299 |
i.e. Frater amice, hominis pariter compefcere vires
Ambo hujus ftudeamus. i = |
Eft autem is locus in Iliados Q. Rurfum Iliados x.
fimiliter Heétor jam impar Achilli Deiphobum fra¬
trem invocat, uti ferat fuppetias. Pallas enim illi ap¬
paruerat Deiphobi ſpecie , ac deceptus Hector , fruftra
inclamat :
Ant@oCoy d, czars Adluaarida uanody avons.
i.e. Deiphobum fratrem intento clamore vocabat. —
‘A quo cum deftitueretur, diem fatalem adefle intel¬
lexit. Plutarchus in vita Cæfaris refert, Cafcam Cæ¬
fare retinente gladium, fratris auxilium ad hunc mo¬
dum implorafle, idque verbis Græcis. Adeagë Bond.
XCM. Ne temere Abydum.
My eix © ACudov. 1. €. Ne temere Abydum # fubau¬
diendum, naviges. Ne quod grave periculum fufci¬
pias fine caufa idonea. Veluti, fi quis admoneat , ne
fe facile conjiciat aliquis in aulam principis , quod ea
res non omnibus feliciter cedat: aut ne compotationi¬
bus temulentis adimifceat fefe, quod fere non contin¬
gat abire fine malo : aut ne Poctarum atungat literas,
quod animos complurium foleant corrumpere. Athe¬
næus lib.x11. narrat Alcibiadem, pofteaquam à tuto¬
ribus accepiffet ſuas facultates , Abydum Hellefponti
navigafle , atque illuc luxu deliciifque fuifle corru¬
ptum; ut non diſſimile fit illi :
Non cuivis homini contingit adire Corinthum.
Male audiebat Abydcna gens , quod calumniatrix effet,
ut intelligas ca gratia non cffe tutum illic verfari. Me¬
minit adagii Stephanus & Suidas. Stephanus fic effert
adagium: Ei wy dl einy A'Cudov næm. 1. e. Sé ne temere
quidem Abydum calcare, i. e. ne quis confidenter illam
ingrediatur : indicat ufurparide temeraruis, addens hoe
jaci folitumin eos, qui Abydum infulee Mileti incol¢¬
bant. Commonftratum eft olim mihi quiddam oppi¬
dulum in Picardia, quod negant ullum hofpitem po¬
tuifle tranfire , non aliquo notatum fcommate.
XCIV. Una hirundo non facit ver.
Mia yenida tae 8 mi. 1. €. Unica hirundo non efficit
wer, h. e. unus dies non fat eft ad parandam virtutem
aut eruditionem. Aut, non unumaliquod benefactum ,
benediétumve fufficit ad hoc, ut viri boni, aut boni
Oratoris cognomen promercaris: plurimisjenim virtu¬
tibus ea res conftat. Autiut'certum aliquid cognofcas,
non fatis eft unica conjetura. Quod fi permultæ con¬
veniant, tum denique probabilis fucrit conjetura. Si¬
quidem fieri poteft , ut una quepiam hirundo cafu
maturius appareat. Sumptum ab hirundinis natura,
que veris eft nuncia, nam hyeme devolat. Unde Ho¬
ratius :
Zephyris & hirundine prima.
De primo vere fentiens. Ariftoteles lib. Moralium
primo: To > tap STE pia ena Tuer STE pia rpteg. 1. €.
Ver enim nec una hirundo facit, nec unus dies. Et bea¬
tum codem modo felicemye nec unus, nec breye effi¬
cit tempus. Ariftophanes in avibus: `
AdO 5 fonte ox oriye yeardcvay,
1. e. Multa videtur opus habere hirundine.
Interpres indicat allufum ad proverbium, quod modo
retulimus: Mía yenda tag $ zue. Huc affine videtur
illud Sophocleon in Antigona:
Tloass > osx 2S yng civdpes 20° ¿voc
o e. Namque unim qua fit viri, haud efè civitas.
Etenim quemadmodum zna hirundo non facit ver , ita
nec unus homo facit civitatem, nec unus nummus di¬
vitem.
XCV. Da mihi mutuum teftimoninm.
Agars nor wopruesav. i.c. Da mihi mutuum teftimo¬
nium, h.e. Da mibi tuum teftimonium , recepturus
itidem meum, fi quando defiderabis. In cos recte ja¬
ciendum, qui fe mutua talione laudant ac preedicant :
aut qui muttuo ftudio fibi invicem fuffragantur : aut
qui ad gratiam teftificantur, neglecta religione. M.
