Page 66 [66]
OCR
Sè rasi, intervallo fefe muino repiciunt. Idem n Apologia: ARA puoi Avo cuyonaoy, #5 mop Tee E Qépd > 69 ciziay Uuvòs Aso vzpo ov ape A Jo Ge BAGUE, / t / Q dvig edm oox poi Qr m Balov , 7 dnuocie mesto n Abw pio opor. Nerbav di è ig naes tnanepov, HOT. picas À nF psaná dl Tr à dis de LU n Tedypa. KG] TGS ZIG TAS dini Nos T Bizs Govy porved@ pppu, È genns geor > KÀ diven fod y xd) diporto muros. toos yey À di ene, necro y xd] TO a LINO mid. n) meKyym mevmmnlu tyd + A\g@eviar. 1. e sin illud mibi jam confidera , quam maxim? hec inter ſeſe difcrimine diſtare , videlicet m opulent: cujuſpiam tdes adfcriptum , fervire férvitatem, © ca da ie re, qua libellus ille mens commenor at a le ice pog” 1 negocium gerentem, ac pre virili rempublicam a ar tem, hoc nomine ab imperatore falarium accipere. (ge erpende hac, & utrunque per ſe, privatimqne contee plare. Reperies , nimirum, jpxta illudmuficornm pro co bium, ds Dig moâ, negocio difcrimen inefe. Et has duas vite rationes tantum inter fe convenire, quantum affinitatis eff plumbo cum argento , ari cam anro, ANELON, cum rofa, homini cum fimia. Nam merces quidem ACCIPL= tur © illic, quemadmodum hic quoque, © utrobique contingit , ut alii fubjeëtus pareas. Caterum ipfini negoci? non mediocris ef difonantia. Hactenus Lucianus. Adagium, ut is etiam indicavit , CX arte muſica mutuo fumptum cft. Nam Macrobius commentario 1m Somnium Scipionis fecundo, quinque fpecies harmoniarum commemorat: de Teos pw LUE Yà maay , Je muriy Y Djo mv, X dis Det TEGO. Ex compofitis harmoniis Mg Tosxpwy, È Dfa zeve, conftituitur Alg nwadv, cui nominis hoc inditum cf, quod abfolutam reddat fymphoniam, ut mihi videatur huc ctam illud refpicere proverbium , quod alio Joco commemorabimus, dawyr card. Similiter Plutarchus , & quicunque veterum, vel apud Græcos, vel apud Latinos de muficæ difciplina conferipferunt, Harmoniarum metam figunt in ea, quæ vocatur As Alg meod. Boetius item libro De mufica primo’, tradit , antiquitus harmonicam rationem heptachordo duntaxat conftitifle , hoc eft, fidibus feptem, quarum ima umem dicebatur, fumma nm. Deinde alias chordas adjicientibus alus, ita crevit vocum numerus , ut ad duplicatum heptachordum perveniretur. Atque hic progrediendi finis futurus videbatur, nifi quod ipfa fymphoniarum ratio pézlw illam, que in heptachordo locum nomini congruentem obtinuerat, & utroque ad extremam relata chordam, harmoniam Ag teosapwy edebat, defiderare videretur. Hac igitur adje&a, & in fuum immifla locum, ad quindecim chordas perventum eft, quarum extremam alteram , mécAauGaruhue dixere, alteram yicly CareeCordior. Ita fit, ut ém utroque relata , reddat harmoniam afg racav: rurfum extremarum utralibet ad wéclw relata, eandem conftituat harmoniam. Porro fumma relata ad imam , fymphoniam reddat quam vocant dis aJa naaa: propterea quod hac , qua dixi, rationc, bis complećtatur cam harmoniam, cui nomen, Ale ody. Quoniam autem hac fini conftitit harmonica ratio, nec ulterius procedere licuit, tractum eft in popularem fermonem, ut que longifimo difcrimine inter fediffita eflent, ca dis Alg maray diftare dicerent, perinde quafi dicas adeo fejunéta , ut magis fejungi non queant. Cui fimillimum illud , A Alavés „1E. ex diametro. Verum quoniam velutimprudentes, noftrique pene dixerim obliti, paulo altius muficam inhalt fumus, quam operis intituti ratio poftulabat, liDet obiter & illud fubneétere, quod equidem arbitror nec admodum vulgo cognitum, nec injucundum fcitu fore. Etenim cum hac meis illinerem commentariis, forte fortuna fupervenit Ambrofius Leo Nolanus , Philofophus hujus tempeftatis eximius, & in perveftigandis difciplinarum myfteriis, incredibili quadam diligentia folertiaque preeditus : neque vero mediocriter exercitatus evolvendis & excutiendis utriufque linguæ fcriptoribus. Js igitur poftca