Page 86 [86]
OCR
1399 D ES r D'ER & filio Sare trahat ad tropologiam? Tn fenfu hiftorico nihil erat abfurdi , nec adverfans articulis fidei. Toties legimus Deum iratum, furentem , pœnitentem, quis articulus fidei leeditur , fi credamus hos affectus vere in Deo effe? Si quis refpondeat impium eflè Deo tribuere affeGus humanos , refpondebo juxta Lsrberi fegulam, me quod expreflum eft in facris Litteris tenere , nihil abfurdum effe ; fed ita videri carni , non efe ferutandum quomodo Deus irafcatur aut peeniteat. Quis hic me coget tropum recipere? Ad hec quas tropologias nobis Latherus invexit in explicandis decem præceptis ; item in Pfalmos , ubi fimplex oratio non habebat evidentem abfurditatem? Fidei articulum fortafle vocabit, quicquid expreflfùm eft in facris Litteris. At in his verba verbis crebro pugnare videntur, quemadmodum jam demonitratum eft. An igitur in his, quee ledunt caufam ipfius, invehet tropologias ex animi fui fententia, in aliis, que in fpeciem conducunt ad caufam , rejiciet omnes tropos , & fi heeret in abfurditate explicanda, confugiet ad arcanatn Dei voluntatem? Et hee qui facit, videtur fibi difputare, fi Superis placet, & triumphum adornat, quafi difficile fit cuiquam ad iftum modum vincere. His legibus vel Pygmæus dejiciet Gigantem. Queritur non fervari paéta, qui recenfuerim Origenss interpretationem. Si nullam recipit interpretationem, cur ipfe tot inauditas interpretationes commiinifcitur ubicunque commodum eft? Si recipit, cum pari mecum jure contendat, cur meam recepturus, rejicit Origenis ac Hieronymi? Quanquam & Angaftinm, & Theopbylatta & Chryfoftomus ha€tenus confentitint cum Origene, ut ab homine fubmoveant neceflitatem abfolutam Luther: , neque confugiunt ad arcanam illam ac tantum adorandam voluntatem. Et fi Chry/offomo credimus , non ideo Paulus dicit, ¢ t# homo quis es qui reſpondes Deo, quo fubmovear à quæftionis fdlutione , fed ut retufa hominis curiofitates paret illum magis docilem ad queaeftionis folutionem, eo quod in hoc genere queftionum multa incidunt, que non percipiuntur nifi a piis: multa item quorum ratio nulla reddi poteft, quorum exemplum tale profert dzguftines: multi infantes Chriftianorum citra culpam parentum decedunt abfque facramento baptifmi, & eunt in gehennam, veluti qui pereunt in utero Materno, atit in iplo partu, nonnulli Judzorum aut Paganorum infantes , fublati furto è Chriftianis, & clam baptizati, f deceflerunt,eunt in vitam æternam. Cur hoc Deus fieri permittat, negat effe noftrum inquirere. Jam fi tantum Origenis citaffem fententiam , queri poterat fe gravari hominis auétoritate. Nunc recenfeo collationem locorum, quæ Auguftino autore optima eft exponendi Scripturas ratio, adfero caufas abfurditatis, qua mittit ad tropum, oftendo congruentiam interpretationis cum his qua precedunt & fequuntur. Itaque fingat fi voler effe meam interpretationem, & definat queri de facris Ecclefiz Doétoribus. Accedit igitur ad excutiendas cau= fas a Diatriba citatas , ob quas hic ad tropum confugerint Orthodoxi. Abhorrent aures Chriftianæ, abhorret fenfüs communis , ut dicatur Deus natura bonus immittere malitiam in cor hominis, aut certe addere malitiam , quod ne jufti quidem hominis videri queat. Ad hee ita Lutherws: Hac abfurditas in quem peccat articulam fider ¢ Réfpondec. Si fidei articulus eft, quicquid exprefflum e&t in facris Littéris, hae ab= furditas pegnat cum illo, fuftus es Domine & rectum Judicium taum, pugnat adverfus illud, Er mifericordie ejus non eft numeras. Quod abfurdum effet in homine Rege, mülto abfurdius eft tribuere Deo. Habes ar ticulum fidei, cujus exemipla fexcenta proferre cuivis proclive fit è facris Voluminibus. Si hæc abfurditas zion videtur idonea cauſa’, cut sd tropum confugiamus, impudenter facit Larherus ad tropos ‘confugiens,’ sion ut abfurditatem vitet, fed invehat, nimirùm cum interpretatur meritum promifionem, mercedem fequelam, guerere eflein via, agere , id eft, agi more fe 1 1-5 RATE MA 1406 Alcuris. Cur ibi