Page 58 [58]
OCR
“ Vw, oder xd) af rmpouiu éelu me, ws nig Aino Temi ra os dei m ouoïv. xa) ipa 3) Me MEZ. Koy oer ngAOIOS BOIS HGAOLOY. KO} do dine matr. Theognis ait amicitiam coheerere inter æquales, vicinos & fenes: — Tletv7es pe nuso uus ios Oi TE AØT KUTV Oixfn goes, cine MRAAOTEJOL, ae i.e. Omnes hi fefe venerantur , amantque viciffim > Vicini, aquales viribus, atque fenes. Nec alienum eft ab hoc proverbio, quod Empedocles ait apud Ariftotelem libro De anima primo , animam effe quiddam ex omnibus elementis conflatum , 1mo ipfam horum quidvis cfe , & unumquodque cogno{cere , co quod habet affine quiddam cum fingulis. Unde & Plato in Timæo dicit, animam ex elementis conftare. Empedoclis verfus fic habent: i Taty più À ya ¿zumute , dal dl Uwe? Ailte, d aibteæ dioy, drde mue} müe didyrov, Ley J eM, verno de TE vesmei AVYpA. Quos verfus quoniam initio defperabamus commodius verti pofle, ab Argyropylo verfos fubjecimus : Terram nam terra, lympha cognofcumus aquam , eÆrheraque athere, ſane ignis dignofcitur tgni, Sic & amore amor , ac triſti diſcordia lite. Quanquam in primo verfu fufpicor a hibraris andam verfam in aquam. Poft amicorum rogatu noftra addidimus qualiacunque: Terra quidem terra fentitur, lymphaque lympha 5 cE therque athere purus, at ‘gni noxius ignis, Duleis amore amor, atque odio funefta fimultas. Argyropylus explendi carminis gratia pro uno verbo cruz duo reddidit, cognofcimzs & dignofcitar, duo cpitheta praetermifit, diov xa) didyaov. Deinde vocisrepetite gratiam bis perdidit, in aquam & undam, in difcordia & lite, ut ne commemorem duritiem compofitionis in Terram nam. Sic X fane adverbium de fuo attexuit. Nos amori addidimus epitheton, fed quod fuerat additurus pocta , fi per metri leges licuifiet, quandoquidem voci contraria addidit fuum vazei Avyes. Non hæc mihi dicuntur, ut fuggillem virumde ftudiis cptimis optime meritum , fed ut judicio proficiant adolefcentes, quibus hac potifimum feribuntur. Philofophorum quifpiam, Zenon ni fallor, apud Auguftinum prodidit, animam ipfam efle numerum ferpfam moventem, atque hanc ob caufam rebus numerofis natura capi delinirique veluti muficis modis aflıiciuntur & pucri , cognato quodam naturæ fenfu, cum prorfus nefciant quid fitmufica. Ariftoteles hoc ipſo quem modo retulimus loco definitionem hancadducit, tacito aućtoris nomine. XXI. Simile gaudet fimili. O uoioy duole Dior, i. €. Simile gaudet fimili, Ariftoteles libro Moralium cétavo: O'uoioy duole ¿Qiery, i.e. Simile appetit fimile. Item libro nono : O'uoiov ouoiw QiAov, 1. €, Simile fimili amicum. Unde & illud: O'usdme T QA TTS uime, 1.0. Similitudo mater amoris. Quare ubi abfoluta fimilitudo, ibi vehementiffimus amor, id quod indicat fabula Narcifi. Agathon in convivio Platonis: O° D awarsids Ady@ ed td, ws Guoroy dpuolw der TEAC], 1.€. Scite quidem veteri proverbio fertur, fimile fimili femper haerere. Plutarchus in commentario , cui titulus, Quo patto fit amicusab adulatore dignofcendus, refert hujufmodi fenarios : Tipwy poik yatar dislw td, IG mu, } yiwan) arefe yu, Nocy 7 avre voouudn, 2 dvareatia ENTIER ne id TA a 3 1.