Page 590 [590]
OCR
torum rivos de Ariftotelis fontibus marnatur. Hierony- | mus putat ob hoc ipfum Arianos fuiffe invitos, quod, Ariffosclicis preefidits effent inftructi , & Pins iifdem| prefidiis nos involutos expediet. Videamus tamen quomodo nos per Arifiotelem fuum expediat Pras. Qui canque, inquity vers Deus eft, natura Deus eft. Poller aliquis objicere, Filius dicitur witis uera, Cigo Re ter vitis. Sed nolo fophifticari, dono. Sed Filinm Scri- | piura appellat verum Deum. Non igitur creatus. Quid fi] negem minorem, quomodo evincet? Non ago nune de| re, fed cum Arifforelico. Si non probat, quid colligit? Poterat adferre illud Joannis, Ur cognofcant re folam verum Denm, € quem mififfi Fofum Chrifum: & valebit: B fi recipimus Auguftini conftruétionem, Ur cografcans te & quer miſiſti Feſum Chriſtam, eſſe folum verum Deum. Sed ubi interim Spiritus Sanctus? Quorfum autem admifcuit illa Pius, fi tantum diceretur Deus co patto, quo dicuntur Dit zulti & Domini multi. Quis ca prædicavit de Chrifo,qux Paulus dixit de Dæmonibus gentum. Citandus erat ille locus > quem citat Chriſtus in Evangelio, Ege dix, Di; chis, © filii excelfi omnes. Quo loco fefe tuetur Dominus. adverfus Judxorum calumniam, quod fe dixerat Filium Dei. Sed hic Pins verfabatur in aliena arena. Pergit Ariftotelicus: Si Filius eft ejufdem nature cum Patre, igitur idem individuum. Subjiciam, Petrus eft ejufdem nature cum Joanne, igi- |C tur eft idem individaum. Filium idem efle cum Pare, | lego apud orthodoxos, idem effe individuum, non lego: eamdem efe naturam individuam fateor. Tres Perfonas realiter inter fe diftinétas, unum appellare individuum, an liccat nefcio , nifi addas eflentia, Nam Perfonæ inter fe numero differunt. Sequitur: Sed natsra divina cum fit fimplicifima, plsrimis individuis communis eſſe non valet. Er hic Theologus aliquis adjecit : & ita unita ef, quod in Plura individua diſtributa eſſe mon poffit. Agnofcis Ndrexrv LeBor. Ac mox: Verus sgitur Deus ita ef unas » quod repugnat plures effe. Sicut enim quod eff natura id quod eft, repugnat efè id quod eft participatione : ita quod natura unum eft, repugnat efe pisrificatam, &c: Eat nunc qui voler, & affeveret hac omnia ab Alberro fcripta. Jam ne explicatus eft nodus preefidio Arifforelis? imo non eſt explicatus, quia nufquam in Scripturis Chriffus appellatur verus Deus. Quod fifaGum effet, Ariani dediffent manus. Sed quod Pius MAriflozelicus fruftra conatus eft, jam pridem libris editis præltitit Erafmous Grammaticus. Nam hoc titulo nonnunquam illudit mihi,qui non videtar ullum divine ScriptuTe volumen unquam evolviffe. Nam id eft quod fcripfi, pertinaciam Arianorum per Scripturas non poffe evidenter retundi, nifi accederet ratiocinatio. Eamque demonftravi fumendam a fimplicifima fimplicitate natura divine. Scriptura citra controverfiam appellat Filium Dei ünigenitum, Joannis primo: Vidimus gloriam ejus quaſi unigeniti a Patre. Rurfam cap. ut. Sic Deus dilexit mundum, ut Filium funm unigenitum daret. Non eft igitur Filius per gratiam, quemadmodum {an@i ceteri. Per naturam ergo: fi natura, natus eff ex fubftantia Patris. At ea cum fit fimpliciffime fimplex , non poteft partitione communicari: eadem igitur numero fit oportet in Patre & Filio. Sed hæc Pins non legit, fed præftabat ifta legere, ne & me preter meritum incefferet, & fe doctis deridendum propinaret. Sed quid opus erat Arifiotele ad demonftrandam divina nature fimplicitatem, quafi non melius id difcatur ex Platone. Jam cumi p] argumentatio Př nitatur huic fundamento, quod Scripiura prædicet Filium verum Deum, nec id poffint doceri pertinaciores, vacillat & reliqua ftru&ura, D prebere. Quis hac non rideat? An Hieronymus homo deliciis effceminatus habuit formofum Puerum, qui ad digituli crepitum porrigeret ipfi matulam? Sed extra jocum, quifquis diffentit ab auétore, aut in co notat aliquid, illico poſtular haberi præſtantior? Aulus Gellius reprehendit aliquid in