non dicebat, hive fuit verba Dei clara, dilucida, non recipio tropum , quod dictum eft mordicus teneo. Si dicerem hane abfurditatem pugna= re cum omnium Orthodoxoruim totiufque Ecclefæ Catholic decréto, forte moverem homini cathirinos. Habes ad articulum. dt quis, inquit, hac offendstur abjurditate? Ratio humana offenditur , quw cum in omnibas verbis © operibus ; caca, farda, Jenita , impia & facrilega eft , hoc loco adducitur jadex operum & verbos ram Dei. Ita Latheras. Euge ut fui fimilis eft noe fter hyperbolus! Ira-ne in omnibus fatis ac dictis Dei, céeca furdaque eft humana ratio etiam fanétorùri ? Quis igitur Spiritus hoc arcanum patefecit iph? Si ufquë B|adeo nihil videt humana ratio, cur Paulas Philofophis Ethnicis tantum tribuit, ut dicat illis invifibilia Dei ex rebus conditis intelleéta fuiſſe, ufque ad cognitio» nem fempiterne Deitatis. ÆEt hanc ranonem Pass appellat Dei revelationem , Orthodoxi interpretatitut lumen vultus divini, quod ipſe in nobis fignavit , quod otnnes fatentur peccato primoruin parentum obfeura= tum, exftin&um nemo non negat. Ad quid valuit illis ratio ? ut fint inéxcufabiles. Gratia pulfans erat ea divinæ potentiæ; fapientiæ , bonitatis cognitio : fed liberi arbitrii erat, quod oblatam gratiam negligebant. Si nulla gratia fuiffet oblata , videri poterant excuſas biles; nunc oblata eft gratia, Cui fi acceffiflet volune C| tatis humanæ ftudium, gratia gratiam, juxta provers bium, peperifier. Evolyat qui volet , qua Socratesy quæ Sroici, que Peripatetici, qua Epitterus, de fine boni , de rette vivendo tradiderunt, & dicat hura: nam rationem in omnibus effe cecatn, ftultam & ims piam. Pergit hyperbol/@ev, Hoc , inquit 5 abfardia tatis pretexta , negabimus omnes artitulos fidei , Chris ftum efe Deum © bominem, efe Virginis liam, refnrs rexife 4 mort#is. Fortalle verum diceret Lurherns, fi illa paradoxa nobis talis auctor talibus argumentis proé poneret. Nunc miracula prophetiz#, exhibitio répros miflorum, Buangelica Scriptuta 5 fanguis martyruth y auttoritas Apoftolorùm; integritas Do&otum ; totiufe Dique Ecclefie confenfis nobis perfàaferunt hac elle certifima. Nec tamen iñ his et quicquam abfurdi , eviamfi funt multa paradoxa. Omnia declarant admis randam Dei fapientiam , bonitateiti erga nos ineffabi+ lem. Hee autem abfurditas impingit Deo crudelitas tis & injuftitie notam. Quod fi tantutt a tropis fit periculi, quantum fingit Lutherws , multo juftius mes tuendum eft ab ipfius tropis, quos nec apud Poetasy nec apud probos viros invenias. Definat igitut reg multum diffimiles veluti pares inter fë conferre. Pro| miferat nobis tonitrua Dei. Nihil adhue audimus nifi convitia. Vertim adhuc praludit, mox initiandis pros feret myfteria. E| Kod rurftis 5 ut admittamus tropum, ton tatiel 147: evitatur abfurditas: Si beram arbitrium fine gratia nts bil poteft, Deo tmputandum, qui gratiam aliis dat, alii negat ; proni ipfi vifum eft; nullo refpetta meritorum: Si liberum arbitrium fine gratia poreft omnia, multo eff abs furdins. "Hoc quod Lutherus toties oécinit, ne Pelas gins quidem docuit , opinor. In principio propono tantum opiniones Orthodoxorum : nullami rejicietis 5 ut mihi liberum effet in argumentanido if aaxiliuth voz care quam vellem. In fine demonftro gue maxithé placeat, fic tamen ut eas non damnem, quas non da= mnavit Ecclefia. Nufquam illam reperies, quæ liberò arbitrio totum tribuat abfque gratia. Nec ufquam di F| co liberar arbitrium nihil omnino pofle, Sic eniti Habent verba Diitribës: Mihi placet illorum fententia; qai nonnihil tribuunt libero arbitrio j fed gratia pluria mam. Ac mož, Car; ingaies, datur aliquid libero ars bitrioî Ur fit quod merita iniparérat impiis 3'guì gratia Dei volentes defuerint,’ ut excludatar & Deo crudelitatis ~| & injuftitia caluminia ; ut éxcladatir à nobis defperatio, at excludatur fecuritas” ut exfimmlemur ad conindum: Ob has canfas fere ab omnibas Jfatuitur liberum arbi® trinm fed inefficax ablqne Dei perpetua grating ne quid Tra