€. Seni fenilis lingua jucundifima off, Puerogue puer , & mulier apta famine, eA grotus itidem agroto, & in malis fitus; _ Exercito malis placet, atque congruit. Diogenes Lacrtius oftendens quædam imitatum Platonem ex Epicharmi {criptis, adducit & illud , Quod canis cani videtur palcherrima , & bovi bos, & ajina ERASMI Bo placere regem. Plato libro De legibus o€tavo: roy us e ’ Dare \ Wo 5) 5 ws ransp opesov cpolw, nor aperlw , xe) lon iow, i.e, Amicum quidem vocamus fimile fimili , quo ad virtutem, & eguale eguali. Quanquam adagium reéte transferetur & ad illos quos fimilitudo conciliat vitiorum. In quos eft illud Catulli : p Pulchre convenit improbis cinadis, Item illud Martialis : Vxor pefima pefimus maritus Miror non bene convenire vobis. Illud item Juvenalis: Magna inter molles concordia. XXII. Semper fimilem ducit Deus ad fimilem. ; Poteft autem adagium ex Homero natum videri, apud quem Odyflee P.v.217. Melanthius caprarius confpicatus Eumæum fubulcum , ipfum Ulyffem fecum adducentem, fed habitu fpecièque pannofñ, fcomma jacit in utrungue , quaſi duo inter fe fimiles bene conveniffent : Nud KIo di uarw miyyY xand xnav iyrdld Q's ade +? ducto gyd Geos ws T omoro. À i.e. Nunc adeo malus ecce malum comitatur, ut ufque Ad fimilem Deus adducit, fimilemque paremque. Ariftoteles libro Moralium vit. proverbu loco refert : O'Sey è Suoror Paaiv dis è dposoy, 1.€. Unde fimilem ajunt, ad fimilem. KXM. Semper graculus afidet graculo, Ale) uGA0109 Gress HGAOIOY iad. ie. Adfidit ufque graculus apud graculum. . Refertur 2 Diogeniano proverbial fenarius: notaturque ab Ariftotele libro Rhetoricorum quem modo citavimus: ubi inter alia complura hujus fententia proverbia, hoc quoque commemorat. Item lib. Morahum VIII. À #9Aos0s mr Kodosoy , 1.C. O gracalus, inquit, ad graculum. Gracis eft trochaicus dimeter, haud dubium quin ex poeta quopiam decerptus. Eleganter ufurpavıt adagium Gregorius in quadam ad Eudoxium Epiftola, Koàcioy 5 mn noaciov iCove , à P meporuias o= xšas, 1.€. Graculum autem affidere graculo , andis & a proverbio. Porro graculorum conventus olim notos fuiffe teftatur M. Varro lib. de Re Ruftica m. Unde Plutarchus in lib. De Polyphilia, Ovx dyeAgioy cav s À ugroiides, 1.€. Non armentarinm ef, neque gracaleum. Quin huic avi nomen inditum, à wad, quod eft conglatino. M. Varro graculos quoque Latinis inde diétos vult, quod gregatim volent. Quintilianus non probat, afleverans dictionem ab avium voce confiam. XXIV. Cicada cicada cara, formica formica. Ceterum quod Ariſtoteles in eo loco, quem modo citavimus, addidit, & f qua funt.id genus alia, dubium non eft,, quin fenferit illa qua funt apud Theocritum Idyllio nono: Tedi we miiy QAG , pwemans 3 peak , Vennes dl’ lege. LE. Formica grata eft formica, cicada cicade, Accipiter placet accipitri. Porro nota eft formicarum politia, & eicadarum cone centus. XXV. Figulus figulo invider, faber fabro. Ab hac forma velut excipiendi funt qui in eadem litudo magis æmulationem conciliat quam benevolentam. Quorum mutuan inter ipfos invidiam Hefiodus In opere , cui titulus, Opera & Dies, compluribus metaphoris indicavit, haud tamen damnans id genus artificum concertationem , imo probans ac laudans. Propofuerat enim poeta duplex æmulationis genus, quorum alterum fit utile pulchrumque mortalibus , alterum foedum ac perniciofum. Hoc homines ad rixas ac bella concitari , propter opum honorumque certamina: illo vcro tanquam exemplis propofitis ad indu ſtriam & honeſtas artes expergefieri. Honeftam igitur æmylationem his verbis defcribit: Bis Zaher
