Nec vlli mortalium huiusmodi lucubrationum mearum quicquam
dicaui; siue quod eas victuras esse nec sperarem nec optarem, siue
quod nollem quenquam inuidia degrauare, quod ego per omnem
¿vitam pro viribus caui, ne quid ex me molestiae rediret ad amicos.
3 Martinus Dorpius instigantibus quibusdam primus omnium coepit
lin me velitari; cui respondimus vt amico amice, vnica epistola
| patrocinantes Moriae et Nouo Testamento. Nec ob hance velitationem
| discissa est nostra necessitudo, quod scirem illum non odio mei hue
venisse, sed iuuenem tum ac natura facilem aliorum impulsu pro¬
ro trudi. Successit huic Iacobus Faber Stapulensis, vir integer et
eruditus mihique vetere iunctus amicitia. Cui sic respondimus, vt
eam necessitatem fatis imputare maluerimus quam homini; nec ob
eum casum, tametsi grauem, illi nostram amicitiam renunciauerimus.
Nam et hodie manet incolumis inter nos beneuolentia mutua. Hic
15 mihi periit opera dierum duodecim. Nec ita multo post prosiliit
Eduardus Leus, ex amico subito factus hostis, qui sic aggressus est
vt plane nollet 4waypeîr, sed internitione conficere totum Erasmum ;
cui respondimus tribus libellis, tametsi secunda aeditione primum
omisimus, quod is tantum ad virulentias illius et plus quam muliebres
2o rixas responderet, ex quibus ad lectorem nulla redire posset vel
vtilitas vel voluptas. Hic mihi perierunt dies simul scribendo et
aedendo (nam omnes paginas ipse correxi) quinquaginta ; id possum
docere testibus. Prorepsit deinde Iacobus Latomus, tum laureae
Theologicae candidatus, quae nescio quo pacto iam annis aliquot
25 Louanii vix vlli contigit, nisi prius aedito specimine œvkobayrias.
Huius libello, quoniam obliquis strophis hominis ingenium referebat,
plusquam Aokwrx&s respondimus, interim et ab affectibus tempe¬
rantes; quoniam spes tum erat hominem aliquando sumpturum
mores aliquanto candidiores. Hic mihi periit triduum, excepto
30 tempore quo legi libellos illius, dum curru vehor. Subornarant
et Atensem, eius Academiae tum Vicecancellarium, probum virum
et in re Theologica nullo illic non superiorem, denique nec in¬
humanum et mihi satis amicum, sed ingenio iritabili. Et aderant
artifices, qui quamuis placidum ingenium possent in rabiem agere,
35 certe illum impulerunt in mortem. Nec enim erat illius aetas ac
valetudo par huiusmodi tragoediis sustinendis. Hunc, inquam, sub¬
ornarant vt in publica schola, in actu solenni, miris strophis ac
dicteriis obliquis perstringeret me, etiam haereseos notam impingens,