Page 58 [58]
“
Vw, oder xd) af rmpouiu éelu me, ws nig Aino Temi ra
os dei m ouoïv. xa) ipa 3) Me MEZ. Koy oer ngAOIOS BOIS
HGAOLOY. KO} do dine matr. Theognis ait amicitiam co¬
heerere inter æquales, vicinos & fenes: —
Tletv7es pe nuso uus ios Oi TE AØT KUTV
Oixfn goes, cine MRAAOTEJOL, ae
i.e. Omnes hi fefe venerantur , amantque viciffim >
Vicini, aquales viribus, atque fenes.
Nec alienum eft ab hoc proverbio, quod Empedocles
ait apud Ariftotelem libro De anima primo , animam
effe quiddam ex omnibus elementis conflatum , 1mo
ipfam horum quidvis cfe , & unumquodque cogno¬
{cere , co quod habet affine quiddam cum fingulis.
Unde & Plato in Timæo dicit, animam ex elementis
conftare. Empedoclis verfus fic habent: i
Taty più À ya ¿zumute , dal dl Uwe?
Ailte, d aibteæ dioy, drde mue} müe didyrov,
Ley J eM, verno de TE vesmei AVYpA.
Quos verfus quoniam initio defperabamus commo¬
dius verti pofle, ab Argyropylo verfos fubjecimus :
Terram nam terra, lympha cognofcumus aquam ,
eÆrheraque athere, ſane ignis dignofcitur tgni,
Sic & amore amor , ac triſti diſcordia lite. ¬
Quanquam in primo verfu fufpicor a hibraris andam
verfam in aquam. Poft amicorum rogatu noftra addi¬
dimus qualiacunque:
Terra quidem terra fentitur, lymphaque lympha 5
cE therque athere purus, at ‘gni noxius ignis,
Duleis amore amor, atque odio funefta fimultas.
Argyropylus explendi carminis gratia pro uno verbo
cruz duo reddidit, cognofcimzs & dignofcitar, duo
cpitheta praetermifit, diov xa) didyaov. Deinde vocisre¬
petite gratiam bis perdidit, in aquam & undam, in
difcordia & lite, ut ne commemorem duritiem compo¬
fitionis in Terram nam. Sic X fane adverbium de fuo
attexuit. Nos amori addidimus epitheton, fed quod
fuerat additurus pocta , fi per metri leges licuifiet,
quandoquidem voci contraria addidit fuum vazei Av¬
yes. Non hæc mihi dicuntur, ut fuggillem virumde
ftudiis cptimis optime meritum , fed ut judicio profi¬
ciant adolefcentes, quibus hac potifimum feribuntur.
Philofophorum quifpiam, Zenon ni fallor, apud Au¬
guftinum prodidit, animam ipfam efle numerum
ferpfam moventem, atque hanc ob caufam rebus nu¬
merofis natura capi delinirique veluti muficis modis
aflıiciuntur & pucri , cognato quodam naturæ fenfu,
cum prorfus nefciant quid fitmufica. Ariftoteles hoc
ipſo quem modo retulimus loco definitionem hancad¬
ducit, tacito aućtoris nomine.
XXI. Simile gaudet fimili.
O uoioy duole Dior, i. €. Simile gaudet fimili, Arifto¬
teles libro Moralium cétavo: O'uoioy duole ¿Qiery, i.e.
Simile appetit fimile. Item libro nono : O'uoiov ouoiw Qi¬
Aov, 1. €, Simile fimili amicum. Unde & illud: O'usdme
T QA TTS uime, 1.0. Similitudo mater amoris. Quare
ubi abfoluta fimilitudo, ibi vehementiffimus amor, id
quod indicat fabula Narcifi. Agathon in convivio
Platonis: O° D awarsids Ady@ ed td, ws Guoroy dpuolw der
TEAC], 1.€. Scite quidem veteri proverbio fertur, fimile
fimili femper haerere. Plutarchus in commentario , cui
titulus, Quo patto fit amicusab adulatore dignofcen¬
dus, refert hujufmodi fenarios :
Tipwy poik yatar dislw td,
IG mu, } yiwan) arefe yu,
Nocy 7 avre voouudn, 2 dvareatia
ENTIER ne id TA a 3
1.€. Seni fenilis lingua jucundifima off,
Puerogue puer , & mulier apta famine,
eA grotus itidem agroto, & in malis fitus;
_ Exercito malis placet, atque congruit.
