OCR Output

ci ii
dvepw par. 1e. Ferre quicquid in fomnio videtar. Ci¬
tat & verfum Homericum : : ; Au
Ov d) auo mosg doin, oosa Lat Sovrey dveipos,
i.e. Nec mihi fi tantum dederis quam malta fopitis
Somnia aña ferant. Fa RY :
Eft autem apud hunc Poctam Iliados primo , fed paulo

aliter:

Ov dl’ cos wose doin, don Papagos te novie Te.
i.e. Nec mihi fi tantum déderis , quantum exftat hare¬
ne ac
Pulverts.
Videtur huc allufiffe M. Tullius in Salluftium: Unde
tu qui modo ne paternam quidem domum redimere potne¬
ris, repente tanguam fomnio beatus, hortos precsofifimos,
villam Tiburti & Cafaris religuas pofeffiones paraveris ?
LXXXVIII. Bona Porfene.
Bona Porfene dicebantut, qua velut ab hoftibus ere¬
ta parvo veneunt. Eam appellationem Livius ab Ur¬
Le Condita 11. fcribit ad {uam ufque ætatem durafle :
putatque inde natam, quod in bello foleant bona Pora
fena venire Romæ, caque confuctudine una cum titu¬
lo perfeverarit & in pace, quod alioqui is mos hoftili¬
ter bona vendendi non congruat tam pacata regis pro¬
fection1: quod fi minus probatur, exiftimat eam con¬
fuetudinem à mitiori principio fuiſſe natum. Illud
arbitratur vero proximum, quod Porfena difcedens ab
Janiculo ex foederis lege , caftra opulenta , conveéto
ex propinquis ac fertilibus Hetruriæ arvis commmeatu,
Romanis dono dedit , inopi tum urbe ab longinqua
obfidione. Ea deinde ne populo immiffo diriperentur,
hoftiliter venifle , bonaque Porfena appellata , E
muneris magis fignificante titulo , quam auctionem
fortune regiz. Fortaffe non inepte dicetur in res quae
dono cujufpiam , aut fortune commoditate citra no¬
ftram operam, contingunt. Nam Livius non indicat
ufum adagii.
LXXXIX. Leonina focietas.

Leonina ſocictas eſt, cum omne commodum ad unum
aliquem redit, reliquis vi fraudatis , qualis ferme fo¬
let efle cum regibus , aut præpotentibus plebejæ for¬
tis hominibus. Exftat in Pande@is, in quibus ex Ul¬
piano refert Arifto, Caffium refpondiffe , focictatem
talem coiri non poffe, ut alter lucrum tantum , alter
damnum fentiret, & hanc focietaterz leoninam folitum
appellare. Cæterum Caffianam appellationem , haud
dubium proverbialem , ex Æfopi Græci apologo na¬
tam apparet, qui talis circumfertur : Leo, Afinus &
Vulpes focietatem inierant, ut quod venatu cepiflent,
id in commune partirentur. Prædam ubi erant nacti,
leo jubet ut afinus partiatur. Ille, ut eft ftolidus, in
treis æquas portiones diftribuit. Qua gratia mox in¬
dignatus leo, quod ceteris zequaretur, afinum adortus

ilaniat. Reftabat vulpes, cam de integro partiri ju¬

bet, illa totam ferme prædam leoni attribuit, fibi vix

paucula quædam fervans. Leo comprobata diftribu¬

tione rogat, quisnam illam artem partiendi docuiffet?
sit vulpes, Calamitas, inquit, afini.
XC. Ex tripode.

Ta cx Ÿ reimdos. i. €, Ex tripode ditta. Dici foli¬
tum de iis quæ vehementer vera atque indubitata vi¬
deri volumus. Effertur varie adagium , 05 ca TeAmdos.
1. e. Tanguam ex tripode ditta. Ta de ta tesmdos. i. e.
Hac ex tripode ditta, i. e. certiflima perinde, quafi ex
Apollinis oraculo profecta. M. Tullius in Epiftola
quadam ad Brutum : Hec ex oraculo =Spollinis Pythii
edita tibi pata. Tranflatum è T ripode , vel Delphica,
vel Pythia. Nam hæc duo oracula quondam fummam
fidem apud mortales obtinuerunt. De Pythio tefta¬
tur Strabo libro Geographie nono, fuiffe quondam
celebratifimum , idque liquere thefauris ingentibus
imibi conftructis , in quos facra conferrentur pecuniæ,
tum. operibus preeftantiffimorum artificum. Deinde
ludis Pythiis illic celebratis , denique innumerabilibus
oculis, que mandata literis exftarent. * Tripodem ita

