xc. Sed concedit Luthe= ras Prophetas de afflictione temporali loqui, ne tories alienis quæftionibus occuperur. Civilitatem, ille fcilicet folet aliquid de ſuo jure concedere, ſed ideo præ| ftruxit Paulam ex fuo fpirituhanc de figulo & luto pro| duxiffe fimilitudinem, ne fateri cogeretur & 242/277 de | temporariis incommodis agere, itaque locus nihil face- | ret adverfus liberum arbitiium. Sed unde nunc hee | infolita remporis parfimonia, qua gravatur alienis quæ midium temporis perdat infultationibus, convitiis, & infulfis falibus? Ad hee fi donat Lurkers Prophetam loqui de temporariis incommodis, & fi verum elt Parlum hec {uo {piritu accommodare ad liberum arbitrium, nonne fatetur id quod paulo ante clamabat effe facrilegum, pugnare magis apud 244/42 quam apud Prophetas teftimonia ? Quanquam falfum ett quod aflumit, | hæc à Paulo accommodari ad liberum arbitrium, adhibet ad reprimendam Yadeorum infolentium , quemadmodum Dominus in Euangelio Pharifeorum impiam & infidiofam interrogationem non folvit, fed alia per= cunétatione reprimit. Itaque videre debuit, quod fe videre negat Lutherus, quo.pertineat mentio figuli & luti, fi non pertinet ad ſubvertendum liberum arbitrium. Temporales afflictiones aut profperitas à Deo veniunt, nobis volentibus nolentibus. Fateor. Subvertitur ergo liberum arbitrium, fi hoc fumus Deo, quod lutum et figulo. Fateor etiam minus nos poffe advertus Deum, quam lutum adverfus figulum. Lutum enim lutum eft, velit nolit figulus saliter atque aliter fingi poteft; ut non fit quod eft, non eft inmanu figulo. Deus hominem poteft in quidvis yertere , poteft in nihilum redigere. Tom. IX. Yyyy Ves