Diogenes Lacrtius oftendens quædam imitatum Pla¬
tonem ex Epicharmi {criptis, adducit & illud , Quod
canis cani videtur palcherrima , & bovi bos, & ajina
ERASMI Bo
placere regem. Plato libro De legibus o€tavo: roy us
e ’ Dare \ Wo 5) 5
ws ransp opesov cpolw, nor aperlw , xe) lon iow, i.e,
Amicum quidem vocamus fimile fimili , quo ad virtutem,
& eguale eguali. Quanquam adagium reéte transfe¬
retur & ad illos quos fimilitudo conciliat vitiorum. In
quos eft illud Catulli : p
Pulchre convenit improbis cinadis,
Item illud Martialis :
Vxor pefima pefimus maritus
Miror non bene convenire vobis.
Illud item Juvenalis:
Magna inter molles concordia.
XXII. Semper fimilem ducit Deus ad fimilem. ;
Poteft autem adagium ex Homero natum videri, apud
quem Odyflee P.v.217. Melanthius caprarius confpi¬
catus Eumæum fubulcum , ipfum Ulyffem fecum ad¬
ducentem, fed habitu fpecièque pannofñ, fcomma jacit
in utrungue , quaſi duo inter fe fimiles bene conve¬
niffent :
Nud KIo di uarw miyyY xand xnav iyrdld
Q's ade +? ducto gyd Geos ws T omoro. À
i.e. Nunc adeo malus ecce malum comitatur, ut ufque
Ad fimilem Deus adducit, fimilemque paremque.
Ariftoteles libro Moralium vit. proverbu loco refert :
O'Sey è Suoror Paaiv dis è dposoy, 1.€. Unde fimilem ajunt,
ad fimilem.
KXM. Semper graculus afidet graculo,
Ale) uGA0109 Gress HGAOIOY iad.
ie. Adfidit ufque graculus apud graculum. .
Refertur 2 Diogeniano proverbial fenarius: notatur¬
que ab Ariftotele libro Rhetoricorum quem modo ci¬
tavimus: ubi inter alia complura hujus fententia pro¬
verbia, hoc quoque commemorat. Item lib. Morahum
VIII. À #9Aos0s mr Kodosoy , 1.C. O gracalus, inquit, ad
graculum. Gracis eft trochaicus dimeter, haud du¬
bium quin ex poeta quopiam decerptus. Eleganter u¬
furpavıt adagium Gregorius in quadam ad Eudoxium
Epiftola, Koàcioy 5 mn noaciov iCove , à P meporuias o=
xšas, 1.€. Graculum autem affidere graculo , andis & a
proverbio. Porro graculorum conventus olim notos
fuiffe teftatur M. Varro lib. de Re Ruftica m. Un¬
de Plutarchus in lib. De Polyphilia, Ovx dyeAgioy cav
s À ugroiides, 1.€. Non armentarinm ef, neque graca¬
leum. Quin huic avi nomen inditum, à wad, quod eft
conglatino. M. Varro graculos quoque Latinis inde di¬
étos vult, quod gregatim volent. Quintilianus non
probat, afleverans dictionem ab avium voce confi¬
am.
XXIV. Cicada cicada cara, formica formica.
Ceterum quod Ariſtoteles in eo loco, quem modo
citavimus, addidit, & f qua funt.id genus alia, du¬
bium non eft,, quin fenferit illa qua funt apud Theo¬
critum Idyllio nono:
Tedi we miiy QAG , pwemans 3 peak ,
Vennes dl’ lege.
LE. Formica grata eft formica, cicada cicade,
Accipiter placet accipitri.
Porro nota eft formicarum politia, & eicadarum cone
centus.
XXV. Figulus figulo invider, faber fabro.
Ab hac forma velut excipiendi funt qui in eadem
litudo magis æmulationem conciliat quam benevolen¬
tam. Quorum mutuan inter ipfos invidiam Hefiodus
In opere , cui titulus, Opera & Dies, compluribus
metaphoris indicavit, haud tamen damnans id genus
artificum concertationem , imo probans ac laudans.
Propofuerat enim poeta duplex æmulationis genus,
quorum alterum fit utile pulchrumque mortalibus , al¬
terum foedum ac perniciofum. Hoc homines ad rixas
ac bella concitari , propter opum honorumque certa¬
mina: illo vcro tanquam exemplis propofitis ad indu¬
ſtriam & honeſtas artes expergefieri. Honeftam igitur
æmylationem his verbis defcribit:
Bis Zaher