plaatse passende was, in hunne geschriften hebben meegedeeld; welke omwerking,
ofschoon zij wel eenig nut heeft, vooral dewijl die geschriften thans hoogst zelden
voorkomen en dus bijna ontoegankelijk geworden zijn, echter meer dan één on¬
gerief oplevert, en wel behalve andere ook dit, dat niet altijd de namen dier
schrijvers met de vereischte nauwkeurigheid zijn opgegeven.
Buitendien heb ik hier ook nog een en ander maal iets, wat vroeger door mij
was uitgemonsterd, dewijl het mij toescheen buiten mijne grenzen te liggen, nu
toch weder opgenomen. Bij nader inzien immers heb ik begrepen, dat, wilde ik
mij opzichtens den omvang van dezen arbeid zooveel mogelijk gelijk blijven, ook
hier evenzeer, als dit vroeger geschied was, eene plaats moest worden ingeruimd
aan enkele weinige Adagia, bij welker verklaring Erasmus wel niet op spreek¬
woorden van zijnen tijd gewezen heeft, maar slechts de beteekenis of den oorsprong
van enkele woorden, die echter met spreekwoorden in verband staan, heeft opge¬
geven uit de moderne talen, zooals die ten zijnen tijde gebruikt werden.
Met deze opheldering meen ik de vraag, die zeer natuurlijk is en als voor de
hand ligt, Waarom hier een nieuw alphabet begint, genoegzaam te hebben
beantwoord. Ik voel mij echter gedrongen hier nog bij te voegen, dat eenige van
die geschriften, welke mij bij de bewerking van het voorafgaande ten dienste stonden,
voor dit gedeelte voor mij niet meer toegankelijk geweest zijn, dewijl ze reeds waren
teruggezonden aan de openbare of bijzondere Bibliotheken, waaruit zij mij welwil¬
lend ten gebruike verstrekt waren, en niet wel anders dan met groote moeite en
onkosten op nieuw konden worden aangevraagd; terwijl ik tevens beducht was, dat
ik daarmede de grenzen der bescheidenheid zoude moeten overschrijden.
Mocht het dus blijken, hetgeen niet onwaarschijnlijk is, dat een en ander uit
die zeer zeldzame geschriften hier niet vermeld staat, hetgeen had behooren vermeld
te worden, dan vertrouw ik, dat de billijke lezer, om de aangevoerde reden, mij
deze schuld niet zal toerekenen.
Overigens heb ik gemeend, dat de nummers moesten doorloopen. Daarom volgt
dan nu:
"Astod yijoxs, id est, Aquilae senecta [Zenob. Il. 38.] In senes dicebatur bibaces
magis quam edaces. Nam Plinius lib. X. cap. II. [s. 4.] refert, aquilas neque
senio, neque aegritudine oppetere, sed fame: in tantum superiore accrescente rostro,
ut (aduncitas) aperiri non queat. Eoque aquilam tantum in senecta bibere, aut de
praeda sanguinem sugere, cum nullae fere aves aduncis unguibus utantur potu,
praeter tinnunculum et milvum: quamquam hi quoque perquam raro bibant. — —
Terentius in Heautontimorumeno [III. 2. 9.] Visa vero est, quod dici solet, Aquilae
senectus. Verba sunt Syri adulantis hero, quod pridie strenue bibisset in convivio.
Est autem veluti peculiaris senibus bibacitas. Sive quod natura frigus aetatis
vini calore pensare desiderat: sive quod vini hilaritas minuit senectutis molestiam.