OCR Output

177

178.

1451 D ES 1D ER

I ERIA CSP Mer

1452

& barbarorum commune? Quando definet nobis xox¬
zue, hæc aut nihil probant, aut pugnant cum €o,
quod Diatriba defendendum fufceperat. Hæc proxi¬
mo quoque capite verfat , iterat , inculcat , repetit,
infigit, adnaufeam ufque,ad quorum {fingula fi parem
refpondere, nullus erit voluminis finis.

Accedit triumphabundus ad locum Gen. v1, Non per¬
manebit ſpiritus mew in homine » quia caro eſt. Hîc cum
Diatriba ſequatur probatos interpretes, tamen audit,
qua nufquam non fignificat fe Scripturas pro fabulis
habere, neque mitius accipitur Hieronymus, qui nuga¬
tor, & Scripturarum perverfor dicitur. Euge Lærke¬
re, Baw srw.
Dei, X qui Paulum imitantes , placent omnibus, ne
quod offendiculum prabeant Euangelio. Sed ad rem.
Fortiter negat Larheras ullum locum inveniri in facris
Litteris, ubi Spiritus Dei ufurpatur e indignatione,
cum contra Spiritui benignitas & fuavitas tribuatur. |
Primam demus efle verum quod fumit Lutherus, quid |
prohibet, quominus Spiritus id fonet alicubi quod fo¬
nat etiam vulgo, cum fpiritus dicimus vehementes &
impotentes affectus, unde & Grecis piya wedy dicun¬
tur, qui elato funt ferocique animo , præfertim cum
ipfe loci tenor fuffragetur huic fenfui. Inducitur enim
illic Deus indignans {celeribus hominum cogitare de de¬

raculo ampleéteremur. Age! pracbebuntur aures. Swat,
inquit, verba Dei irati. Id illi nobiſcum convenit.
Caufam dederant Gigantes tyrannide ac libidine ſua. Eſto
ſane. Ira nè diluvinm cogerent accelerare iratum Deam,
& vix ad centum annos differre , quod alias nanguans
erat induttaras. Quomodo cogatur Deus, ut cito fa¬
ciat quod alioqui nunquam erat facturus, relinquo ex¬
plicandum Zythero, qui tropos odit, & immutabilem
voluntatem Deo tribuit. Ut omittam interim locum
communem, quo rurfus deftomachatur in depravato¬
res Scriptura Sacra, ut blafphemias in Hieronymum ,
&in omnes hunc fequentes, remque conferam in com¬

ticula, # eternum, ancipitem habeat fenfum, poteft
enim effe fenfus, Spiritum Dei nullo unquam deinceps
| tempore manfionem habiturum in homine: & intelligi
| poteſt, manſionem Spiritus divini non fore perpetuam
|in homine: Latherus accipit pofteriorem fenfum , cum
verba magis exprimant priorem. Præterea remitti¬
mus illi quod Heronymus annotavit ex Hebræorum tra¬
ditione, donamufque Spiritum accipi pro affectu Dei
procurantis hominum falutem , carnem pro affectu pec¬
candi. Si Latheras hæc interpretatur de natura totius
humani generis, caro erant omnes ab Adam lapfo ,
quemadmodum funt & hodie. Cur igitur Deus tam

Vox hæc aliis in locis aliter ufurpatur, igitur hoc lo¬
co non poteft fecus accipi. Jam vero non dubito,
quin plus quam quindecim locis inveniri poffit fpiritus
vocabulum in Scripturis ufurpatum pro indignatione
five vindi&a Dei, nifi Efaie x1. Et percutset terram
virga oris fui, & ſpirite labiorum [uorum interficiet im¬
pism, non loquitur de vindiéta. Apud eundem Cap.
xxx. Ecce nomen Domini venit de longinguo, ardens fu¬
ror ejus, & gravis ad portandum, labia ejus repleta funt
indignatione, & lingua ejus qual ignis devorans, Spiri¬
tm ejus velut torrens inundans, sfgue ad medium colli,

tari panolethriam rerum omnium? Cur poft cum ef¬
fent opinor homines fceleratiores in terris, fub impe¬
rio Romano , quam erant illi Gigantes , qui tantum
infaniebant in foeminas, Deus effudit Spiritum fuum
ſuper omnem carnem abunde , dicens , Delirie mez
font, efe cum filiis hominam? Si Deus noverat illos abf¬
que Spiritus fui præfidio homines non poffe recte vi¬
vere , cur non impartiens Spiritus opem fic indigna¬
| tur, ac deftinat exitium? Ad hæc cur hoc illis impu¬
|tatur, quod exemplo monitifque Noe jufti, nihilo fa¬
l'ai funt correctiores ? Rurfus cur indulgetur centum

