Page 187 [187]
OCR
163 Eodem pertinet illud quoque: Qui apponit scientiam , apponit dolorem, et in multo sensu, multa indignatio "). An non idem palam confitetur egregius ille concionator. cap. 7. Cor sapientum, ubi tristitia est: et cor stultorum, ubi laetitia *). Eoque non satis habuit sapientiam perdiscere, nisi nostri quoque cognitionem addidisset. Quod si mihi parum habetur fidei, ipsius accipite verba, quae scripsit cap. 1. Dedique cor meum, ut scirem prudentiam atque doctrinam , erroresque et stultitiam *). Quo quidem loco illud animadvertendum, ad stultitiae laudem pertinere, quod eam posteriore posuit loco. Ecclesiastes scripsit, et hunc scitis esse ordinem ecclesiasticum, ut qui dignitate primus sit, is locum obtineat extremum vel hic certe memor evangelici praecepti °°). Sed Stultitiam praestantiorem esse Sapientia, et Ecclesiasticus ille, quisquis fuit, liquido testatur, cap. 44°!) cujus me-hercle verba non prius proferam, quam cisaywyyv meam commoda responsione adjuveritis, ut faciunt apud Platonem hi, qui cum Socrate disputant *). Utra magis convenit recondere, quae rara sunt et pretiosa, 17) Eccles. I. 18: eo quod in multa sapientia multa sit indignatio et qui addit scientiam, addit et laborem. 18) Vs. 5. 19) Vs. 17. 20) Multi autem erunt primi novissimi et novissimi primi, Ev. Matth. XIX. 30 et alibi. 21) Haud facile sane id ex Cap. XLIV Ecclesiastici effeceris. 22) Immo “Eraywy¥ (inductio), qua plurimum Socrates est usus, hanc habuit viam: cum plura interrogasset, quae fateri adversario necesse esset, novissime id, de quo quaerebatur, inferebat, cui simile concessisset. Quint, V. 11, 3. CL Cic. de Inv. I. 31, 51.
