OCR Output

Pease

LIL A tenerts unguiculis. sr

Am E daddy cwyev. 1. ec. A teneris anguiculis, pio
eo, quod eft, a prima pueritia. Tranflatum i E
lis, quorum unguiculi nondum duruerunt. ; ul¬
lius: 4 teneris , øt Graci dicunt , unguiculis, Flaccus
in Odis: ;
; Et inceftos amores

De tenero meditatur ungui. Si a LA
Plutarchus in libello De puerorum inftitutione : Q's ay
Zyd09ey È To dy Ae uva 24 dvu ywy yards mi Téva, 1. À
Ur intrinfecus, & quod dicitur, ab unguiculis F fa
heros , h. e. à prima ftatim infantia. De matribus lo¬
quitur quæ fuis uberibus lactant foetus fuos.

LUI. 4b incunabulis, s ia

Eundem habet fenfum, ab incunabulis, 1. e. A primis
vite rudimentis. Plautus in Pfeudolo: Sed ne E
Caryfto huc qui advenit, quid Japit afgee 4 ee e =
tem Titus Livius : 40 incunabulis imbutum odio tri a
norum. M. Tullius oratoris incunabula vocat primamil¬
lam è fundamentis inftitutionem. Et Virgilius :

— gentis cunabula noftre. ; ì
‘Aurelius libro Pandectarum primo , Titulo De officio
Prafecti Pretorio : His cunabulis Prafettorum anttoritas
initiata in tantum meruit angeri, ut appellari a Prafeltis
Pratorio non pofit. Ariftoteles in Ethicis lib. fecundo
dicit: èx rien, x vw. Quorum pofterius citat ex
Platone. Eft autem is locus apud Platonem libro De
legibus decimo : NW BY rido uo Tit wiis, SICA)
modus ën èv yanagi pedo Wor, rpo@div m Hxgvoy À pnTépu,
i. e. Nunc vero credentes fabulis, guas a pueris quam ad¬
buc lathe aleremur , 4 nutricibus ac matribus andivimas.
Similiter & crepundia pro prima ætate accipiuntur.

LIV. Cem latte nutricis. i

gnatum eft his que fuperius retulimus: 46 incara¬
E teneris T o Tufcul. Quæft. lib.
ur. Nunc autem fimul atque editi in lucem & Safcepti fe
mus, in omni continuo pravitate, d'in Jumma opinionam
perverſitate verſamur „ut pene cum lacte nutricis errorem
(uxiffe videamur. ;

LV. Ante vitloriam encomiam canis.

TIpò a vixys TO ¿yw yoy adds , 1. €. Ante vittoriam en¬
‘comium canis. In eum , qui præpropere gloriatur , re
nondum confecta. Nam apud Græcos, qui rem ftre¬
nue gefliflent in bello, oratione quapiam aut carmine
laudabantur : que laudatio proprie encomium dicitur.
Exftat enim Theocriti carmen in laudem Ptolemæi,
cui titulus Encomium , & Luciani Demofthenis En¬
comium. Apud Romanos, orationes, fupplicationes,
triumphi , præmia virtutis erant : unde liceat dicere:
Antequam viceris , triumphum paras. Plato in Lyfide,
Blesy vevinyxeved , miis Te % adds es Eautoy i Yad pio. so
Prinfquam viceris, © facis & cans de teipfo encomium.
Non abludit hinc, quod ait Plato in Theaeteto, vavi¬
pedo apres abnenreueyG dial Fev vevixynévoy ; Samm dh¬
ouvre zm TS noys ddv. i. €. Videbimur galli ignavi mo¬
ze prigfguam vicerimas, 4 fermone defilientes canere. Si¬
quidem hic mos animanti , cantu victorem fe teftari.
Huc pertinet illud quod alibi retulimus ex Solonis au¬
Étoritate: O'eg TAG: par Bis. Tum illud Pindari in
Iſthmus: Eav dl ¿odia Tuyas à paproubwv, relv TeAGS
Gxrov id. i. e. E/t autem incerta fortuna etiam pugnan¬
tium , priufquam ad [fummum finem perveniatur

. Omnes attrahens , ut magnes lapis.
Tevrac 9 VOEAnwy , clas mayvijms AG.
1.¢. Cuntta attrahens , hand aliter ac magnes lapis.
Hoc carmen Suidas citat ex Pifide. Videtur prover¬
biale. Metaphora ducta a natura lapidis, ferrum ad fe
trahentis , & attractum tenentis , quem quidam eun¬
dem putant cum eo, quem Heracleum vocant , cujus
alibi mentionem fecimus in proverbio , Lydius lapis.
Hoc miraculi Plinius verbis attollit lib. xxxvi. cap. XVI.
ad hunc modum; Qaid lapidis rigore pigrius? Ecce (en¬
fes manufque tribuit illi. Quid ferri duritia pagnacius ?
Sed cedit, © patitar mores, trabiturgue à Magnete lapi¬
de: domitrixque illa rerum omnium materia , ad inane
zeſcio quid currit , atque ut propsas venit aſuſtit , tenetur=

