Page 44 [44]
OCR
15 DESIDERI tifimum , ftudiofifimum » ardentifimum. Ita velint ſuperi has meas ærumnas aut in melius mutari , aut matura morte finiri, ut nunguam mihi vel mea dignitas antiquior , vel gloria jucundior , vel vita charior, quam tua fuit. Si cæteris mortalibus fim invifus, nihil miror., Quis enim hominem tam miferum non jure optimo oderit ? Tuum vero etiam amorem mea infelicitate mutari , qui timere potui , in cujus unius fide femper acquievi , quem fic complectebar , à quo me non vulgariter, fed prifco illo more, amari credebam; fi & huic me invifum intelligo , & ob id invifam, quod fim miferrimus, quid eft cur vivere velim? O mi Guilielme, vetus meum, & utinam perpetuum, folatium : dolor tantum non cum lachrymis & vocem exprimit. Si quo gravi & nefario feelere noftram amicitiam violaflem , tu tamen infeliciflimo amico pro juftifima ira mifericordiam & lachrymas impendere debebas. Nunc eum, cui nulli unquam cafus, nulle rerum mutationes tui charitatem excutere potuerunt, malediétis potes inceflere , potes probris infeéctari, tanquam defint, qui manibus pedibufque in meam perniciem incumbant; qui me ferro ignique exftinétum velint. Quid mihi ifthic tam charum fuit , cujus inter hos cafus non obrepferit oblivio? Vidifti ipfe me nonnunquam veavidlolla , & rififti fepe. Scis quod pe&us eft di&u, quam frigeam. Omnes amores illi vulgares excidere potuerunt ; tu unus petori noftro inhæfifti ; & ita inhefifti , ut charitas confuctudinis intermiffione aua ſit , non exftinéta. Et tu amicum tam pertinaciter tibi deditum , cui felici invidere non pofles, miferrimum odiffe poteris ? Novi vulgo quidem hunc elle morem , fed ô me miferum , fi te literæ à vulgi moribus vindicare non poflunt. Quid tu igitur me P}ladem tuum , quid Thefea appellafti ? Quanquam invertere debueras , & Ore/fem potius ac Pirithoum appellare. Sed fit lachrymarum finis. Hoc unum te, chariflime Guilielme , (jucundifimum enim dicere non licet) & per veterem noftram benevolentiam , & per meas fortunas affli€tiffimas obfecro atque obteftor, ut fi me non odifle non potes, fi mifereri non potes, faltem parce maledictis crudeliffimum vulnus exafperare: & quod vi&o hofti dare debueras, da amico nihil comimerito. Tu tuam valetudinem tanto cura diligentius, quanto mea defperatior eft. Patri tuo, viro ħumaniffimo , beneque de me merito : praterea facobo conviétori tuo, me quam diligentiffime commendabis. Tuus fafparzs me fibi habet devinctiffimum , & pudet me hominem tam amicum tam indiligenter amplexum fuifle. Parifiis, 14. Decemb. An. 1497. EprisroLa XVI. Erafmus Joanni Braxellenf S. D. E Go vero quodnam ad te fcribendi initium capiam, prorfus hærco: nec quem incufem, {cio, quorundam ne hominum, quos tu plus fatis nofti , perfidiam, an Antonie ineptam argutiam, an meam potius credulitatem? Sed tota hac de re mutire fatius. Hoc unum dicam : me pro meo officio fummam invidiam undique contraxifie. Iraque ex illis edibus Erafmus exfulat: alii regnant , invita quidem , ut fufpicor, Antonia. Sed hac coram melius. Interim fac antiquum iftum animum in nos obtineas: omnes, quibus cum ifthic viximus, nominatim meis verbis falutabis diligenter ; feorfum autem D. Vicario me etiam atque etiam commendabis. Bene vale, nofque mutuo dilige. Lxtetia, Anno 1497. I A B C D EpisroLa XVII. Erafmas cuidam LubecenfeS. D. S ALVEs Vir integerrime. Filius tuus apud me vivit, & à me docetur, iis quidem conditionibus , quas ab ERASMI 16 nuper, fed convaluit Dei beneficio, & medicorum opera. Fuit in tutela mea complufculos menfes , quo