tifimum , ftudiofifimum » ardentifimum. Ita velint
ſuperi has meas ærumnas aut in melius mutari , aut
matura morte finiri, ut nunguam mihi vel mea di¬
gnitas antiquior , vel gloria jucundior , vel vita cha¬
rior, quam tua fuit. Si cæteris mortalibus fim invifus,
nihil miror., Quis enim hominem tam miferum non
jure optimo oderit ? Tuum vero etiam amorem mea
infelicitate mutari , qui timere potui , in cujus unius
fide femper acquievi , quem fic complectebar , à quo
me non vulgariter, fed prifco illo more, amari crede¬
bam; fi & huic me invifum intelligo , & ob id invi¬
fam, quod fim miferrimus, quid eft cur vivere velim?
O mi Guilielme, vetus meum, & utinam perpetuum,
folatium : dolor tantum non cum lachrymis & vocem
exprimit. Si quo gravi & nefario feelere noftram ami¬
citiam violaflem , tu tamen infeliciflimo amico pro
juftifima ira mifericordiam & lachrymas impendere
debebas. Nunc eum, cui nulli unquam cafus, nulle
rerum mutationes tui charitatem excutere potuerunt,
malediétis potes inceflere , potes probris infeéctari, tan¬
quam defint, qui manibus pedibufque in meam perni¬
ciem incumbant; qui me ferro ignique exftinétum ve¬
lint. Quid mihi ifthic tam charum fuit , cujus inter
hos cafus non obrepferit oblivio? Vidifti ipfe me non¬
nunquam veavidlolla , & rififti fepe. Scis quod pe&us
eft di&u, quam frigeam. Omnes amores illi vulgares
excidere potuerunt ; tu unus petori noftro inhæfifti ;
& ita inhefifti , ut charitas confuctudinis intermiffio¬
ne aua ſit , non exftinéta. Et tu amicum tam per¬
tinaciter tibi deditum , cui felici invidere non pofles,
miferrimum odiffe poteris ? Novi vulgo quidem hunc
elle morem , fed ô me miferum , fi te literæ à vulgi
moribus vindicare non poflunt. Quid tu igitur me P}¬
ladem tuum , quid Thefea appellafti ? Quanquam in¬
vertere debueras , & Ore/fem potius ac Pirithoum ap¬
pellare. Sed fit lachrymarum finis. Hoc unum te, cha¬
riflime Guilielme , (jucundifimum enim dicere non li¬
cet) & per veterem noftram benevolentiam , & per
meas fortunas affli€tiffimas obfecro atque obteftor, ut
fi me non odifle non potes, fi mifereri non potes, fal¬
tem parce maledictis crudeliffimum vulnus exafperare:
& quod vi&o hofti dare debueras, da amico nihil
comimerito. Tu tuam valetudinem tanto cura diligen¬
tius, quanto mea defperatior eft. Patri tuo, viro ħu¬
maniffimo , beneque de me merito : praterea facobo
conviétori tuo, me quam diligentiffime commendabis.
Tuus fafparzs me fibi habet devinctiffimum , & pudet
me hominem tam amicum tam indiligenter ample¬
xum fuifle. Parifiis, 14. Decemb. An. 1497.
EprisroLa XVI.
Erafmus Joanni Braxellenf S. D.
E Go vero quodnam ad te fcribendi initium capiam,
prorfus hærco: nec quem incufem, {cio, quorun¬
dam ne hominum, quos tu plus fatis nofti , perfidiam,
an Antonie ineptam argutiam, an meam potius credu¬
litatem? Sed tota hac de re mutire fatius. Hoc unum
dicam : me pro meo officio fummam invidiam undi¬
que contraxifie. Iraque ex illis edibus Erafmus exfu¬
lat: alii regnant , invita quidem , ut fufpicor, Anto¬
nia. Sed hac coram melius. Interim fac antiquum
iftum animum in nos obtineas: omnes, quibus cum ift¬
hic viximus, nominatim meis verbis falutabis diligen¬
ter ; feorfum autem D. Vicario me etiam atque etiam
commendabis. Bene vale, nofque mutuo dilige. Lx¬
tetia, Anno 1497.
EpisroLa XVII.
Erafmas cuidam LubecenfeS. D.
