Page 72 [72]
OCR
10 1371 legali, ut fir vox exactoris & imperantis, quæ non conatum, fed tonus vite requirit mutationem, Convertimini quifgue a via Jua mala , Convertere ad Dominam. Thi enim involvit alkionem omuium pracepioram. Quid ſigni? Ve ſatis, inquit, parer. Uf#, inquit, Euangelico eft vox confolationis & promiffionis divine , qua nihil a nobis exigitar, fed nobis offertur graria Dei. Docuit nos Larherms duplicem ulum hujus verbi. Priorem hyperbolicum fic probat, fatis patet y debebat addere totum exigi, cum nihil poflit fervari. Quis autem mortalium unquam dixit, conyerfionem effe præceptorum omnium obfervationem , ac non potius initium pie vitæ? Sed fatis fit hoc dixifle Larherum. Pofteriorem quomodo probat ? Pfalmus cxxv. Cam converterit Dominns captivitatem Sion, aut, ut iple docet nos loqui , Zion. Irem illud, Convertere anima mea in requiem tuam. Quid hic ferium docet Lether ? Cum ipfe Dominus ait fe convertere , declarat gratiam fuam. Quis hoc negat? Probare debebat, quoties Dominus dicit convertimini elfe verbum Euangelicum. Pronuntiavit enim omnia que citantur ex E/aza , efle voces Euangelii, primo excepto loco. At in his ,quæ non excipit, eft verbum convertendi, & huic fimilia. Sed hujus diftinétionis quem habet auctorem? Quem nifi feipfam? Probabilior eft igitur veterum Orthodoxorum diftin&io , quoties Deus dicit convertimini, requiri nonnihil ab homine , ut fe prabeat oblate gratia : cum dicit, @ ego convertar ad vos, promitti gratiam paratam. Quale eft illud Hieremiæ, f converteris, convertam te. Audis utrinque fieri converfionem , in altera fignificatur atus humanze voluntatis, in altera gratiæ prefidium. His tam feliciter differtis, in ovatione monentur immundi Sophifta cum ofcitante Diatriba, ut diftinguant verba Legis & Euangelii, fed diſtinguant juxta Larhers 2nomonem , qui non poteft errare. Vide vero quam nufquam non agat hyperbolum. Verbum, convertimini, requirit 4 nobis omnia præcepta Legis: ego convertar, nihil prorfus exigit , ne fidem quidem opinor. chiely xyut. Vive ego dicit Dominus , nolo mortem peccatoris, &c. Attende , lector, hominis impudentiam. Mea verba, que refert, fic habent : Tories repetitur in hoc Capite, averterit fe, fecerit, operatus eft , în bonam & in malam partem , © ubi fant qui negant hominem quicqnam agere , fed pati tantum ab agente gratia? Hæc Diatriba. Nunc audi Lutherum. Vide quefo egregiam confequentiam : Conatum & ftudium probatura erat liberi arbitrii , © probat totum fattum , impleta omnia per liberum arbitrinm. Ubi nane ſunt, queſo , qui gratiam & Spiritum requirant? Sic enim argutatur dicens, Ezechiel dicit, Si averterit fe impius, & fecerit juftitiam & judicium, vivet. Ergo impins mox ita facit, & poteft facere, Ezechiel fignificat quid fieri debeat, Datriba intelligit & fieri, © faîtum effe, iterum nova Grammatica nos doura , quod idem fit debere & habere, idem exigi © præftari , idem poftulare & reddere. Hzxc ad verbum Le:berss , & poſtea ſunt qui mirentur me non illi refpondifle ad fingula? Ad ifta tam temulenta, tam manifefte vanitatis ac malitiz quid refpondeas? Mox faétem effe, mox haberi , non folum ine fronte , verum etiam fine mente de fuo addidit verus ille Leviathan , poffe fiers colligo, licet opitulante gratia. Sed fimili impudentia addit ille , fine gratia totum poffe voluntatem hominis, cum hic ipfe locus, quem incogitans refert , tantum excludat eorum opinionem , qui docent hominem in bonum nihil prorfus agere , {fed tantum pati ab agente gratia. Hanc non agnolcit, cum Diatriba nominatim defignet Carolftadium. Si qui hac fcribit fobrius et, ego nunquam vidi temulentum. Ejufdem fobrietatis eft, quod hac duo velur inter fe pugnantifima opponit: Ubi (unt gni negant hominis voluntatem quicquam agere , ſed tantum pati? Ex, ubi ſunt