Page 63 [63]
OCR
TOI 102 vitam in multos annos pollicentis, cumcademnocte Cognaaio. Ambis tio. le tor annorum fudore congefliffet ; rurfum, dum prohibet nos effe follicitos de craftino, dum jubetrecon-| di thefauros aternos in coelis, nec tineis nec furibus obnoxios: dum præcipit, ut cœleftis Patris bonitate providentiaque freti, liliorumac pafferculorum more in diem vivamus: dum Marci capite decimo, occafione juvenis , qui moerens difcefferat , fimul atque juflus eft relinquere divitias, habebat autem opimas : verfusad fuos, ait, effe facilius, ut camelus eat per foramenacus, quam dives ingrediaturregnum ccelorum: atque id ut experimento quoque perfuaderet, difcipulos follicitos de panibus, commonefacit ejus miraculi , B guod paulo ante viderant, paucis panibusac pifcibus, aliquot hominum millia faturata : & ita faturata, ut corbes multi reliquiis onufti, tollerentura convivio. Ad hac, cum cos nullo inftruétos viatico, legat ad primam predicationem, & reverfi faffi fant, fibi nihil} defuiffe. Parentum & cognationisaffcétum (quandoquidem hic quoque non raro folet avocare nosa ftudio pictatis) multis modis revellit : jubens, ut toti pendeant a Patre cœlefti, neque quemquam patrem appellentinterris :itemnegans feagnofccredifcipulum qui Non patriac matri, fororibusacfratribus: denique, qui non uxori quoque renunciarit , ubi popofcerit negotiumregni Dci. Ipfe licet matrem habuerit unice piam, tamen huic nufquam blanduseft. Devino interpellan-|C ti: Quid tibi, inquit , mecum eft, mulier? In templo objurgatus : Quidieft, inquit, quod me queerebatis? An nefcicbatis, quod inhisque Patris mei unt oporterme effe? Rurfum apud Mattheumeapite 12. inter docendum multitudinem , imperiofius interpellatus matris & fratrum nomine, cupientium eum convenire, quam non blanderefpondit: Quæ eft mater mea & qui funt fratres mei ? Rurfusincruce, mulierem, non matrem appellat , fui loco Joannem ſupponens. Czxterum honoris ftudium & ambitionis morbum , qui generofis & ereétis ingeniis maxime foletinnafci , quot modis ex animis difcipulorumrevellit? haud igna fticorum. Et hoc affectu pafus eſt fuos tangi , quo) efticacius eximeret. Ambitionis erat, quod fili Zebe- | dæi per matrem, in hoc fubornatam, poftulant , ut Chrifto proximi fedeantin regno ccelorum. Ambitionis erat, quod inter fe difceptant, quis effet futurus primus inregno coelorum. Proinde audiunta Domino: Principes gentium dominantur cis: & qui poteftaten habeni , exercent in fuos : non fic crit inter vos, immo quicumque voluerit inter vosmajor fieri, fit veffer minifier : | | C qui voluerit inter vos primus eſſe y erit veſter ſervus. lius hominis non venit ut fibi miniſtretur, ſedut ipſe miniftret aliis, animam fuam det pro multis. Quan‘nulli cedit > numquam a pugna vacat. Quamguam nulla do&rina efficacior, quam ipfius vita. Quem enim homunculum non pudeat erigere cervicem, cum ille verefummus, præcinétuslinteo, lavat pedes difcipulis fuis? Capitur ,cæditur, conviciisafficitur, ac veluti flagitiofus in crucem tollitur. Denique per fummam dejeétionem fui, promeruit ad fummam evehidignie tatem. Porro permultitument generisnobilitate, qui morbus omnium quidem communis: Judæis tamen peculiarius adheefit , qui fine fine ja€tabant patrem Abraham : Ne ceperitis , inquit, dicere : Filii Abraha fumus dico caim vobis : Potens eft Deus de lapidibus his We titare filios Abrabe. Et alias filios Abrabz vocat, quijcumque Abraham faétis referrent, ipfos qui fe gloriarentur Abrahæ filios, Diaboli filioscfe, qui parentem hunc impiis fatis æmularentur. Omnis igitur Chriftianorum nobilitas rećte factis æftimanda cft > non ftemmatis. Is demum pudendæ conditionis eft, quifquis fervit vitiis. Centurionem alienigenam præfert Rurfus Samaritanum vulnerati viatoris curatorem 5 anteponit Sacerdoti & Levite , qui Samaritanos ut extremos hominesad{pernabantur, feipfospro