Page 115 [115]
337] TO MARTIN DORP 93
me mordacem iudicasset sed aequum, sed modestum etiam ac mode¬
ratum. Sed ita mecum cogitabam, quid aliis cum nostris priuatis
affectibus? aut qui nostra haec nota poterunt esse vel procul dissitis
vel posteris? Ego non quod illis, sed quod me dignum est, fecero. 7o
Praeterea nullus est tam inimicus quem non optem, si fieri possit,
in amicum redire. Cur ei rei praecludam viam? cur id scribam in
hostem quod aliquando frustra nolim scriptum in amicum? cur
notabo carbone cui suum candorem, etiamsi promereatur, non possim
restituere? Malo in hanc peccare partem vt vel parum meritos 75
praedicem, quam vt meritos vituperem. Nam si quem falso laudaris,
candori tribuitur; sin quantumlibet etiam ignominia dignum suis
pinxeris coloribus, non illius factis sed tuo morbo asscribitur. Vt
ne dicam interim, quod vt ex iniuriis mutua talione reciprocantibus
ingens bellum aliquoties exoritur, sic ex maledictis vicissim vltro 80
citroque regestis periculosissimum incendium non raro nascitur; et
vt parum Christianum est iniuriam iniuria pensare, ita parum generosi
pectoris est dolorem suum foeminarum exemplo conuitiis vlcisci.
Huiusmodi rationibus ipse mihi persuasi vt semper innoxias et in¬
cruentas haberem litteras, nec eas vllius mali nomine contaminarem. 85
Nec aliud omnino spectauimus in Moria quam quod in caeteris lucubra¬
tionibus, tametsi via diuersa. In Enchiridio simpliciter Christianae
vitae formam tradidimus. In libello De principis institutione palam
admonemus quibus rebus principem oporteat esse instructum, In
Panegyrico sub laudis praetextu hoc ipsum tamen agimus oblique go
quod illic egimus aperta fronte. Nec aliud agitur in Moria sub specie
lusus quam actum est in Enchiridio. Admonere voluimus, non
mordere ; prodesse, non laedere; consulere moribus hominum, non
officere. Plato philosophus tam grauis largiores in compotationibus
inuitatiunculas approbat, quod arbitretur quaedam vitia per hilari- 95
tatem vini posse discuti, quae seueritate corrigi non possent. Et
Flaccus existimat iocosam quoque admonitionem non minus atque
seriam conducere.
Ridentem, inquit, dicere verum
Quid vetat? 100
Neque non perspectum est hoc sapientissimis olim viris, qui saluber¬
rima vitae praecepta ridendis ac puerilibus in speciem apologis pro¬
ponere maluerunt, quod per se subaustera veritas, voluptatis illecebra
commendata, facilius penetrat in animos mortalium. Nimirum hoe
est illud mel, quod apud Lucretium medici pueris medentes absynthii 105
q2. id A= hic as
84. incruentas] For this sentiment cf. 94, Plato] Of. Macr. Sat. 2. 8.
II. 150, I and note. 97. Flaccus] S. 1. 1. 24,5.
88. De principisinstitutione] Cf.Ep.393. 105. Lucretium] 1. 936-8.