tempore ci, quibus crat opus, fuppeditavi. Menfe O&obri puerum in familiam meam adjunxi : curatur à me non ut alienus, fed ut ex me natus: Ingenio praditus eft fingulari; mores pro ea atate traCtabiles unt; & tolerabiles, Dabo operam, quantum quidem in me erit, ut tibi eum reftituam, & me præceptore, & te patre dignum. Libros ejus nondum ad manus meas perferri miror 5 Antuerpienfis ille mercator fcripfit fe per quendam mercatorem Parifienferm tranfmififlé , & cum nominat , verum is conftanter negat. Pecunhias adhuc nullas ejus nomine accepi. Axguftinas, fub cus jus tutela erat, dum ego valetudinis caufa in patria abeffem , ab Henrico quinque aut fex florenos fefe accepifle fatetur. Is cum trés menfes & aluit, & docuit; quod ego me tum in Jtalam conceflurum putabam, Bi cas pecunias reliqui pro opera fua : preeterea quod de ratione diminutum erat , adjeci , apud illum enim zgrotabat : preterea meo fumptu veftitus eſt. Cœperat hic , nefcio quæ , febris pullulafcere , fed non admodum frequens : quare in locum urbis apertiffimunì atque faluberrimum demigravi, quod malum fi rèpullulaverit , longius forte concedam. Nihil enim nobis falute antiquius effe debet & vita; nam bene vivere , nifi vivamus , non poffümus. Qua in re de tua fententia certior fieri cupio, placeatne puerum me confequi. Narrabat enim Henrecus , etiam fi filium tuum in /taliam duxiflem, me id te approbante facturum. Habes de rebus noftris omnibus : réliquum eft, ut de toto animo tuo nos facias certiores : verum neque pecunias, neque literas , nifi per certiffimum ta~bellarium miſeris , nec Parifos miferis , fed ad eum mercatorem Antserpienfem, ne fi hine conceffero, il le ad alienas manus perferantur. Hoc quoque ad me perfcribas velim, cui vita generi filium tuum deftinaris & quibus potiflimum literis imbui placeat. Finis enim unaquaque in re prafigi debet ,, ad quem omnia tariquam ad fignum conferantur. Nam quanquam omni quidem literarum genere pueri fint inftituendi, refert tamen, quo fua ftudia deftinent, ut cum omnia perdifcere non liceat , faltem aptiffima difcamus. Hac pluribus ad te fcripfi quam debui , & quidem Zarine, non faftidio lingue noftratis, fed quod neque facile id potuiflem, neque tu facile intellexiffes. Te cum optima conjuge tua, univerfaque familia, bene valere , pres cor. De me ita tibi tuifque perfuadeas , in inftituen. do filio, mihi neque fidem, neque follicitudinem, nee que diligentiam defuturam. Latetie, Anno 1497. Eprsroca XVIII Eraſmus Cornelio Canonico S. D. A ne ſuperbum te Gallia remifit, ut plebeios amiculos faftidire coeperis? Satrapis {cribis, Eraizo non feribis. Quo meo merito ? fed habes caufam probabilem, & haud fcio an veram. “Nihil minus opinabar, inguis, quam te in Francia refediffe , qui tum certo confilio in /taliam iter parabas. Age, nihil refello, accipio caufam, modo hoc damni quam verbofiffima Fc, farcias. Novi quod feriberem nihil erat. Me tui effe amantiffimum vetus eft. Bofchzo quid, acciderit miror, jampridem enim ab eo nihil redditur. De noftro receflu hic muffatur. Tu fac , de toto tuo itinere, rerumque tuarum ftatu ut fciam. Si quid hic meo ftudio, cura, diligentia præftari poffe judicabis , id pro tuo jure audaéter 4 me flagitabis. Meam digni-. tatem ne tibi commendem arétiffima noftra & vetus neceffitudo poftulare videtur. Gyilielmum meum, imo tuum , tuis monitis excitare ne definas , ut aliquid te dignum moliatur. Meis de rebus certi nihil fignificaye potui,cum omnia penderent. Valemus adhuc, &te yehementer amamus. Petra noftrum, quod facis, fac. \ quam