queſo qui gratiam & Spiritum Sanctum requirunt $ Quafi nullo modo fieri poffit, ut fimul a E RAS MU 1372 Átqui fatetur caufam principaliter agere cum ſecundariis. Nec adhuc improbara eft illorum opinio , qui miracula non diftinguunt à communibus actionibus nature, nifi rae ritate. Sed ut omittamus quædam miracula, quæ ad tempus olim fiebant, & nunc pro tempore rariffime funt, in a&ionibus gratix videmus Chriffé Spiritum femper faum aétum conjungere cum affectibus viribufque nature, ne quod gerebatur, oftentum videretur abominandum. Nullus enim appetit portenta, fed refugit, horretque potius , pronus ad ea quae cum natura cognationem habent. Talem fere comperies fuiffe Spiritus aétionem in Apoftolis aliifque piis hominibus. Nec hoc inficiatur Larberms. Cur igitur fe mifcet alienæ fententia? Rurfus hîc xexxu{d , Pelaginm clamare nobifcum, Quid imputes illi , qui nihil poteſt agere neque mali neque boni? Si nihil aliud clamaffet Pelati, orthodoxus fuiffer. Nunc inter hareticos numeratur, quia feparavit a€tionem humane voluntatis ab aftione gratie. At Lutherus fic fugit herefim Pelagianam, ut dum improvide refilit à calcaria , præceps feratur in carbonariam, cum inter utrumque tutiflimum pateret iter. be, in teftimonio, quod citat ex Ezechielis cap. xv. Nolo mortem peccatoris, (ed magis ut convertatar & vivat , ex verbis confolationis facit verba legis. Nam hoc commentum fuo more, quoniam femel arripuit, fine fine urgebit. Si nullum eft hic verbum legis, cur ante docuit, convertendi verbo toram Legem cum omnibus præceptis contineri? Refpondebit hic accipiendum juxta ufum Euangelicum. Hoc Zatheri impudens fo| mnium eft. Non enim potuit id ex facris Litteris ullo docere teftimonio. Aliud eft, fi Deus promittat fe converfurum Sion , aliud fi peccatorem hortetur , ut convertatur, aut ut fe conyertat: nam & hoc invenitur & magis exprimit vocem Grecam denseédyre. Nam quod adferebat è Pfalmis, Convertere anima mea in requiem tuam , magis facit adverfus ipfum. Quoties enim homo feipfum hortatur ad contemplationem rerum coeleftium , intelligitur voluntatis actio , {efe ad gratiam accommodantis. Quid autem fibi vult, zolø mortem ? Si Lutheranam recipimus interpretationem , idem eft,ac fi dicat, Ego fum mifericors, non irafcor, nolo punire , nolo vos mori, yolo ignofcere, volo parcere. Si non irafcitur peccatori Deus, tot Scriptura loca nobis mentiuntur, una cum Paglo, qui fcribit Romanis I. Revelatar enim ira Dei de cælo fuper omnem impietatem © injuftiriam hominum , & proximo Capite, Thefaurizas tibi iram in die ire, &c. Acmox, fraz indignatio , tribulatio, angufia in omnem animam. bhominis operantis malam. Audifti Lutheri gloffam, audi nunc veram interpretationem: Nolo mortem peccatoris, id eft, nolo peccatorem manere in fuis vitiis, ne moriatur. Quid igitur vis? Volo ut convertatur à turpibus ad pietatem; & vitam adipifcatur ærernam. Declaratur, inquit, his verbis Dei bonitas propenfa ad mifericordiam. Fateor maxime. Sed ira & mors intentatur tacite, perleveranti in peccatis, vita promittitur, cui? Peccanti? Nequaquam; fed convertenti fe. Pulfat animum peccatoris, gratia, cui fi deſir, ficlaudar oculos & aures , quid facias illi , -qui fervari reculat? oner Deus peccatori vitam, offert oblivionem prifti| norum deliétorum, fed offert refipifcenti. Define tu & mors vita commutabitur. Alioqui fi Deus‘omnino non vult mortem peccatoris , cur tot millia peccatarum conjicit in gehennam? Quis autem nefcit in Scripturis magnam effe vim locorum , quæ teftantur infignem Dei mifericordiam? expofitam, obviam, paratam, expromtam, fatemur, fed refipifcentibus. Quicquid igitur eft talium folatiorum in Scripturis, fic invitat ad gratiam , ut tamen à peccatore exigat prioris | vitæ mutationem. Unde conftat & ex illis verbis quantum
