Page 48 [48]
OCR
XXXVIII 655. Men sal dat gude nicht vor die swyne off hunde werpen. Turpe rosas subitus, sanctum dare turpe catellis. Wie niet ziet dat swbiéus een drukfout is en in suibus moet veranderd worden, behoorde zich niet zoo lichtzinnig als Hoffmann gedaan heeft, aan boeken te wagen waarin Latijn voorkomt. Het is te wenschen dat aan deze Monosticha nog eens een flinke bewerker zal te beurt vallen, tegen wien de door mij opgegevene grieven niet zullen kunnen ingebracht worden, en die tevens de metriek van Tunnicius bespreken zal en de vrijheden aanwijzen, welke deze dichter zich in navolging zijner tijdgenooten veroorloofd heeft. Daarbij zou men tevens mogen verwachten een wetenschappelijk Glossarium van het Munstersche dialect, benevens eene Lijst van de Middeleeuwsch-Latijnsche woorden, waaronder zeer vele Grieksche voorkomen. Het woordenboek van: Ducange zou ongetwijfeld, op ontelbare artikels , uit dit kleine boekje met zeer gepaste voorbeelden kunnen verrijkt en zelfs aangevuld worden. 32, Ioannis Murmellii, Alcmariensis ludimagistri, Pappa puerorum aesui atque vsui percocta et ab ipso auctore diligenter reuisa et a mendis repurgata. — Insunt in hac compluscula quae in priore editione non habentur. — Venundantur Dauentrie in edibus Theodorici borne. (In fine:) Excusum Dauantrie per me Theodoricum de Borne. Anno M.D.XVII. XXXI Mensis Julij. [NOPITSCH, p. 187. DUPLESSIS, n. 123.] Dit kleine quarto-boekje met zijnen zonderlingen titel, en slechts 64 niet genummerde bladzijden groot, is een allereerst schoolboekje, vervaardigd voor hen die met het Latijn moeten aanvangen, Verreweg het grootste gedeelte (p. 2—46) bevat slechts woorden, voornamelijk substantiva, die onder bepaalde hoofden geplaatst zijn. Het is verdeeld in vijf hoofdstukken, waarvan het vierde eenige Latijnsche spreekwoorden bevat met eene vertaling daaronder. Het heeft tot opschrift: Protrita quaedam prouerbia et latino et vernaculo sermone conscripta. Summige gemein gespraken wort to latijn vnde to duytsche gescreuen. Al deze spreekwoorden zijn uit de Adagia van Erasmus overgenomen, zoo als uit de redactie van sommige, maar vooral uit de volgorde blijken kan. Luidens den titel is dit eene tweede uitgaaf van de Pappa. Nopitsch, aan wien deze onbekend gebleven is, vermeldt als in 1517 uitgekomen : Perfecta (sic) quaedam proverbia et latino et vernaculo sermone conscripta. In: Toannis Murmelii Ruremundensis libellus optatissimus cui titulus Pappa. Basil. 1517. 4. Spalte 211—216. welk bericht door Duplessis is overgenomen. Murmellius was een geleerde, van wien zeer veel geschriften over zijn, die het volledigst worden opgegeven door Revius in zijn Daventria Illustrata p. 138—140. Zijn lof is verkondigd geworden door onderscheidene tijdgenooten, wier getuigenissen worden medegedeeld door Herm. Hamelmann in zijne Oratio de doctis Westphaliae viris, in diens Opera Genealogico-Historica (Lemgoviae 1711. 4.) TL p. 102—106, voorts door Miraeus in de Elogia illustr. Belgii scriptor. Dec. X. p. 192. en andere schrijvers die door Saxe vermeld worden in Onom. Lit. III. p. 19. Over zijne dichterlijke verdiensteu wordt een niet ongunstig oordeel uitgesproken door Peerlkamp de poetis Latin. Nederl. p. 31. Omdat Murmellius ook een tijd lang, ofschoon slechts kort, soldaat geweest is, wordt zijn persoon besproken door Menckenius in zijne Bibliotheca viror. militia aeque ac scriptis illustrium p. 312. Uitvoeriger berichten zullen waarschijnlijk te vinden zijn in de nieuwere geschriften, die ik slechts bij name ken, van: Niesert, Joh. Murmelius literarische Verdienste, in: Tross, Zeitschrift f. Gesch. u. Alterth. Westf. u. Rheinland II. p. 20. 62. 85. en van: Theod. Reichling, de Joh. Murmelii vita et scriptis. Monasterii, 1870. Volgens de berichten van de vroeger genoemde schrijvers, was Murmellius afkomstig uit Roermond, studeerde te Deventer onder Alex. Hegius, en werd, na zijne studiën in Keulen volbracht te hebben, in 1500 aangesteld tot Conrector aan het Paulinische Gymnasium, dat destijds onder het toezicht stond van den Munsterschen Domheer Rudolph V. Lange. Ten gevolge van eene tusschen hem en den Rector
