Page 590 [590]
torum rivos de Ariftotelis fontibus marnatur. Hierony- |
mus putat ob hoc ipfum Arianos fuiffe invitos, quod,
Ariffosclicis preefidits effent inftructi , & Pins iifdem|
prefidiis nos involutos expediet. Videamus tamen
quomodo nos per Arifiotelem fuum expediat Pras. Qui
canque, inquity vers Deus eft, natura Deus eft. Poller
aliquis objicere, Filius dicitur witis uera, Cigo Re
ter vitis. Sed nolo fophifticari, dono. Sed Filinm Scri- |
piura appellat verum Deum. Non igitur creatus. Quid fi]
negem minorem, quomodo evincet? Non ago nune de|
re, fed cum Arifforelico. Si non probat, quid colligit?
Poterat adferre illud Joannis, Ur cognofcant re folam ve¬
rum Denm, € quem mififfi Fofum Chrifum: & valebit: B
fi recipimus Auguftini conftruétionem, Ur cografcans te
& quer miſiſti Feſum Chriſtam, eſſe folum verum Deum.
Sed ubi interim Spiritus Sanctus? Quorfum autem ad¬
mifcuit illa Pius, fi tantum diceretur Deus co patto,
quo dicuntur Dit zulti & Domini multi. Quis ca præ¬
dicavit de Chrifo,qux Paulus dixit de Dæmonibus gen¬
tum. Citandus erat ille locus > quem citat Chriſtus in
Evangelio, Ege dix, Di; chis, © filii excelfi omnes. Quo
loco fefe tuetur Dominus. adverfus Judxorum calum¬
niam, quod fe dixerat Filium Dei. Sed hic Pins ver¬
fabatur in aliena arena. Pergit Ariftotelicus: Si Filius
eft ejufdem nature cum Patre, igitur idem individuum.
Subjiciam, Petrus eft ejufdem nature cum Joanne, igi- |C
tur eft idem individaum. Filium idem efle cum Pare, |
lego apud orthodoxos, idem effe individuum, non le¬
go: eamdem efe naturam individuam fateor. Tres
Perfonas realiter inter fe diftinétas, unum appellare in¬
dividuum, an liccat nefcio , nifi addas eflentia, Nam
Perfonæ inter fe numero differunt. Sequitur: Sed nats¬
ra divina cum fit fimplicifima, plsrimis individuis com¬
munis eſſe non valet. Er hic Theologus aliquis adjecit :
& ita unita ef, quod in Plura individua diſtributa eſſe
mon poffit. Agnofcis Ndrexrv LeBor. Ac mox: Verus
sgitur Deus ita ef unas » quod repugnat plures effe. Sicut
enim quod eff natura id quod eft, repugnat efè id quod eft
participatione : ita quod natura unum eft, repugnat efe pis¬
rificatam, &c: Eat nunc qui voler, & affeveret hac
omnia ab Alberro fcripta. Jam ne explicatus eft nodus
preefidio Arifforelis? imo non eſt explicatus, quia nuf¬
quam in Scripturis Chriffus appellatur verus Deus. Quod
fifaGum effet, Ariani dediffent manus. Sed quod Pius
MAriflozelicus fruftra conatus eft, jam pridem libris editis
præltitit Erafmous Grammaticus. Nam hoc titulo nonnun¬
quam illudit mihi,qui non videtar ullum divine Scriptu¬
Te volumen unquam evolviffe. Nam id eft quod fcripfi,
pertinaciam Arianorum per Scripturas non poffe eviden¬
ter retundi, nifi accederet ratiocinatio. Eamque demon¬
ftravi fumendam a fimplicifima fimplicitate natura di¬
vine. Scriptura citra controverfiam appellat Filium Dei
ünigenitum, Joannis primo: Vidimus gloriam ejus quaſi
unigeniti a Patre. Rurfam cap. ut. Sic Deus dilexit mun¬
dum, ut Filium funm unigenitum daret. Non eft igitur
Filius per gratiam, quemadmodum {an@i ceteri. Per
naturam ergo: fi natura, natus eff ex fubftantia Patris.
At ea cum fit fimpliciffime fimplex , non poteft parti¬
tione communicari: eadem igitur numero fit oportet
in Patre & Filio. Sed hæc Pins non legit, fed præfta¬
bat ifta legere, ne & me preter meritum incefferet,
& fe doctis deridendum propinaret. Sed quid opus erat
Arifiotele ad demonftrandam divina nature fimplicita¬
tem, quafi non melius id difcatur ex Platone. Jam cumi p]
argumentatio Př nitatur huic fundamento, quod Scri¬
piura prædicet Filium verum Deum, nec id poffint do¬
ceri pertinaciores, vacillat & reliqua ftru&ura,
D
prebere. Quis hac non rideat? An Hieronymus homo
deliciis effceminatus habuit formofum Puerum, qui ad
digituli crepitum porrigeret ipfi matulam?
Sed extra jocum, quifquis diffentit ab auétore, aut
in co notat aliquid, illico poſtular haberi præſtantior?
