OCR
1439 DESDE R finir naſci vivacein, illum in cunis emori priuſquam vitæ fenfum acceperit. Quod fi his adhærent ea quæ ſunt æternæ falutis, jam de meritis refponfum eft, & fi non effet refponftm, tamen exclufum eft Latheri fophifma, quando non tam hæc addueuntur ad explicandam quæftionem, quam ad obturandum os Judæis ob Gentes admiflas ad Buangelium Deo obmurmurantibus. Ad hæc cum Jacob & Efan hac loco juxta fenfum etiam Grammaticum ponantur pro duabus Gentibus, de Efes refpondeat ad rejectos Judæos,, Jacob ad eleétas Gentes, qui convenit ut Judæi dicantur reje&i, non ab aliud nif ob odium æternum Dei 5 cum hosantea pronuntiarit populum dilectam? Deinde quî convenit Judæos nullo merito ſuo rejectos , cum Paul aperte fateatur cos ob incredulitatem fuif fe rejectos, & hinc odium Dei? Sed ut pergat fermo, negat efle verum quod Malachias hic fentiat de fola afiétione temporali. Nec hoc dixit Diatribe, fed negavit hîc proprie traétari de falute æterna. Qui fic loquitur, idem fentit quod Luthers, qui fatetur hoc {entire Prophetam, fed addit fenfum allegoricum, & tamen Diatriba totum Prophetæ fenfum pervertit Lutherus loquitur Dei tonitrua. Sed audiamus probationem afleverationis quæ jam præcefit, pronuntians omnia comprehendi hoc nomine dilexi. At quo tandem argumento? Quoniam in Genefi fit mentio benedictions. Sed juxta fimplicem fenfum congruit opinioni noftræ benediétio: Dez tébi Dens de rore cæli,& de pinguedine terra abundantiam frumenti vini Ġ olei, ferviant tibi populi, & adorent te Tribas. Eſto dominus fratrem tuoram, &c. Habes benediétionem bene craflam, fi excludas tropos, quod hic profitetur Latherws. Si recipit allegorias, nulla inter nos diffenfio eft, nif quod allegoria nihil prodeft Latherano dogmati. Divus enim Hieronymus ex hujus loci allegoria probat liberùm arbitrium, ex quo Lutherws jugulatum putat. Sic enim loquitur, Dominns refpondit Elau & Jacob de una firpe generatos, hoc eft vitia atque virtutes ex uno cordis fonte procedere , dum ex arbitrii libertate în utramque parters ut volumas declinamas, Kc. Verum audiamus Letherum refellentem Diatribe verba. Propheta, inquit, clariffinis verbis indicat quid velit. Quid? Exprobrat Iraelstis ingratitudinem , quod cum eos dilexerit, illi viciffim neque diligant ut patrem, neque timeant ut Dominam. Dilexiffe antem fe probat tam Scriptura quam opere , nempe quod cum Jacob & Efau effent fratres, ut Mofes fcribit Gen. xxv. Jacob tamen dilexerit, G elegerit antequam nafceretar, Efau uero fic oderit, nt regiones ejus vedegerit in folitudinem. Deinde ea pertinacia oderit © peragat, ut cum Jacob reduxerit de captivitate reffitueritque, Idumæos tamen non finat reftitui , fed etiamfi dixerint fe velle adificare, ipfe minatur eis deftruttionem. Sinon hec habet textus ipfe apertus Propheta, arguat me totas Orbis. Hæc ille. Fateor fic habere verba Prophetæ. Sed quid tum poftea? Ha&enus omnia pro me faciunt. Non igiturshic reprehenditur temeritas Jdumeorum , fed ingratitudo filiorum Jacob , ait Lutherus. Novum vero ratiocinandi genus, objurgat U/raelitas, ergo non damnat temeritatem /dsmeoruzm. \mo fimul utrumque norat populum, alterum, quod 4 Deo rejeétus conaretur reftitui, alterum, quod reftitutus fic ageret , ut mereretur rejici. Quod Hieronymus vertit, Quod fi dixerit Idumaa, id Septuaginta verterunt, Oxia dicet Idumea. Ext alioqui probabile eft Idumeam hoc molitam ut reftitueretur. Verùm hoc ad id quod agitur proprie non pertinet. Probandum erat Prophetam de falutis æternæ caufa loqui. Hoc exfpcétatur. Quomodo, inquit, nunc frabit, quod Propheta de temporaria affiittione loguater. Quid audio ? Redigi in folitudinem , non eft affi€tio temporaria ? Et ubi eft Lex, qua negabar admittendum tiopum, nifi cogat evidens abfurditas? Sed hoc diétum, velut elapfum per imprudentiam , Luthero condonabitur. Audiamus cetera. Cum evidentibys, inquit, verbs tefterur, fe logui de duobus populis, ¢ duobus Patriarchis natis, illam I