Cicerone, Nemo tae men illi confpuit os, quafi fe M. Tullio anteponat, De loco triplicis reftimonii profitcor me fatis reſpondiſſe, legat qui volet: Pus noluit illa legere, quia maluit cum Erafmo vixari. Docet nos dici quadam unum Datura, uædam accidente. Petras, inquit, & Joannes unum ee quod uterque: fit homo. Alexander & Bucephalus unum non ſunt, nifi uterque effer albus. Ur donemus fic aliquos loqui , an ca ratio que Petrum facit hominem, eft unum individuum > vel Dumero cadem cum ratione que foannem facit hominem ? Etiamne anima utriufque idem eft individuum? Nam anima humana forma eft hominis. Quis autem dixit cquum ale bum idem cum homine albo? Et albedinem equi numero effe eamdem cum albedine hominis? An has fubtilitates didicit ex Arifforele? Cur non explicuit illum locum apud Soannem xvii. at fint unum ficut © nos. An omnes pii funt unum natura individua, ficuti funt tres Perfone è Cum in Métis dicitur, €r erat eis cor unim & anima una, quid fignificatur nifi conſenſus animotum? Sed defino ludere in mortuum. Impingit quod improbem dogma Foszzis Evangelifta de DivinitateFi= lii. Sufpicor Pius exiftimare dogma a docendo, cum fit Græca vox deducta rapo rò doss, quod eft opinari. Quis appellat divinam Scripturam dogmata? De corum dogmatibus loquor, qui ediderunt inulta Symbola, in qaibus fit interdum ,ut, dum omnes rimas obturare conantur heereticis, ipfi labantur in foveam a tergo patentem. Quod demonftravimus accidifle lario, demon: ftraturi fi libeat & aliis magnis Ecclefize Doétoribusufa veniffe. Ut autem declaret Prifcos Spiritui Sanéto trìbuiffe nomen Dei, producir Chryfoftomum , Didymum, Ambrofium, quorum ætate jam pronuniciatum erat adverfus Alacedoninz. Qni funty Inquit y aztiquiores? Ori= enes & Tertullianus. Abfit autem ut fenferim nullum fuiſſe qui hoc faceret, de libris editis loquor. Certe Hilarius toto opere de Trinitate hoc non facit. Tranfit Pins ad argumenta, quibus doceat Chriflum efle verum Deum. Ka recipio. At ego de aperta appellatione loquebar. Sed piget diutius agere cum co, qui mea non legit, fed ex fchedis amanuenfium fumit occafionem rixandi, quafi non alii prius hac de re fatis rixati fint cum Erafmo ingenti fuo dedecore. De Sacerpotum Er EPISCOPORUM | AUCTORITATE. Ic primum illud fchedarum auctoribus imputan- ı dum eft, quod Pias Sacerdotes appellat pro Presbyteris. Non enim memini quemquam ætate Hieronyut illi gratiam faciamus errati, quanquam tam fævus objurgator nullam meretur veniam, cum Hieronymus tor locis confirmer , Scripturis comprobet, ætate Pal cofdem fuifle Presbyteros & Epifcopos, velut in Epiftola ad Oceanum, in Epiftola ad Evagrium, in Commentariis fuper Epittolæ ad Titum cap. 1. aliifque locis compluribus: quid eft quod hac de re mecum agit Pins ¢ Sed in Scholiis alib; dico, nimirum in Epiftolam ad a Evagrium , Non putat Hieronymus Epifcopum quovis Presbytero praftantiorem > tif quod habet jus ordinandt. Cum lego Pi querimonias quamlibet levi de re tragičas, videor mihi rem habere cum muliere morofa rizofaque, nihil non Tapiente ad jurgandi materiam. Scripfi alicubi Hieronymum effe violenttim, parumque pudentem , fxpe varium, parumque fibi conſtantem. Quod fcripfi verum eft, & probavi, pluribufque argumentis probare poflim, fi res urgeret , & fi in bona caufa graver illius auétoritate. Hic mihi faciem confpuit Pins. Ta ingann hac de divo Hicranymo profers, tradiQuid hic peccat Erafmus? Non ipfe hoc putar, fed indicat quid vifum fit Etierotymo, Quod fi Pins inficietut hee ab Hieronymo fcripta, proferendæ funt tabulæ ac teftes, In Epiftola ad Evagrium hæc funt illius verba; Quod antem unus e Preshyteris elelbus eft, qui cateris praponeretur, in (chilimutis remedium fattam eff, ne fe gue ad fe trahens Chrifti Ecclefiama rumperet. Nam © Alexandrice @ Marco Evangeliſta uſque ad Heraclam o Dionyfium Epiftopos, Presbyteri Semper unum ex ſe dle Hum;in excelſiori gradu collocatum, Epifevpum nominabant, quos.