Aulus Gellius reprehendit aliquid in Cicerone, Nemo tae
men illi confpuit os, quafi fe M. Tullio anteponat, De
loco triplicis reftimonii profitcor me fatis reſpondiſſe,
legat qui volet: Pus noluit illa legere, quia maluit cum
Erafmo vixari. Docet nos dici quadam unum Datura,
uædam accidente. Petras, inquit, & Joannes unum
ee quod uterque: fit homo. Alexander & Bucephalus
unum non ſunt, nifi uterque effer albus. Ur donemus
fic aliquos loqui , an ca ratio que Petrum facit homi¬
nem, eft unum individuum > vel Dumero cadem
cum ratione que foannem facit hominem ? Etiamne
anima utriufque idem eft individuum? Nam anima hu¬
mana forma eft hominis. Quis autem dixit cquum ale
bum idem cum homine albo? Et albedinem equi nu¬
mero effe eamdem cum albedine hominis? An has fub¬
tilitates didicit ex Arifforele? Cur non explicuit illum
locum apud Soannem xvii. at fint unum ficut © nos. An
omnes pii funt unum natura individua, ficuti funt tres
Perfone è Cum in Métis dicitur, €r erat eis cor unim
& anima una, quid fignificatur nifi conſenſus animo¬
tum? Sed defino ludere in mortuum. Impingit quod
improbem dogma Foszzis Evangelifta de DivinitateFi=
lii. Sufpicor Pius exiftimare dogma a docendo, cum fit
Græca vox deducta rapo rò doss, quod eft opinari.
Quis appellat divinam Scripturam dogmata? De corum
dogmatibus loquor, qui ediderunt inulta Symbola, in
qaibus fit interdum ,ut, dum omnes rimas obturare co¬
nantur heereticis, ipfi labantur in foveam a tergo paten¬
tem. Quod demonftravimus accidifle lario, demon:
ftraturi fi libeat & aliis magnis Ecclefize Doétoribusufa
veniffe. Ut autem declaret Prifcos Spiritui Sanéto trì¬
buiffe nomen Dei, producir Chryfoftomum , Didymum,
Ambrofium, quorum ætate jam pronuniciatum erat ad¬
verfus Alacedoninz. Qni funty Inquit y aztiquiores? Ori=
enes & Tertullianus. Abfit autem ut fenferim nullum
fuiſſe qui hoc faceret, de libris editis loquor. Certe
Hilarius toto opere de Trinitate hoc non facit. Tranfit
Pins ad argumenta, quibus doceat Chriflum efle verum
Deum. Ka recipio. At ego de aperta appellatione lo¬
quebar. Sed piget diutius agere cum co, qui mea non
legit, fed ex fchedis amanuenfium fumit occafionem
rixandi, quafi non alii prius hac de re fatis rixati fint
cum Erafmo ingenti fuo dedecore.
De Sacerpotum Er EPISCOPORUM |
AUCTORITATE.
Ic primum illud fchedarum auctoribus imputan- ı
dum eft, quod Pias Sacerdotes appellat pro Pres¬
byteris. Non enim memini quemquam ætate Hierony¬
ut illi gratiam faciamus errati, quanquam tam fævus
objurgator nullam meretur veniam, cum Hieronymus tor
locis confirmer , Scripturis comprobet, ætate Pal
cofdem fuifle Presbyteros & Epifcopos, velut in Epi¬
ftola ad Oceanum, in Epiftola ad Evagrium, in Com¬
mentariis fuper Epittolæ ad Titum cap. 1. aliifque lo¬
cis compluribus: quid eft quod hac de re mecum agit
Pins ¢
Sed in Scholiis alib;
dico, nimirum in Epiftolam ad a
Evagrium , Non putat
Hieronymus Epifcopum quovis
Presbytero praftantiorem > tif quod habet jus ordinandt.
Cum lego Pi querimonias quamlibet levi de re tra¬
gičas, videor mihi rem habere cum muliere morofa
rizofaque, nihil non Tapiente ad jurgandi materiam.
Scripfi alicubi Hieronymum effe violenttim, parumque
pudentem , fxpe varium, parumque fibi conſtantem.
Quod fcripfi verum eft, & probavi, pluribufque argu¬
mentis probare poflim, fi res urgeret , & fi in bona cau¬
fa graver illius auétoritate. Hic mihi faciem confpuit
Pins. Ta ingann hac de divo Hicranymo profers, tradi¬
Quid hic peccat Erafmus? Non ipfe hoc putar, fed in¬
dicat quid vifum fit Etierotymo, Quod fi Pins inficietut
hee ab Hieronymo fcripta, proferendæ funt tabulæ ac
teftes, In Epiftola ad Evagrium hæc funt illius verba;
Quod antem unus e Preshyteris elelbus eft, qui cateris pra¬
poneretur, in (chilimutis remedium fattam eff, ne fe
gue ad fe trahens Chrifti Ecclefiama rumperet. Nam ©
Alexandrice @ Marco Evangeliſta uſque ad Heraclam o
Dionyfium Epiftopos, Presbyteri Semper unum ex ſe dle
Hum;in excelſiori gradu collocatum, Epifevpum nominabant,
quos.