I ERA sam a 1440 A | ſuſceptum in populum @ fervatum , hunc vero relittun & tandem deftrutium. Sufcipere vero in populum & non | [ufeipere in populum, non pertinet ad temporalia bona vel | mala tantam, fed ad omnia, &c. Si fobrius eft, quid hic agit Lutherus¢ Ut populus Jfaeliticus æverno Dei amore perpetuo fit honoratus & commodis temporalibus, & eterna falutis premio: alter populus temo , & inevitabili odio, perpetuo fit afflictus, & incommodis hujus vite, & gehennz fupplicio? Atqui conftat & ex Efan pofteris multos fuiffe pios, & ex Jfraelitis impios quam plurimos, nec huic populo defuife crebras afflictiones. Nec hîc agitur, an Deus fit Deus omnium commodorum , fed de quo rerum genere fiat B| hie fermo. Si de honore electionis, locus nihil habet {crupuli, fi de negotio falutis, licebat & Jdzmaisamplecti Legem ac fervare, nec omnes I/raelita {ervabantur. Quare fi litteram abfque tropis urgemus, neutrum populum fimpliciter vel odit vel amat Deus: fi allegoriam , Zfraelire funt in omnibus gentibus, & in iifdem funt Jdumei. Recenfet tertiam technam, aut, ut ipfe loquitur, induftriam, qua locum torquet Diatribe, quem depravat narrando. Itaque fuerit oper pretium Diatribes verba recitare. Porra, inquit, g#od attinet ad tropologiam, nec omnes Gentes dilexit Deus, nec omnes Judæos odit , fed ex utraque gente quofdam elegerat, ut hoc teC|fimenium apud Paulum non admodum pugnet ad probandam neceffitatem , fed potins ad retundendam arrogan= tiam Judæorum, qai credebant fibi proprie deberi gratiam Enangelicam, guod effent pofteritas Abrahe, & Gentes abominabantur, nec recipi patiebantur ad Enangelica gratia conſortium. Id paulo pof explicans dicit, Quos & vocavit non ſolum ex Judæis. Quoniam antem Dems quos odit aut diligit, ex juflis caufis odit aut diligit non magis officit libertati arbitrii odium & amor, quo profequstur nafcituros, quam guonatos. Non natos odît, quia certo prefcit illos gefturos odio digna, Natos adit, quia committunt odio digna. Judai,gu: erant popu= lus diletius, rejetts funt, & Gentes, qua erant non populus, Djrecepre ſunt. Quare Judæi reciſi funt ab olea ? Quia noluerunt credere. OQuare infite Gentes? Quia obedierunt Euan= gelo. Hanc canfam adfert ipfe Paulas, propter incredulitatem, żnguit, fracti funt, utique quia credere noluerunt. Et exfettis facit [pem, ut rurfus tnferantur, fi relitta incredulitate voluerint credere: & infiris injicit metum ne excidantar „fi averterint ſeſe à gratia Dei, dro. Hee nimirum arguunt Paulum hoc illic agere, ut reprimat Gentium fimul @ Judæorum arrogantiam. Hæc cum habeat Diatriba, ZLutherws clamitat nihil effe refponfum, tantum tergiverfatione vitari pondus quaftionis. Primum ex Diatribæ verbis , non admodum pagner fecit nibil pagnet, & ex pugnandi verbo non inE telleéto, movet calumniam blafphemiæ in Paulus. Deinde cum oftendo non hîc pronuntiari, fed tantum proponi difficultates, ad retundendam Judeornm arrogantiam, quivelut ex equo cum Deo rationem ineunt, nonne totam argumentationis Lutherane aciem fando? Arqui hoc ira effe ex probatiffimorum Doétorum fententia demonftravi, demonftravi & ex ipfa loci confequentia. Preterea demonttratum eft, in his que nec conducunt, nec officiunt proprie ad falutem, non exigendam caufam. Etfi caufa fit exigenda, docui Deum ob juftas caufas, licet nobis Incognitas, vel amare vel odiffe. Nam quod Deus pronuntiavitamorem & odium fuum, antequam cffent nati, non colligitur ex MalaF |chia, fed ex Gencfi , quo loco non dicitur , alteran odi, alteram diligo , fed, Major ferviet minori, quæ verba palam loquuntur non de falute æterna, fed de commodo temporali. Et quod tum Deus promifit, præftitit. Ad Zfraelem delata eft gloria teftamenti, ad Idumeos nequaquam. Malachias itaque non agit de nondum natis, fed ex beneficiis acceptis arguit fraelitarum ingratitudinem. Cærerum in hoc congruit Malachias oraculo quod recenfet commoda & incommoda temporaria; videlicet Zudaanz florentem ac reftitu