Page 45 [45]
OCR
Iz EPISTOLAE. An. quam atctiffime compleétare. Si in his, qua tibi pro 11497. noftra neceffitudine impartii s Ut Harpocrati fatis fas cias 5 admoneam , videbor parum recte de tua fide, deque tuo in me animo fentire, Quanquam funt qui te, nefcio quid, infimulent > tanquam meam abfentis dignitatem parum integra fide fueris tutatus. Mea vero fic eft de tua integritate confirmata opinio , ut de meipfo fim, priufquam de te » dubitaturus. De nobis hoc tibi perfuadeas velim , Erafmum tui amantifimum & efle, &, dum vivet, fore; Bene vale. Parifiis Anno 1497. EESTO NIDN Eraſmus Rot. Chriffiano S. D. ALVE, mel Atticam. Heri nihil fcripfi, & confulSt quidem , nam eram ftomachofior. Ne roga in quem, in te, inquam. Quid commerueram ? Verebar mihi infidias ftrui per te hominem argutiffimum. Su{pectam habebam illam tuam pyxidem , ne quid fimile nobis afferret , quale ferunt Pandore pyxidem Epzmetheos quam ubi reclufiflem, mihi ipfi fuccenfebam, qui fuiffem fufpiciofulus. Cur igitur ne hodie quidem {cripfifti? inquies. Eramus occupatiffimi. Quid tandem negocii? In fpeétaculo fedimus > fane jucundo, Comeedia , inquis , fuit , an Tragædia ? Utrumvis, verum nemo perfonatus agebat, unicus duntaxat actus, chorus fine tibiis, fabula nec togata, ncc palliata, fed planipedia, humi acta > fine faltatu » È cœnaculo ſpeCata, cpitafis turbulentiffima > €Xitus perturbatiflimus. Quam malum , inquies, mihi fabulam fingis ? Imo rem, Chriftiane, refero. Spećtavimus hodie matremfamilias cum famula domeftica fortiter depugnantem. Sonuerat diu tuba ante congreflum , convicia fortiter utrinque regeruntur. Hic æquo Marte difceffum eft, triumphavit memo. Hæc in hortis » Nos € ccenaculo taciti {pectabamus, non fine rifu. Sed audi cataftrophen. A pugna confcendit cubiculum meum puella, titudinem illius , quod voce conviciifque nihil cefferit domina: caterum optafle me, ut quantum lingua valebat, tantundem valuiffet & manibus. Nam hera virago robufta, ut vel athleta videri poflet, fubinde caput humilioris puella pugnis contundebat. Ufque adcone , inquam , nullos habes ungues , ut ifta impune ferat? Refpondit illa fubridens , fibi quidem non tam animum deefe , quam vires. An tu putas , inquam, bellorum exitus à viribus tantum pendere ? Confilium ubique valet plurimum. Roganti, quid haberem confilii: Ubi te rurfus adorietur , Inquam , protinus caliendrum detrahe: nam muliercule Parifioram mire fibi placent nigris quibufdam caliendris. Ko detracto, moX in capillos invola. Hac ut à me joco dicebantur, itidem accipi putabam. Atqui {ub cœnæ tempus accurrit anhelus hofpes , is erat Caroli Regis caduceator vulgato cognomine diĉtus Gentil Gerſon, Adeſte , inquit , domini mei , videbitis cruentum {pećtaculum. Accurrimus , offendimus matremfamilias ac puellam humi colluétantes. Vix a nobis diremptæ ſunt. Quam cruenta fuiflet pugna, res ipfa declarabat, Jacebant per humum fparfa, hic caliendrum , illic flammeum. Glomis pilorum plenum erat folum. Tam crudelis fuerat laniena. Ubi accubuimus in ccena , narrat nobis magno ftomacho materfamilias > quam fortiter fe geffiffet puella. Ubi pararem , inquit , illam caftigare, hoc eft , pugnis contundere , ula mihi protinus caliendrum detraxit è capite. Agnovi me non furdæ ceciniffe fabulam. Id detraétum , inquit, mihi venefica vibrabat in oculos: id non admonueram. Tum, inquit , tantum capillorum evulfit , quantum hic videus. Coslum ac terram teftata eft, fè nunquam expertam efle puellam tam pufillam , ac perinde malam. Nos excufare cafus humanos & ancipitem bellorum exitum, tractare de componenda in pofterum concordia. Ego interim mihi gratulabar , domina non fub Epift. XIX. XX. 