Page 46 [46]
OCR
— = ————— ta rabie in me prefentem debacchatum effe, ab animo meo diftraxifle me, fugientem eminus veneno petit atque mei odio in te chariflimam anima mere pattem fevir. Sævit, inquams co telo, quo inter mortales unus plurimum potelt, «maledicentia. O yipereum malum quovis aconito y QUAVIS Cerberi fpuma, nocentius! Ejufmodi ne portentum {folem purum adfpicere ? iftiufmodi monftrum auras haurire, imo inficere vitales? Tale dedecus communem fuftinere tevam? NulJum tam terrificum, tam peftilens, tam exfecrandum malum Poetarum ingenia excogitare potuerunt ,. quod monftrum iftud non facile vincat. Quis enim Cerberus, que Sphinx, que Chimera, que Tifiphone, que larva cum ifto malo conferri jure polit, quod nobis Gothia nuper evomuit? Quis fcorpius, que feps, quis bafilifcus venenum habet prefentius? Venena fere non nifi irritata nocent. Leones bene meritis officium rependunt. Dracones officiis manfuefcunt. Huic feni fumma mea merita rabiem faciunt, Habes animum virulentum. Jam ut folidum oftentum intelligas , fi vultum truculentum, fi totius corporis habitum paulo contemplere diligentius, nonne tibi videaris omnium feelerum quafi fimulacram quoddam intueri? Et hic laudanda eft naturæ prudentia, quæ deformem animum digno corpori inclufit. Latent fub fuperciliorum hilpida fylva oculi refugi , torvum femper tuentes. Frons faxea, ne in malis quidem ulla fanguinis verecundi nota: nares polypum fpirant, fetis iylvefcentibus occupatæ. Buccæ pendulæ , labra livida , vox erumpit, non promitur, tanta eft animi impotentia : latrare jures cum loquitur: cervices intortæ, crura incurva, Nihil eft denique, quod natura non aliquo infigni ftigmate noraverit. Sic ſceleratos ac maleficos inurimus, fic canibus mordacibus nolam appendimus, fic bovem cornupetam fæno alligato fignamus. Mene huic turpiflimo monftro meas literas communicaffe, hujus caufa tantum ætatis, tantum ingenii, tantum opere trivifle? que fi periffent,, minus elem mifer. Nunc draconis dentes fevifle me video, qui in meam perniciem renafcantur. Plus eft, quam:perdere beneficium, amicum præftando, hoftem infeftiffimum parate; ubi enim tyrannus mea fit abufus opera, cui gratiam referre neque poflet parem, neque vellet ullam, noyum exitii genus homo ad maleficium tantum ingeniofus excogitavit, quo & me,cui devinétum cfe non libet, & te pariter, cui turpiter juveni puer quinquagenarius invidet, funditus everteret. Hæxccine eft illa, qua ad naufeam omnium gloriari folet, generofitas? Hoc illud totiens jactati generis {pecimen? Hic fcilicet eft animus magnis natalibus dignus? Quis iftum vel humano fanguine progenitum credat? Quis non Virgilianzm illud illo dignum judicet, duris genuit te cantibus horrens Caucaſus, Hircanaque admorunt ubera tigres. Et audet homo mortalium omnium impudentiffimus , fe multa de te , plurima de me meritum -prædicare, nofque ultro ingratitudinis accufare. Non tot meorum in fe officiorum teftibus, non fuarum in me injuriarum confcientia movetur. Audet cum his faftis inter homines vivere» modeflius facturus , fi Timonem illum imitatus ex univerfo hominum cæœtu in remotiffimos fluétus demigraret, ac bellua cum belluis ætatem agerct. Sed dolori quanquam juftiflimo frenum firingamus. Tametfi in acerbiffima contumelia me illud non mediocriter confolatur, quod hæc adeo non fit impune ablaturus, ut jam præfentes mihi pœnas pendere cæperit: daturus olim graviores. Qúas, inquis, nam ille quidem fibi plaudit? efto. An non tibi abunde fatis ſupplicii videtur efle, quod & ftultiffimus eft, & invidentiflimus, quod utroque miferrimus ? An gravius ullum fupplicu genus excogitari poflit invidentià? quee ipfa fui carnifex eft, atque, ut Poeta dixit > fupplicium ſuum. Quare Epigrammaticus ille & dotte & facete invidentifimo