Semis deis gerebant. Sævitiæ malum funditus exigit} tot parabolis ad clementiam & ignofcendi facilitatem provocans, apud Matthæum capite decimooétavo, defervo quinoluerit remittere confervo, cum ipfe Domini communis lenitatem effet expertus : dum inibi jubet errantem fratrem clanculumabfquearbitris corri gi, dum feptuaSies ſeptics reſipiſcenti, totidem jubet ignofcere. Rurfum cum Lucæ capite nono, Samaritanis Chriftum non recipientibus, Jacobus & Joannes: Vis inquiunt, ut jubeamus ignem eccelo defcendere, quiconfumat iftos? Ab hoc impetu protinus eos revocat ad affeGtum manfuetudinis, & acriterincrepitis illis: Ne(eifis „inquit , cujus ſpiritus eftis. Filius hominisnon venit ad perdendas animas, fed ad fervandas. Eft X alius affeétus, qui inter ipfabenefaéta bonis etiam virisinfidiatur, ni caverint, fiducia noftri: non tolerat huncin fuis Chriftus. Parum pius eft, qui fibi pius videtur. Pharifæum fua merita prædicantem e proximo ,fafti= dit: Publicanum elonginquo fibi difplicentem,agno-= fcit. Ttem apud Lucam capite decimo feptimo, adhibita fimilitudine declarat, nihil gratiæ deberi fervis, etiamfi per omnia fuo functi fuerint officio : Sic «~ Voss inquit, 0472 feceritisomnia que pracepta (unt vobisz dicite: (erviinutiles (mas, quod debuimis facere, fecimus. Nec aliudagit proximo capite parabola de talentisab herocommiflis. Sorseftaliena, quantulacumque eft: quidquid hinc quæritur induftria noftra, Domino queritur, non nobis. Difpenfatio nobis eft credita: malenobis, ficeflaverimus: non eft quod glories mur noftro nomine , {i cum officio rem geflerimus. hibet puerum humilem ac pufillum, negans quemquam ingreflurum regnum cælorum, nifi qui fefe ad ejus modulum fubmitteret. Rurfum Matthæi capite vigelimo tertio, Scribarum & Pharifæorum faftum & ambitionem palam infectatus , quod dilatatis phylacteris, ac fimbris ampliatis, oftentantes {efe , captarent primos accubitus inceenis, & primos confeflusin Synagogis, atque in foro gauderent honoris gratia falutari Rabbini; Vos autem, iNguit, zolite vocari Rabbi : unm off enim magifter vefter omnes autem vos fratresefhs. Et patrem nolite vobis vocare fuper terram: unus eft enim Pater veſter, quiincelis eſt. Nec vocemini magi To) quia magiſter veſter unus eſt, Chriſtus. Qui major ef veftrim, ecrit miniffer vefter. Porro qui ſemet extulerit humiliabitur qui fe humiliavertt, exaltabitur. Idem agit > Lu cx capite decimo quarto , parabola de invitatis : inter quos qui fibi poftremum locum delegerat , jubetur adfcendere. Eodem pertinet, quod invitat, utfubmifi blandum ac molle jugumfuumaccipiant: Diſcite inquit, ame, quod mitis finm & humilis corde, & invenieris requiem animabus veffris, Tumultuofa res et T decimo nono, cum cuidam interroganti, quid boni fibi faciendum effet, ut haberet vitam æternam : Quid me, inquit , interrogas de bono ? Unus eft bonus y Deus. Senfit morbum hominis, fibi bonitatis laudem arrogantis: cum omnes noftra juftitia coramoculis Dei, | nihil aliud fint,quam uti pannus mulieris menftruo pro= fluvio pollute. Adhæc apud eumdem capite vigefimo quinto, folos illos agnofcit, qui ipfi {ua benefacta Inefciunt. Domine, quandote vidinaus efurientem, & pa vimaus è fitiontem, &dedimustibi potum® Quando auters te vidimmus hofpitem , @ collegimus te: aut nudum, & coo\pernimuste© Autquando te vidimus agrotum, autincarcere, & venimusadte® Hoccftcertifimum veræ picta|tisargumentum, fi conatus pro viribus omnia, tibi videatis expers pietatis. Injufti mirantur, fiquod officium preeteriffent: adeo fibi non videbantur impii. Ne |cosquidemagnofcit, apud Matthaum capitefeptimo, iguifefecommemorant, & Demonia perillius nomen (ejeciſſe , futura prædixiffe , multaque ftupenda gefGie: Amen, inquit, dico vobis nefciovos. Huc alludit, mifallor, parabola; quamapud Lucam capite duodeciTom. V. Ga mo. bia, Dottri= NA Vitka