S ALVEs Vir integerrime. Filius tuus apud me vivit,
& à me docetur, iis quidem conditionibus , quas ab
nuper, fed convaluit Dei beneficio, & medicorum o¬
pera. Fuit in tutela mea complufculos menfes , quo
tempore ci, quibus crat opus, fuppeditavi. Menfe O¬
&obri puerum in familiam meam adjunxi : curatur à
me non ut alienus, fed ut ex me natus: Ingenio pra¬
ditus eft fingulari; mores pro ea atate traCtabiles unt;
& tolerabiles, Dabo operam, quantum quidem in me
erit, ut tibi eum reftituam, & me præceptore, & te
patre dignum. Libros ejus nondum ad manus meas
perferri miror 5 Antuerpienfis ille mercator fcripfit fe
per quendam mercatorem Parifienferm tranfmififlé , &
cum nominat , verum is conftanter negat. Pecunhias
adhuc nullas ejus nomine accepi. Axguftinas, fub cus
jus tutela erat, dum ego valetudinis caufa in patria
abeffem , ab Henrico quinque aut fex florenos fefe ac¬
cepifle fatetur. Is cum trés menfes & aluit, & docuit;
quod ego me tum in Jtalam conceflurum putabam,
Bi cas pecunias reliqui pro opera fua : preeterea quod
de ratione diminutum erat , adjeci , apud illum enim
zgrotabat : preterea meo fumptu veftitus eſt. Cœ¬
perat hic , nefcio quæ , febris pullulafcere , fed non
admodum frequens : quare in locum urbis apertiffi¬
munì atque faluberrimum demigravi, quod malum fi
rèpullulaverit , longius forte concedam. Nihil enim
nobis falute antiquius effe debet & vita; nam bene
vivere , nifi vivamus , non poffümus. Qua in re de
tua fententia certior fieri cupio, placeatne puerum me
confequi. Narrabat enim Henrecus , etiam fi filium
tuum in /taliam duxiflem, me id te approbante factu¬
rum. Habes de rebus noftris omnibus : réliquum eft,
ut de toto animo tuo nos facias certiores : verum ne¬
que pecunias, neque literas , nifi per certiffimum ta~¬
bellarium miſeris , nec Parifos miferis , fed ad eum
mercatorem Antserpienfem, ne fi hine conceffero, il
le ad alienas manus perferantur. Hoc quoque ad me
perfcribas velim, cui vita generi filium tuum deftina¬
ris & quibus potiflimum literis imbui placeat. Finis
enim unaquaque in re prafigi debet ,, ad quem omnia
tariquam ad fignum conferantur. Nam quanquam o¬
mni quidem literarum genere pueri fint inftituendi,
refert tamen, quo fua ftudia deftinent, ut cum omnia
perdifcere non liceat , faltem aptiffima difcamus. Hac
pluribus ad te fcripfi quam debui , & quidem Zarine,
non faftidio lingue noftratis, fed quod neque facile id
potuiflem, neque tu facile intellexiffes. Te cum opti¬
ma conjuge tua, univerfaque familia, bene valere , pres
cor. De me ita tibi tuifque perfuadeas , in inftituen.
do filio, mihi neque fidem, neque follicitudinem, nee
que diligentiam defuturam. Latetie, Anno 1497.
Eprsroca XVIII
Eraſmus Cornelio Canonico S. D.
A ne ſuperbum te Gallia remifit, ut plebeios
amiculos faftidire coeperis? Satrapis {cribis, Era¬
izo non feribis. Quo meo merito ? fed habes caufam
probabilem, & haud fcio an veram. “Nihil minus opi¬
nabar, inguis, quam te in Francia refediffe , qui tum
certo confilio in /taliam iter parabas. Age, nihil re¬
fello, accipio caufam, modo hoc damni quam verbo¬
fiffima Fc, farcias. Novi quod feriberem nihil e¬
rat. Me tui effe amantiffimum vetus eft. Bofchzo quid,
acciderit miror, jampridem enim ab eo nihil redditur.
De noftro receflu hic muffatur. Tu fac , de toto tuo
itinere, rerumque tuarum ftatu ut fciam. Si quid hic
meo ftudio, cura, diligentia præftari poffe judicabis ,
id pro tuo jure audaéter 4 me flagitabis. Meam digni-.
tatem ne tibi commendem arétiffima noftra & vetus
neceffitudo poftulare videtur. Gyilielmum meum, imo
tuum , tuis monitis excitare ne definas , ut aliquid te
dignum moliatur. Meis de rebus certi nihil fignifica¬
ye potui,cum omnia penderent. Valemus adhuc, &te
yehementer amamus. Petra noftrum, quod facis, fac.
\ quam