I Adi Antonium va D R : 9-9
AR es p n” Dale Differt, de Au&oribus & Origine Ora¬

A

298

detente: Auttores, inquit, certe memorant , divinum
ipfum domicilium , profundam & curvam eſſe fpelancam;
non admodum lato patentem ore. Atque hinc azram red¬
di , facro effante numine. Excellum autem oftio immis
nere tripodem, quem fimul atque Pythia vates infcenderit;
haufto divinationis fpiritu , refponfa edere, partim metro;
partim otatione libera. Comicus: Non Apollinis magis
verum atque hoc refponfum eff. Plato libro De legibus
duodecimo: Ne, fi Pythius quidem Afirmaverit, Quin
illæ quoque figuræ proverbium refipiunt : Ovicquid
dixerit, oraculum videri vult. Quicquid dixerit, legem
eſſe vult. Stoicorum diyua@ „i. è. decreta. Et quod
apud Plinium de medicis ait Cato: Et hoc pitta vaten
dixiſſe, 1. e. exiftima verum fore quod dixi. Ipfe Plis

quam plurimi judicent. Et Plutarchus in Commenta.
rio De Dignofcendo Adulatorem ab Amico : Evr dug¬
cas in dv ETA, genomov eiAnQéever dios, poulw dra
LC. Cum is andito quicquid dittum fuerit , ita diſcedit ,
ut exiſtimet fe oracalum accepife , non fententiam. Cæ¬
terum ab his nonnihil diverfa funt, quæ Athenzeus fe¬
cundo Dipnofophiftarum libro commemorat : nempe
in Bacchi certaminibus premium fuiffe tripodem, at¬
que ob id qui vera dicerent vulgo de tripode logui di¬
ctos. Tripodem autem fuiffe Tebetem tribus fultum
pedibus. Hujus duo erant genera , alterum Apolli¬
nis, ob veritatem oraculorum : alterum Bacchi n

quemadmodum dictum eft in proverbio : Zn vino vers.
tas. Simili figura dixit Galenus lib. a€} duaxdy dunes
pew primo, velut ex adyto: A’meqlwarw JÀ o avxG@ 37 G>
done eE ædurs Tivos eau Se Oey ut G- È BE Tana
D F veQedv Seehews evo 70 Seo. 1. e. Pronenciabat enin
lupus ifte , perinde quaſi ex adyto quopiam redderet oracu¬
lum , quod [uperfluum eft ex nutrimento renam , id efe
urinam.
XCI. Folium Sibylle.

Folium Sibylle apud Latinos eandem yim obtinct:

Juvenalis: È
Credite me vobis folium recitare Sibylla:

Ov pereyw rérov, $ Ò tait dr Xivaga.
i. e. Rem equidem agnofco, neque enim canit sfa Sibyllas
Dućtum adagium à Cumana Sibylla, cujus oracue
la cum primis celebrantur. Huic autem mos erat ÿ
ut teftatur M. Varro, in palmarum foliis oracula
fcribere. Quod fecutus Virgilius in tertio Aneie
dos:
Infinam vatem afpicies, que rupe fub ima
Fata canit , foliifgue notas & nomina mandat,
Quacunque in foliis defcripfit carmina virgo,
Digerit in numerum, atque antro {eclufa relingust,
Ila manent immota locis, negue ab ordine cedunt,

Foliis ne tantum carmina manda i
Pe turbata volent rapidis ludibria ventis.

XCII. Frater viro adfit.

A'der®os evdef mugen. i. e. Frater viro adfit. De fis
do auxilio dici folitum, propterea quod in rebus perl
culofis vix unquam frater folet fratri deeffe. Apud
Platonem fecundo De republica libro , Adimantus
Glauconis adverfus Socratem difputantes partes exci¬
piens: MNondem, inquit, Socrates fatis hac de re differ=
tum. Cur ita? Nempe quia id nondum eft dilum, quod
maxime ditum oportuit. Tum Socrates: Ovx&v to At¬
youwov , od eAQos aivdes apen. 1. C. Igitur frater adefto
viro, #t habet proverbium: quare ta, fi quid bic prateria
mifit, adjuva, Idem ex Homero fumptum adagium
teftatur in Protagora : ubi Socrates Prodicum advo¬
cans, ut Simonidem ejufdem civitatis hominem à Pro¬
tagoræ calumnia tueatur: Videor equidem , inquit, ad¬
vocare te, quemadmodum ait Homerus , Scamandram ab
Achille obfefum Sinoëntem advocaſſe :

Dins xanyyTe, iQ avipas duDoTpa eo
Zx plu, —

Ta La