18 A|olere, rem meo confilio geftam , alioqui fenfilem & An ipfe illi non deefle linguam. Habes noftra ludicra, 1497. nunc ad feria. Duplicem mecum contentionem accePeras, feribendi, & munera mittendi: altera te plane victum declaras, ut qui alienis manibus mecum dimicare cœperis. An inficiaberis impudens ? Non arbitror , fi quid frontis eft : alteram ipſe ne fufcepi quidem , fed ultro manus dedi. Literis longe vinceris, imo ne pugnas quidem, nifi ut Patroclus Achillis armis. Muneribus nolo tecum inire certamen. An Poe- ` ta cum negociatore? quid fimile ?. Verum beus tu „ad æquiorem concertationem provoco. Experire utrum tu me prius mittendo, an ego te ſcribendo defatigem. B| Hoc demum fit bellum dignum Poeta , dignum inftitore. Tu fi quid audes, accingere, ac bene vale, Par rifis, Anno 1497. Episrora XX. Erafmas Rot. Thome Greio §, D, Scripfit Juvenis. Am pridem ifthuc mex veniffent literæ , adolefcens generofiflime , quo uno ex univerfo hominum genere nemo vivit mihi charior : nam fi, quominus Jucundifimus appellari poflis, fata inviderunt, at cha| ritatem fortuna neque eripuit , neque poterit eripere, Pridem , inquam , tibi fcripfifem , quod & ego pro mea in te benevolentia maxime cupiebam , & te pro mutuo in me amore majorem in: modum ex{pectare {ciebam : fed veritus fam, ne vulnus acerbiflimum , quod recens accepiflem , adhuc crudum eXagitarem : quod tantum aberat , ut ullam omnino traétationem admitteret , ut nunc quoque levi admonitu recrude{cere fentiam. En dolor Jūftifimus uberes mihi lachrymas excutit , jam cicatricem duxiffe vulnus {perabam. Nulla eft intolerabilior contumelia , quam quæ pro benefactis rependitur. Utinam liceat tantum è Lethæo haurire amne, ut totus ille fenex cum fuis inJuris y meis officiis animo effuat > cujus quidem memoria quotiens mentem ſubir > totiens non folum ira{cor , verum multo magis admiror , tantum veneni, tantum invidentiæ , tantum perfidiæ > tantum impie=_ tatis humano pectori infitum effe. Ita me Deus amet, cum hominis animum feeleratifimum contemplor, yidentur mihi Poetæ , homines alioquin in defcribendis hominum ingeniis tum acuti, tum eloquentes, hujufmodi virus aut non vidiffe > aut dicendo aſſequi non potuiſle. Quem enim lenonem tam perfidum, quem militem tam gloriofum , quem fenem tam morofum, quod denique portentum tam invidum, amarulentum, ingratum aufi funt unquam fingere, quam hic eft feE| nex fucatiffimus , gui religiofulus etiam fibi videtur, vitiifque ſuis ſplendida nomina fingit? Vetabis me dolere. Ego, mi Thoma rem pro fua atrocitate modefti@ fime fero. At non poffunt non dolere incommoda, quæ præter ex{pectationem accidunt, Quando ego unquam pro meo candore, pro meis meritis, pro fide, pro amore pene fraterno, ab homine cano ut apparet, nobili ut jaar, religioſo ut fingit , ‘tam infignem contumeliam ex{pectare potuiflem? Summam ingratitudinem judicabam officium officio non reponere. Legeram & hominum effe genus, quos tutius effet offendifle, quam officiis demeruifle. Non credebam , doF | nec experientia fidem fecit , multo efle peviculofius, malis benefacere, quam bonis male. Nam quum nebulo ingratiffimus devin@tiorem ſeſe mihi fentiret elle, quam ut gratiam referre poſſet, à literis, quas jam diu mifere vexaverat, ocium fibi fumit, ftudiumque omne huc transfert , ut fuis nefariis machinamentis me perditum eat: quem poftquam laboribus confici poffe de{perat, (nam id jam fruftra tentaverat) lingua Tartareo veneno imbuta conatur exftinguere, & exftinxit quantum quidem in ipfo fuit. Quod vivo, quod etiam valeo , literis acceptum refero , que me docuerunt, nullis fortuna procellis cedere. Indigne fert homo Tom. II. B ſce
