OCR
ci ii dvepw par. 1e. Ferre quicquid in fomnio videtar. Citat & verfum Homericum : : ; Au Ov d) auo mosg doin, oosa Lat Sovrey dveipos, i.e. Nec mihi fi tantum dederis quam malta fopitis Somnia aña ferant. Fa RY : Eft autem apud hunc Poctam Iliados primo , fed paulo aliter: Ov dl’ cos wose doin, don Papagos te novie Te. i.e. Nec mihi fi tantum déderis , quantum exftat harene ac Pulverts. Videtur huc allufiffe M. Tullius in Salluftium: Unde tu qui modo ne paternam quidem domum redimere potneris, repente tanguam fomnio beatus, hortos precsofifimos, villam Tiburti & Cafaris religuas pofeffiones paraveris ? LXXXVIII. Bona Porfene. Bona Porfene dicebantut, qua velut ab hoftibus ereta parvo veneunt. Eam appellationem Livius ab UrLe Condita 11. fcribit ad {uam ufque ætatem durafle : putatque inde natam, quod in bello foleant bona Pora fena venire Romæ, caque confuctudine una cum titulo perfeverarit & in pace, quod alioqui is mos hoftiliter bona vendendi non congruat tam pacata regis profection1: quod fi minus probatur, exiftimat eam confuetudinem à mitiori principio fuiſſe natum. Illud arbitratur vero proximum, quod Porfena difcedens ab Janiculo ex foederis lege , caftra opulenta , conveéto ex propinquis ac fertilibus Hetruriæ arvis commmeatu, Romanis dono dedit , inopi tum urbe ab longinqua obfidione. Ea deinde ne populo immiffo diriperentur, hoftiliter venifle , bonaque Porfena appellata , E muneris magis fignificante titulo , quam auctionem fortune regiz. Fortaffe non inepte dicetur in res quae dono cujufpiam , aut fortune commoditate citra noftram operam, contingunt. Nam Livius non indicat ufum adagii. LXXXIX. Leonina focietas. Leonina ſocictas eſt, cum omne commodum ad unum aliquem redit, reliquis vi fraudatis , qualis ferme folet efle cum regibus , aut præpotentibus plebejæ fortis hominibus. Exftat in Pande@is, in quibus ex Ulpiano refert Arifto, Caffium refpondiffe , focictatem talem coiri non poffe, ut alter lucrum tantum , alter damnum fentiret, & hanc focietaterz leoninam folitum appellare. Cæterum Caffianam appellationem , haud dubium proverbialem , ex Æfopi Græci apologo natam apparet, qui talis circumfertur : Leo, Afinus & Vulpes focietatem inierant, ut quod venatu cepiflent, id in commune partirentur. Prædam ubi erant nacti, leo jubet ut afinus partiatur. Ille, ut eft ftolidus, in treis æquas portiones diftribuit. Qua gratia mox indignatus leo, quod ceteris zequaretur, afinum adortus ilaniat. Reftabat vulpes, cam de integro partiri jubet, illa totam ferme prædam leoni attribuit, fibi vix paucula quædam fervans. Leo comprobata diftributione rogat, quisnam illam artem partiendi docuiffet? sit vulpes, Calamitas, inquit, afini. XC. Ex tripode. Ta cx Ÿ reimdos. i. €, Ex tripode ditta. Dici folitum de iis quæ vehementer vera atque indubitata videri volumus. Effertur varie adagium , 05 ca TeAmdos. 1. e. Tanguam ex tripode ditta. Ta de ta tesmdos. i. e. Hac ex tripode ditta, i. e. certiflima perinde, quafi ex Apollinis oraculo profecta. M. Tullius in Epiftola quadam ad Brutum : Hec ex oraculo =Spollinis Pythii edita tibi pata. Tranflatum è T ripode , vel Delphica, vel Pythia. Nam hæc duo oracula quondam fummam fidem apud mortales obtinuerunt. De Pythio teftatur Strabo libro Geographie nono, fuiffe quondam celebratifimum , idque liquere thefauris ingentibus imibi conftructis , in quos facra conferrentur pecuniæ, tum. operibus preeftantiffimorum artificum. Deinde ludis Pythiis illic celebratis , denique innumerabilibus oculis, que