Page 115 [115]
OCR
337] TO MARTIN DORP 93 me mordacem iudicasset sed aequum, sed modestum etiam ac moderatum. Sed ita mecum cogitabam, quid aliis cum nostris priuatis affectibus? aut qui nostra haec nota poterunt esse vel procul dissitis vel posteris? Ego non quod illis, sed quod me dignum est, fecero. 7o Praeterea nullus est tam inimicus quem non optem, si fieri possit, in amicum redire. Cur ei rei praecludam viam? cur id scribam in hostem quod aliquando frustra nolim scriptum in amicum? cur notabo carbone cui suum candorem, etiamsi promereatur, non possim restituere? Malo in hanc peccare partem vt vel parum meritos 75 praedicem, quam vt meritos vituperem. Nam si quem falso laudaris, candori tribuitur; sin quantumlibet etiam ignominia dignum suis pinxeris coloribus, non illius factis sed tuo morbo asscribitur. Vt ne dicam interim, quod vt ex iniuriis mutua talione reciprocantibus ingens bellum aliquoties exoritur, sic ex maledictis vicissim vltro 80 citroque regestis periculosissimum incendium non raro nascitur; et vt parum Christianum est iniuriam iniuria pensare, ita parum generosi pectoris est dolorem suum foeminarum exemplo conuitiis vlcisci. Huiusmodi rationibus ipse mihi persuasi vt semper innoxias et incruentas haberem litteras, nec eas vllius mali nomine contaminarem. 85 Nec aliud omnino spectauimus in Moria quam quod in caeteris lucubrationibus, tametsi via diuersa. In Enchiridio simpliciter Christianae vitae formam tradidimus. In libello De principis institutione palam admonemus quibus rebus principem oporteat esse instructum, In Panegyrico sub laudis praetextu hoc ipsum tamen agimus oblique go quod illic egimus aperta fronte. Nec aliud agitur in Moria sub specie lusus quam actum est in Enchiridio. Admonere voluimus, non mordere ; prodesse, non laedere; consulere moribus hominum, non officere. Plato philosophus tam grauis largiores in compotationibus inuitatiunculas approbat, quod arbitretur quaedam vitia per hilari- 95 tatem vini posse discuti, quae seueritate corrigi non possent. Et Flaccus existimat iocosam quoque admonitionem non minus atque seriam conducere. Ridentem, inquit, dicere verum Quid vetat? 100 Neque non perspectum est hoc sapientissimis olim viris, qui saluberrima vitae praecepta ridendis ac puerilibus in speciem apologis proponere maluerunt, quod per se subaustera veritas, voluptatis illecebra commendata, facilius penetrat in animos mortalium. Nimirum hoe est illud mel, quod apud Lucretium medici pueris medentes absynthii 105 q2. id A= hic as 84. incruentas] For this sentiment cf. 94, Plato] Of. Macr. Sat. 2. 8. II. 150, I and note. 97. Flaccus] S. 1. 1. 24,5. 88. De principisinstitutione] Cf.Ep.393. 105. Lucretium] 1. 936-8.