Tullius pro L. Flacco, repudians elevanfque Græco¬
rum teftium fidem : Verwntamen , inquit , hoc dico de
zoro gencre Gracorum, Tribuno vel literas , do multarum
Artium difciplinam, non adimo fermonis leporem , ingenios
rum acumen, dicendi copiam. Deinde fi qua fibi alia fu¬
munt, non repugno. Teftimoniorum religionem, g fidem
nunquam ifta natio coluit, totinfque bujufce rei que fit vis
qua auctoritas , quod pondus , ignorant. Unde illad off :
Da mihi teftimonium mutuum ? Non Gallorum, Non
Hifpanorum putatur. Totum iftud Graecorum eff > Ut Cti¬
am, qui Grace nefciunt, hoc, quibus verbis a Grecis dici
foleat, (ciant. Quibus ex verbis M. Tullii fatis liquet
adagium hoc ætate illa multo fuiſſe tritifimum. :
XCVI. Muytunm muli (cabune.
Mutuum muli feabunt. Ubi improbi atque illaudati
fe viciflim mirantutr ac preedicant. Tranflatum è mu¬
lis, qui ficuti reliqua jumenta, fefe invicem dentibus
{cabere folent. Citàtur hic titulus, Matuam mali fea¬
bunt, à Nonio Marcello inter reliquos Menippearum
titalos M. Varronis, mirum nt proverbialis: Aufonius
in altera preefatione monofyllaborum: Sed zt quod per
adagionem cepimus, proverbio finiamus, mutuo muli ftd¬
bant. Meminit hujus & Varro lib. De lingua Latina
tertio. Quanquam is locus eft foediffime depravatus ,
non temporum modo culpa, verum etiam impreflorum
iftorum yulgarium , quibus hoc unice propofitum vi¬
detur , ut omnes bonos libros radicitus exftinguant.
Sic autem legitur. Amica Philoptorus, ejus qui fenes
puerum dicit pullum , puellam pullam. Sic fiet mutuam
mulinam. Arbitror legendum matem muli, ut fub¬
audiatur fcabznt. Symmachus in Epiftola quadam :
Mutnum , inquit , ſcabere malos , cui proverbio ne vi=
dear effe confimis, praconium virtatam tuarum , preffo den—
te reftringo. Non videtur autem adagium rećte accipi
pole, nifi malam in partem : veluti fi indoétum indo¬
ctus, deformem deformis , improbum improbus, vi¬
ciffim laudaret. Cujufmodi fabulam memorat Hora¬
tius de duobus fratribus, qui fe mutuum fcabebant,
ac mutuo officio alterum alter viciflim efferebant lau¬
dibus.
Frater, inquit, erat Romae, conſulti Rhetor, ut alter
Alterius [fermone meros audiret honores ,
Gracchus ut hic illi foret , hic ut Mutinus iili.
Idem Poctas indoćtos notans , qui tamen invicem fe re<
citantes audiebant, ac laudabant:
Diftedo Alceus punéto illius, ille meo quis?
Quis? nifi Callimachus ? umana
XCVI. Tradunt operas mutuas.
Huic confine eft Terentianum illud ex Phormione:
Tradunt operas mutuas. De adolefcentibus , qui fe vi¬
ciffim in peccatis defenderent. Tranflatum videtur
ab agricolis vicinis, qui mutuam inter fefe operam
commodare folent. Aut ab artificibus, qui mutua
nonnunquam utuntur opera: maximc fabri ærari.
XCVII. Senes mutuum fricant.
Huc pertinet & jocus ille in proverbium verfus, de
fenibus mutvo fe fricantibus. Narrat autem fabulam
Aùlius Spartianus in Adriani Imperatoris vita. Is A¬
drianus in balnco veteranum quempiam , fervuli penu¬
ria, {fefe marmoribus affricantem confpicatus, cum &
fervulis aliquot & fumptibus donavit.. Quod reliqui
veteram feliciter cefliffe videntes , coeperunt & ipfi
complures fub oculis imperatoris fefe marmoribusaftri¬
care, ut hoc modo Principis clicerent benignitatem.
At ille evocatis fenibus , juffit ut alius alium' viciffim
defricarent, atque ita pueris nihil opus fore. _ Is jocus
poftca in vulgi fabulam ceffit. Celebratur & Scipionis
Emiliani apophthegma: femzenta quod manibus carent,
alieno egere frittu. Quo fignificatum eft , eos, qui res
egregias gerere non poflunt , egere præconc, quo fa¬
mam fibi comparent.
XCIX. Fricantem refrica. tae
Toy Zvovra civngvev. i. e. Scalpentem vicifim fcalpe.
Refertur in Diogeniani colle&aneis. Par ct, de me¬
rente bene, bene mereri, & officium officio penfare.
Suidas ab afinis metaphoram tranflatam cxiftimat invi¬
cem morficantibus, & in utramque partem dici poſſe,
gui fe muytuis officiis adjuvant, aut qui fe mutuis
"cOn