mandata literis exftarent. * Tripodem ita I Adi Antonium va D R : 9-9 AR es p n” Dale Differt, de Au&oribus & Origine Ora A 298 detente: Auttores, inquit, certe memorant , divinum ipfum domicilium , profundam & curvam eſſe fpelancam; non admodum lato patentem ore. Atque hinc azram reddi , facro effante numine. Excellum autem oftio immis nere tripodem, quem fimul atque Pythia vates infcenderit; haufto divinationis fpiritu , refponfa edere, partim metro; partim otatione libera. Comicus: Non Apollinis magis verum atque hoc refponfum eff. Plato libro De legibus duodecimo: Ne, fi Pythius quidem Afirmaverit, Quin illæ quoque figuræ proverbium refipiunt : Ovicquid dixerit, oraculum videri vult. Quicquid dixerit, legem eſſe vult. Stoicorum diyua@ „i. è. decreta. Et quod apud Plinium de medicis ait Cato: Et hoc pitta vaten dixiſſe, 1. e. exiftima verum fore quod dixi. Ipfe Plis quam plurimi judicent. Et Plutarchus in Commenta. rio De Dignofcendo Adulatorem ab Amico : Evr dugcas in dv ETA, genomov eiAnQéever dios, poulw dra LC. Cum is andito quicquid dittum fuerit , ita diſcedit , ut exiſtimet fe oracalum accepife , non fententiam. Cæterum ab his nonnihil diverfa funt, quæ Athenzeus fecundo Dipnofophiftarum libro commemorat : nempe in Bacchi certaminibus premium fuiffe tripodem, atque ob id qui vera dicerent vulgo de tripode logui dictos. Tripodem autem fuiffe Tebetem tribus fultum pedibus. Hujus duo erant genera , alterum Apollinis, ob veritatem oraculorum : alterum Bacchi n quemadmodum dictum eft in proverbio : Zn vino vers. tas. Simili figura dixit Galenus lib. a€} duaxdy dunes pew primo, velut ex adyto: A’meqlwarw JÀ o avxG@ 37 G> done eE ædurs Tivos eau Se Oey ut G- È BE Tana D F veQedv Seehews evo 70 Seo. 1. e. Pronenciabat enin lupus ifte , perinde quaſi ex adyto quopiam redderet oraculum , quod [uperfluum eft ex nutrimento renam , id efe urinam. XCI. Folium Sibylle. Folium Sibylle apud Latinos eandem yim obtinct: Juvenalis: È Credite me vobis folium recitare Sibylla: Ov pereyw rérov, $ Ò tait dr Xivaga. i. e. Rem equidem agnofco, neque enim canit sfa Sibyllas Dućtum adagium à Cumana Sibylla, cujus oracue la cum primis celebrantur. Huic autem mos erat ÿ ut teftatur M. Varro, in palmarum foliis oracula fcribere. Quod fecutus Virgilius in tertio Aneie dos: Infinam vatem afpicies, que rupe fub ima Fata canit , foliifgue notas & nomina mandat, Quacunque in foliis defcripfit carmina virgo, Digerit in numerum, atque antro {eclufa relingust, Ila manent immota locis, negue ab ordine cedunt, Foliis ne tantum carmina manda i Pe turbata volent rapidis ludibria ventis. XCII. Frater viro adfit. A'der®os evdef mugen. i. e. Frater viro adfit. De fis do auxilio dici folitum, propterea quod in rebus perl culofis vix unquam frater folet fratri deeffe. Apud Platonem fecundo De republica libro , Adimantus Glauconis adverfus Socratem difputantes partes excipiens: MNondem, inquit, Socrates fatis hac de re differ= tum. Cur ita? Nempe quia id nondum eft dilum, quod maxime ditum oportuit. Tum Socrates: Ovx&v to Atyouwov , od eAQos aivdes apen. 1. C. Igitur frater adefto viro, #t habet proverbium: quare ta, fi quid bic prateria mifit, adjuva, Idem ex Homero fumptum adagium teftatur in Protagora : ubi Socrates Prodicum advocans, ut Simonidem ejufdem civitatis hominem à Protagoræ calumnia tueatur: Videor equidem , inquit, advocare te, quemadmodum ait Homerus , Scamandram ab Achille obfefum Sinoëntem advocaſſe : Dins xanyyTe, iQ avipas duDoTpa eo Zx plu, — Ta La