quam {cri A ErasMi ad 96 bentibus nobis intervenifiet ; recitatis iis, que jan {cripferam: vereor, inquam ; Ambrofi , ne vulgus hoc muficorum huic adagio noftro , ds dy mary, negocium faceflat, ob{trepatque, ac-prorfum ds dye medy à mea difcrepet fententia: quippe qui non dubitarint harmoniarum limitem vel ad vigefimum vocis gradum. proferre. Quare tu problematum auctor ,’ & mufices non modo fcientifimus , verum etiam peritiffimus, hoc mihi paucis, nifi moleftumett, expedias velim, quam ob caufam antiquitas:tahtopere metuerit ultra decimam quintam: chordam ‘vel tantillum progredi , ut ctiam proverbio res ca jactata: fuerit: aut qui factum fit , ut hi neoterici non vereantur tanto {pacio fymphomarum proferre pomioeria; _prætcritiique veterum- metis, & quemadmodum dici confuevit Ente To tokyo TI Jovns, non vereantur etiam ad vigefimam chordam procedere. - Ad quæ ille familiariter arridens? Ne tu, inquit, homoes plus fatis diligens, ut quem hoc quoque folicitam habeat, quid cantorum ovgrona dé tuis fentiant adagiis. Quanquam ad propellendas muficorum calumnias , unus ille fat erat clypeus, te vetus adagium referre. Id utique convemiebat cum veterum muficorum, è quibus du&um cit ,, ratione quadrareVerum tamen ut tibi magisquam illis faciam fatis, quid ego fuper hac re vel obfervarim, vel fentiam, paucis accipe. Principio que res commoverit recentiores muficos, ut antiquitatis limites præterierint, ipfi fane viderint. At equidem duplicem video caufam , quam ob rem antiquitas in dl da maewy confiftendum duxerit. Primum quod ipfa natura videatur hanc fymphoniarum veluti metam preftituifle : quippe que modum hunc humanæ tribuerit voci, ut ad decimum quintum modo gradum intendatur : ultra quem fiquis conetur progredi, non jam illa vox genuina, fed coaGa fa&itiaque, & gannitus magis quam yox videatur. Rurfus fi altius nitaris cam deprimere, protinus a ratione vocis in fereatum quempiam degeneret. Promde cum ubique conveniat artem quoad licet nature ra vocem humanam circumfcripferat. Satis erat ad perfuadendum hae, opinor, caufa: quanquam altera magis urget. Ea eft hujufmodi : Scis effe apud Boctium lib. De mufica rv. Harmoniam mufices, non ratione tantum, verum & fenfu perpendi oportere. Quapropter Ptolemæus apud hunc , quo dixi libro, Pythagoricorum quorundam fententiam rejicit, qui in dijudicandis harmoniis plurimum tribuerint rationi , minimum jfenfui , cum dicerent fenfum femina modo quædam cognitionis miniftrarc, at ratione perfectam conftare fcientiam. Rurfum Ariftoxeni refellit opinionem, qui plus fatis tribuerit fenfibus, perpufillum autem rationi, cum muficam harmoniam ita temperatam effe oporteat , ut neque fenfui ratio refragctur , negue fenfus rationi reclamet. Neque diflentit à Ptolemæo Ariftoteles {fecundo Phyficorum libro, negans muficam mere mathematicam effe, fed partim ratione, partim fenfibus conftare. Quod fier nequaquam poteft, fi femel ultra decimam quintam intentionem, hoc ct, dis Ad racäv procefum fuerit. Nihil autem vetat ratio , quo minus yel ad millefimum ufque tonum progrediare, recurrentibus fubinde vidclicet ufdem harmoniis , quas complećtitur did macar. Neque fecus hic procedere liceat , quam fit in numeris arithmetices , ubi non aliter agnofcitur none, in duodecim millibus & oćto millibus, quam in quatuor & fex. Cæterum harmoniæ fenfus ultra decimam quintam vocem velut evanefcit , Jamque non magnopere refert, que fit harmonie ratic, quam non approbat fenfus, & ideo non approbat fenfus , quia non cvis denter percipit. Porro quo minus percipiat, intervallum æquo longius in caufa eft. Rationis vis in immen{fum fe porrigit: at èdiverfo fenfus corporis admodum anguftis limitibus cohibetur, Quod enim accidit in oculorum fenfu , ut fi longius equo femota fint ea in qua fertur videndi vis, obrundatur as deficiat vifus, i | coque