labitar ille iniquus, quem Dominus Jefus interficiet fpi¬
ritn oris fai. Etiam-ne hîc fpiritus fonat benignitatem,
ac non potius ultionem? Hujus generis permulta licuit
adducere, fed hec fufficiunt ad coarguendam Latheri
fpiritum. Saltem addidiflet, quod equidem fciam: Sed
non didicit nifi hyperbolas loqui. Hoc de fpiritu ,
carnem fimile lemmate probat non poffe accipi pro in¬
firmitate , fed fonare vitium. Hoc non eft inficiata Dia¬
triba, fed negavit femper accipi pro impio affeĉtu. Nam |
impius affectus fonat exuemam malitiam , ufque ad |
Dei contumeliam. Sed facilius ignofcuntur vitia, quæ |
cum errore, feu infirmitate conjunéta funt. Tales

impios. Imo nec adulterium David cum homicidio
conjunctum tribuitur impiæ malitiæ , fed infirmitati
carnis ; cafu vidit , correptus eft amore , quo veluti
temulentus occidit Uria. At monitus quam cito re¬
fipuit ! quam luxit admiflum ! Hinc apparebat infir¬
mitatis fuife lapfum. Hoc adjeci, ut etiamfi Corinthii
laboraffent gravibus vitiis, tamen adverfus me non ita
multum faciat. Poftremo falfum hoc quoque, carnem
femper fonare vitium, nifi naturæ imbecillitatem ap¬
pellamus vitium, à qua nec iple Dominus fuit expers,
cum diceret, Pater fi fieri poteſt , tranfeat a me calix
ifte. Expofitis vocabulis pro fuo commodo mutat et¬
iam publicam Ecclefiz leétionem, pro non permanebit,
legens , non judicabit, pro quo Lyranus indicat He¬
braum quendam Rabinum vertifle, non difceptabit , ut
fenfus fit, non diutius differam ac fufpendam fenten¬
tiam, quia caro funt, hoc eft, fuapte natura proclives
ad malum, nifi reprimantur affliGtionibus ac minis.
Ad hac #fos pronomen omittit, quod tamen addit
Hieronymus. His ita digeftis aggreditur interpretatio¬
nem Scripturæ, quam prædicat fatis apertam, fi no¬
ftra fomnia mitteremus. Quid eft, fi noftra fomnia
mitteremus?Id eft, fi contemtis omnium Veterum in¬

territi refipifcerent. Quod enim hos annos indulfit
editis minis , erat nolentis perdere : Alioqui poterat
tacitus perdere, {ed ideo minatus eft, ideo dedit [pa¬
tium fatis amplum, ut interim refipifcerent , & effu¬
gerent iram divinam. Quod fi Zatheras non folum
fentit de natura communi hominis vitiata, quam pere.
vmeeConixac ubique exaggerat, fed magis de peccatis
mortalium voluntariis , que femper in pejus glifce¬
bant, dum malunt fuis cupiditatibus obfequi , quam
vel legi naturæ, vel monitis jufti Woe: habemus quod
imputetur libero arbitrio. Primum ob fpreram natu¬
ræ legem , deinde ob contemtam gratiam per Noe
monita vitamque pulfantem. Quibus rebus quoniam
ifti facti {funt etiam deteriores, vel infanabiliores, tra¬
diti {funt exitio, ne fine fine peccarent, accumulantes
fibi graviorem damnationem , quod idem evenit Ju¬
dæis pertinaciter Euangelio reclamantibus. Quod f
Spiritus Dei non poteft, ut ait Løthers, durare inter
homines, quia caro ſunt omnes, quomodo duravit in
Noe ac poftea effufus eft in plurimos? Quis autem hic
loquendi tropus eft , Spiritus Dei non poreſt , cum fit
omnipotens? Ita fibi permittit loqui, in nos vocifera¬
turus, fi quid excideret fimile. Vertim Luthero pium
eft, quicquid facit pro adamato dogmate, Hic igitur
fermo non pertinet ad univerfum hominum genus, fed
Flad illius ætatis nationem , nec tam ad naturæ corru¬
ptelam pertinet, quam ad {celeribus contaminatam vi¬
tam. Itaque locum habet liberum arbitrium ,- quia
contemferunt natura legem ad meliora vocantem ,
contemferunt exempla monitaque juftorum, quæ pro¬
babile eft nullis unquam {eculis defuifle, contemferunt
Dei bonitatem, qui poft tot feculis toleratam illorum
malitiam, tamen adhuc concefit annos centum vigin=
ti, denuntiato diluvio , ne tum quidem refipuerunt,
cum viderent apparari arcam. Unde tanta durities 2
Non aliunde guam à natura? Imo multo magis à con¬
temtu