OCR
462 | CCXLIV.] plaatse passende was, in hunne geschriften hebben meegedeeld; welke omwerking, ofschoon zij wel eenig nut heeft, vooral dewijl die geschriften thans hoogst zelden voorkomen en dus bijna ontoegankelijk geworden zijn, echter meer dan één ongerief oplevert, en wel behalve andere ook dit, dat niet altijd de namen dier schrijvers met de vereischte nauwkeurigheid zijn opgegeven. Buitendien heb ik hier ook nog een en ander maal iets, wat vroeger door mij was uitgemonsterd, dewijl het mij toescheen buiten mijne grenzen te liggen, nu toch weder opgenomen. Bij nader inzien immers heb ik begrepen, dat, wilde ik mij opzichtens den omvang van dezen arbeid zooveel mogelijk gelijk blijven, ook hier evenzeer, als dit vroeger geschied was, eene plaats moest worden ingeruimd aan enkele weinige Adagia, bij welker verklaring Erasmus wel niet op spreekwoorden van zijnen tijd gewezen heeft, maar slechts de beteekenis of den oorsprong van enkele woorden, die echter met spreekwoorden in verband staan, heeft opgegeven uit de moderne talen, zooals die ten zijnen tijde gebruikt werden. Met deze opheldering meen ik de vraag, die zeer natuurlijk is en als voor de hand ligt, Waarom hier een nieuw alphabet begint, genoegzaam te hebben beantwoord. Ik voel mij echter gedrongen hier nog bij te voegen, dat eenige van die geschriften, welke mij bij de bewerking van het voorafgaande ten dienste stonden, voor dit gedeelte voor mij niet meer toegankelijk geweest zijn, dewijl ze reeds waren teruggezonden aan de openbare of bijzondere Bibliotheken, waaruit zij mij welwillend ten gebruike verstrekt waren, en niet wel anders dan met groote moeite en onkosten op nieuw konden worden aangevraagd; terwijl ik tevens beducht was, dat ik daarmede de grenzen der bescheidenheid zoude moeten overschrijden. Mocht het dus blijken, hetgeen niet onwaarschijnlijk is, dat een en ander uit die zeer zeldzame geschriften hier niet vermeld staat, hetgeen had behooren vermeld te worden, dan vertrouw ik, dat de billijke lezer, om de aangevoerde reden, mij deze schuld niet zal toerekenen. Overigens heb ik gemeend, dat de nummers moesten doorloopen. Daarom volgt dan nu: CCXLIV. AQUILAE SENECTA. Adagior. Chil. I. Cent. IX. 56. "Astod yijoxs, id est, Aquilae senecta [Zenob. Il. 38.] In senes dicebatur bibaces magis quam edaces. Nam Plinius lib. X. cap. II. [s. 4.] refert, aquilas neque senio, neque aegritudine oppetere, sed fame: in tantum superiore accrescente rostro, ut (aduncitas) aperiri non queat. Eoque aquilam tantum in senecta bibere, aut de praeda sanguinem sugere, cum nullae fere aves aduncis unguibus utantur potu, praeter tinnunculum et milvum: quamquam hi quoque perquam raro bibant. — — Terentius in Heautontimorumeno [III. 2. 9.] Visa vero est, quod dici solet, Aquilae senectus. Verba sunt Syri adulantis hero, quod pridie strenue bibisset in convivio. Est autem veluti peculiaris senibus bibacitas. Sive quod natura frigus aetatis vini calore pensare desiderat: sive quod vini hilaritas minuit senectutis molestiam.