que, & complexu heret , Sideriten ob hoc alio nomine apa
pellant : quidam Heracleon. Magnes appellatus eff ab ins
ventore, ut anctor eft Nicander in India repertas. Haske¬
nus Plinii verba reddidimus. Inter multas Magnetis
{pecies Æthiopicum commemorat , * attraétu ufque
adco efficaci, ut non ferrum modo, verum ctiam altea
rum Magnetem ad fe trahat. Eoque tantus hujus lapi¬
dis honos , ut argento expendi foleat. Commemorat
& Hæmatiten non perinde in attrahendo ferro violen¬
tum , fed alio infignem miraculo. Siquidem ut eft co¬
lore fanguineo, nam hinc etiam vocabulum , ita fi tes
ratur, fanguinem reddit. Hujusigitur lapidis tam pro¬
digiofa vis proverbio locum fecit: Citat Suidas Euri¬
pidem ex Oeneo : |
ws Te payne NG
The Jotav rnd, % weStmow maw.
fie uti Magnes lapis |
Mentem trahit, transfertque rurfum ac demover.
Confine eft illi, quod alibi diximus :
EQ éœuroy rav, ws TE xauxlac QG.
i. e. Ad fe attrahens, ut Cacias nubes trahit.

LVII. 7 flvam ligna ferre.

we

{n fjluam ligna ferre , eft aliquem iis rebus augere
velle, quıbus ipfe maxime abundet. Horatius in Sere
‘monibus :
Atque ego cum Grecos facerem natus mare citra
Verficulos, vetuit me tali voce Quirinus
Poft mediam nothem vifus, cum inſomnia vera,

In fylvam non ligna feras infanizs, ac fi

Gracoram malis magnas implere catervas.

Eadem ratione dicimus: in mare deferre aquam : quo.
rum utrumque nos in Epigrammate quodam conjun¬
XIMUS :

Largiri numeros tibi Petre, hoc cf,

Sylva ligna, vago mari addere undas,

co: Ululas Athenas.
LVII. Lumen foli mutuas.
To as yalw davies, i. e. Lumen foli mutuum das.
Cum docemus doćtifimum : monemus vehementer
prudentem : aut cum conamur exponere , quæ per fe
{unt clariffima, aut fermone celebrare, que fua fpon¬
te fat illuftria funt.. Sol enim fonsomnis luminis puta¬
tur, qui lucem mutuare folet, non mutuo accipere,
Refertur in iis Colle&aneis, que Plutarchi Titulo cir¬
cumferuntur. Eft fimile quiddam apud Fabium de lis,
qui per fe clara conantur illuftrare , eos perinde facere,
qual fi quis ſtudeat clariſimo foli mortale lumen inferre.
LIX. Fontes ipfi fitiunt.
Fontes pfi fitiunt. Tronia proverbialis in cos, qui pe¬
tunt ab aliis, quod ipfis affatim abundet domi. Cicero
ad Q. fratrem: Tibi quod rogas, quoniam ipfi fontes jame
fitiunt , f gaid habebo fpacii , feribam. Significat fra¬
trem magis abundare verfibus, quos tamen à fe petat,
perinde quafi carminum indigens. Idem ad Atticum
libro x11. Non ad AWdony xonvlw , fed ad ñedylw eum ve~
nife #t feribis, in tantis praefertim anguſtus. 3
LX. Ipfa olera olla legit.
Tofa olera olla legit. Tn cos quadrabit , qui fuum ipfo¬

rum vitium in aliud quippiam rejiciunt : aut qui ficad
fcelus aliquod quafi facti funt, ut non poflint non pec¬
care. Catullus in Cæfarem :
Mentala mæchatur, mæchatar mentula certe.
Hoc eft quod dicunt , ipfa olera olla legit.

Nam olla coquendis oleribus nata eft : vel quod abfur¬
diffimum fit, fi quis dicat ollam legere olera, quæ non
coquet, nifi fi quis immiferit. Non igitur olla incau¬
fa eft, fed qui injicit mala olera. Non eft admodum
huic diffimile , quod ex Homero ceu proverbiale citat

1 Dignus erat Plinius , qui vapularet , quando {cribebat magnetis
ZÆthiopici argumentum efe, quod magnerem quoque alinm ad fe trahat;
cum vel pueri norint, hanc effe omnium magnetum vim, qui multo
facilius ad fe invicem accedunt, quam ferrum ad fe trahunt. Sed

Erafmo ipli Phyfice minime addi&o, res ufque adeo vulgaris ignota
fuiffe videtur; alioquin enim obiter caftigaflet Plininr. T
z 2 CE

—