OCR
Pease LIL A tenerts unguiculis. sr Am E daddy cwyev. 1. ec. A teneris anguiculis, pio eo, quod eft, a prima pueritia. Tranflatum i E lis, quorum unguiculi nondum duruerunt. ; ullius: 4 teneris , øt Graci dicunt , unguiculis, Flaccus in Odis: ; ; Et inceftos amores De tenero meditatur ungui. Si a LA Plutarchus in libello De puerorum inftitutione : Q's ay Zyd09ey È To dy Ae uva 24 dvu ywy yards mi Téva, 1. À Ur intrinfecus, & quod dicitur, ab unguiculis F fa heros , h. e. à prima ftatim infantia. De matribus loquitur quæ fuis uberibus lactant foetus fuos. LUI. 4b incunabulis, s ia Eundem habet fenfum, ab incunabulis, 1. e. A primis vite rudimentis. Plautus in Pfeudolo: Sed ne E Caryfto huc qui advenit, quid Japit afgee 4 ee e = tem Titus Livius : 40 incunabulis imbutum odio tri a norum. M. Tullius oratoris incunabula vocat primamillam è fundamentis inftitutionem. Et Virgilius : — gentis cunabula noftre. ; ì ‘Aurelius libro Pandectarum primo , Titulo De officio Prafecti Pretorio : His cunabulis Prafettorum anttoritas initiata in tantum meruit angeri, ut appellari a Prafeltis Pratorio non pofit. Ariftoteles in Ethicis lib. fecundo dicit: èx rien, x vw. Quorum pofterius citat ex Platone. Eft autem is locus apud Platonem libro De legibus decimo : NW BY rido uo Tit wiis, SICA) modus ën èv yanagi pedo Wor, rpo@div m Hxgvoy À pnTépu, i. e. Nunc vero credentes fabulis, guas a pueris quam adbuc lathe aleremur , 4 nutricibus ac matribus andivimas. Similiter & crepundia pro prima ætate accipiuntur. LIV. Cem latte nutricis. i gnatum eft his que fuperius retulimus: 46 incaraE teneris T o Tufcul. Quæft. lib. ur. Nunc autem fimul atque editi in lucem & Safcepti fe mus, in omni continuo pravitate, d'in Jumma opinionam perverſitate verſamur „ut pene cum lacte nutricis errorem (uxiffe videamur. ; LV. Ante vitloriam encomiam canis. TIpò a vixys TO ¿yw yoy adds , 1. €. Ante vittoriam en‘comium canis. In eum , qui præpropere gloriatur , re nondum confecta. Nam apud Græcos, qui rem ftrenue gefliflent in bello, oratione quapiam aut carmine laudabantur : que laudatio proprie encomium dicitur. Exftat enim Theocriti carmen in laudem Ptolemæi, cui titulus Encomium , & Luciani Demofthenis Encomium. Apud Romanos, orationes, fupplicationes, triumphi , præmia virtutis erant : unde liceat dicere: Antequam viceris , triumphum paras. Plato in Lyfide, Blesy vevinyxeved , miis Te % adds es Eautoy i Yad pio. so Prinfquam viceris, © facis & cans de teipfo encomium. Non abludit hinc, quod ait Plato in Theaeteto, vavipedo apres abnenreueyG dial Fev vevixynévoy ; Samm dhouvre zm TS noys ddv. i. €. Videbimur galli ignavi moze prigfguam vicerimas, 4 fermone defilientes canere. Siquidem hic mos animanti , cantu victorem fe teftari. Huc pertinet illud quod alibi retulimus ex Solonis auÉtoritate: O'eg TAG: par Bis. Tum illud Pindari in Iſthmus: Eav dl ¿odia Tuyas à paproubwv, relv TeAGS Gxrov id. i. e. E/t autem incerta fortuna etiam pugnantium , priufquam ad [fummum finem perveniatur . Omnes attrahens , ut magnes lapis. Tevrac 9 VOEAnwy , clas mayvijms AG. 1.