cuidam nebuloni, no ERASMI o tiam, tanquam extremum malorum, imprecatus: Omnibus, inguit, invideas 5 invide, nemo tibi. 3 Equidem hominem nondum tam capitaliter odi , ut tantum mali velim imprecari. Quanquam ille quidem digniffimus eft, cui aut hoc, aut fi quod eft deterius» eveniat. Nec dubito jamdudum evenifle, fi vere Plantus dignis evenire digna Eo Cui enim illeinoñ invidet mifere? qui quod tu diligentius in literis ageres, cujus virtuti debebat gratulari, adeo invidit, üt repente in morbum capitalem incident: Quid autem habet ille, quod non mifericordia potius quam invidia fit dignum? fi mifericordiam mereretur obftinata malitia. Jam alteras poenas accipe > quas nemo unquani nocens effugit. Quas tu Furias in illo tot fcelerum ra, quas intentari faces, quos {timulos impingi? Pena autem vehemens & multo fevior Hlis y Quas aut Cxditius gravis invent, ant Rhadamans tus. Reéte eft hoc ab zquiflimo rerum Auétore compas ratum, quod fe judice nemo nocens abfolvitur. Hi funt æterni cruciatus, quos Poeræ apud inferos exerceri, magno ingenio finxerunt. Quare fi ægritudini vindiéta mederi poteft, jam omni dolore levatus efle deberem. Verum ego vindiéte genus, tum honeftius, tum generofius puto , injuriam negligere. Nam no: centes ultro fua pæna fequitur. Quanquam fi me mos leftiæ fenfu carere dicam , plane mentiar. Hoc tas men affirmo, me non mea magis contumelia, que ae cerbior effe non poteft, permoyeri > quam tu con? ditionis mifere(cere. Mecum præclare atum , qui tans dem è mediis venenis effugerim. Sed è me miferum; qui non totus evolarim, te, dulciffima mei portione, reliéto! Tene, mi Thoma , ifto animo tam ingenuo, ifto ingenio tam pudico , tam manſueto’, ifa indole tam felici rabiofis belluis infervire ? Iitancine mentem lis teris , virtuti , maximis rebus natam deliri fenis invis dentia fepeliri ? Optimus in pefimum incidifti , juve> nis ingeniofus in fenem ftupidum candidus in invi dentiffimum , humaniffimus in fpinofiffimum, & juxta vetus proverbium, Auribus lupum tenes. © fata iniqua! è fydera inimica! 6 fuperos male propitios! Ma= &e virtute adolefcens, que faga, que fafcinatrix tue piæftanti nocuit indoli ? An fuas ipfa dotes tibi invi . diffe natura credenda eft ? quæ alioquin in te fingendo omnes fuas opes effudifle videtur, ne quid in abfoluto opere defideraretur. Formofo corpori, animum felicem infeverat. Morum gratiam non inamabilem adjecerat. Genus, opes, ingenium contulerat. Breviterque talem edidit, quales antiquitus Deorum filios folebant appellare. Et, 6 miferande juvenis y qui ge nius malus , quod fatum te in iftud barathrum conjecit ? Itane præclarum iftum ingenii florem fenex rancidus exftinguet? Peribit illa fertiliffimi foli fpes? Interibit vene tam divitis exfpectatio? O fenilem invidentiam , qua quid dici aut fingi poteft monftrofius? Poftquam ipfi, ut dignum illis fuit, in e A exegere 5 tibi & adolefcenti & ingenio feliciore & we tate aptiore 5 quod maturius te ad optimas literas con< tuleris , mifere invident. Invident quod tibi fervidus fanguis circum præcordia faliat 5 cum ipfi nihil nif plumbum in pectore geftent. Proin, quem ceflantem’ incitare debuerant , preecurrentem remorari moliuntur : ipfi cum fequi nequeant > præcedere conantur. Sed heu quo me doloris abripuit impetus ? Multis profeéto modis injurius in te fum, candidiflime Thoma, cujus calamitatem cum mitigare confolando debuerim, ultro, etiam querelis meis exafpero. Jam hæc dolori dederimus, cætera rationi tribuemus. Ego te, fuavifli me Thoma, te, inquam, unum ex multis delegeram, in quo abfolutum aliquod artis meæ monumentum relinquerem , ad quod jam materiam quam maxime felicem mihi nactus videbar. Sed utrum te mihi, an mê tibi fortuna invidit è Me forte petiit, tibi certe plus nos AER es a ae rezza