¢. Cuntta attrahens , hand aliter ac magnes lapis. Hoc carmen Suidas citat ex Pifide. Videtur proverbiale. Metaphora ducta a natura lapidis, ferrum ad fe trahentis , & attractum tenentis , quem quidam eundem putant cum eo, quem Heracleum vocant , cujus alibi mentionem fecimus in proverbio , Lydius lapis. Hoc miraculi Plinius verbis attollit lib. xxxvi. cap. XVI. ad hunc modum; Qaid lapidis rigore pigrius? Ecce (enfes manufque tribuit illi. Quid ferri duritia pagnacius ? Sed cedit, © patitar mores, trabiturgue à Magnete lapide: domitrixque illa rerum omnium materia , ad inane zeſcio quid currit , atque ut propsas venit aſuſtit , tenetur= que, & complexu heret , Sideriten ob hoc alio nomine apa pellant : quidam Heracleon. Magnes appellatus eff ab ins ventore, ut anctor eft Nicander in India repertas. Haskenus Plinii verba reddidimus. Inter multas Magnetis {pecies Æthiopicum commemorat , * attraétu ufque adco efficaci, ut non ferrum modo, verum ctiam altea rum Magnetem ad fe trahat. Eoque tantus hujus lapidis honos , ut argento expendi foleat. Commemorat & Hæmatiten non perinde in attrahendo ferro violentum , fed alio infignem miraculo. Siquidem ut eft colore fanguineo, nam hinc etiam vocabulum , ita fi tes ratur, fanguinem reddit. Hujusigitur lapidis tam prodigiofa vis proverbio locum fecit: Citat Suidas Euripidem ex Oeneo : | ws Te payne NG The Jotav rnd, % weStmow maw. fie uti Magnes lapis | Mentem trahit, transfertque rurfum ac demover. Confine eft illi, quod alibi diximus : EQ éœuroy rav, ws TE xauxlac QG. i. e. Ad fe attrahens, ut Cacias nubes trahit. LVII. 7 flvam ligna ferre. we {n fjluam ligna ferre , eft aliquem iis rebus augere velle, quıbus ipfe maxime abundet. Horatius in Sere ‘monibus : Atque ego cum Grecos facerem natus mare citra Verficulos, vetuit me tali voce Quirinus Poft mediam nothem vifus, cum inſomnia vera, In fylvam non ligna feras infanizs, ac fi Gracoram malis magnas implere catervas. Eadem ratione dicimus: in mare deferre aquam : quo. rum utrumque nos in Epigrammate quodam conjunXIMUS : Largiri numeros tibi Petre, hoc cf, Sylva ligna, vago mari addere undas, co: Ululas Athenas. LVII. Lumen foli mutuas. To as yalw davies, i. e. Lumen foli mutuum das. Cum docemus doćtifimum : monemus vehementer prudentem : aut cum conamur exponere , quæ per fe {unt clariffima, aut fermone celebrare, que fua fponte fat illuftria funt.. Sol enim fonsomnis luminis putatur, qui lucem mutuare folet, non mutuo accipere, Refertur in iis Colle&aneis, que Plutarchi Titulo circumferuntur. Eft fimile quiddam apud Fabium de lis, qui per fe clara conantur illuftrare , eos perinde facere, qual fi quis ſtudeat clariſimo foli mortale lumen inferre. LIX. Fontes ipfi fitiunt. Fontes pfi fitiunt. Tronia proverbialis in cos, qui petunt ab aliis, quod ipfis affatim abundet domi. Cicero ad Q. fratrem: Tibi quod rogas, quoniam ipfi fontes jame fitiunt , f gaid habebo fpacii , feribam. Significat fratrem magis abundare verfibus, quos tamen à fe petat, perinde quafi carminum indigens. Idem ad Atticum libro x11. Non ad AWdony xonvlw , fed ad ñedylw eum ve~ nife #t feribis, in tantis praefertim anguſtus. 3 LX. Ipfa olera olla legit. Tofa olera olla legit. Tn cos quadrabit , qui fuum ipfo rum vitium in aliud quippiam rejiciunt : aut qui ficad fcelus aliquod quafi facti funt, ut non poflint non peccare. Catullus in Cæfarem : Mentala mæchatur, mæchatar mentula certe. Hoc eft quod dicunt , ipfa olera olla legit. Nam olla coquendis oleribus nata eft : vel quod abfurdiffimum fit, fi quis dicat ollam legere olera, quæ non coquet, nifi fi quis immiferit. Non igitur olla incaufa eft, fed qui injicit mala olera. Non eft admodum huic diffimile , quod ex Homero ceu proverbiale citat 1 Dignus erat Plinius , qui vapularet , quando {cribebat magnetis ZÆthiopici argumentum efe, quod magnerem quoque alinm ad fe trahat; cum vel pueri norint, hanc effe omnium magnetum vim, qui multo facilius ad fe invicem accedunt, quam ferrum ad fe trahunt. Sed Erafmo ipli Phyfice minime addi&o, res ufque adeo vulgaris ignota fuiffe videtur; alioquin enim obiter caftigaflet Plininr. T z 2 CE —