Page 58 [58]
OCR
43 dium exhilararem. Res, inquam, perantigna eff y & ex vernftiffmis antloribus repetenda y de qua quid ipfein literis repererim y exponam y fi prins detis fidem vos, id quod fum narrarurus, pro fabula non babituros. Ubi ua Tncidimus, inquam , olim in vetuftiffimum codicem, cujas & tirulum C auttorem atas aboleverat , tineague , bonis literis femper infefa, deroferant. In eo unica tantum pagina y nec erat carie VICIAtA, nec a tineis ant foricibus arrofa, Mafs, credo, qua ſua ſunt tutantibus. In ea bac ipſa de re , de qua decernitis , legere meminiy Ant Veram y aut fi vera non eſt , certe verifimillimam narrationem, Quam, fi valtissrecenfebo. Jubentibus illis: Erat, inquam, Caym ille, homo quemadmodum indafirius , ita famelicus © avides. Is a parentibus perfepe audierat, in viridarioillo, unde fuifent depal, fegetes fna fponte provenire latifimas y [picts ampliffimis, grants pragrandibus, culmis adeo proceris, ut alaum noffratem aquarent. Eis nec loliam, nec [pinam ullam , aut carduum internafer. Hec quam ille probe meminiffer, videretque eam tellurem, quam thm vexabat aratro, vix malignam minutamque frugem producere; dolum addidit induftria. Angelum illum paradif cuffodem-adiit, eumque veteratoriss technis adortas , magnis promiffis corrupit ut fibi ex felicioribus illis (egetibus, vel pancula grana clam largiretar. Dicebat, Deumjam olim bujus rei ſecurum ac negligentem efes tam fi maxime rejcifet, facile impune futurum, cum res effet nallus momenti , modo de pomis illis nihil attingeretur, de quibus folis fuerat interminatus Deus. Eja, inquit, ne janitor fis nimium diligens. Quid fi ingrata etiam off illi nimia tua fedulitas ? quid fi falli etiam cupst ? magifque illum hominnm callida induftria , quam iners ocium, deleflabitè An vero tm tibi ifto munere magnopere places? Ex Angelo carnificem te fecit, ut miferos nos & perditos crudelis arceres a patria, te foribus cam romphea alligavit, cui muaeri nos canes nuper cœpimus addicere, Nos quidem fumus miferrimi, at tu mihi videre conditione non paulo afflictiore. Nos quidem paradifocaremus, quia pomum nimium dulce guftavimus; Tu ut inde nos arceas, pariter @ calo cares & paradifo: hoc miferior , quod nobis quidem huc atque illuc, quo fert animi libido, vagari liberum eft. -Habet € hac noftra regio, fi neftis, quibus exfilinm noftrum confolemur, nemora comis virentibus, mille arborum genera, © quibus vixdum invenimus vocabula, fonticulos palim ex clivis, ex rupibus [caturientes : fumina limpidiffimis aquis, ripas herbidas lambentia, moutes aerios, valles opacas, ditifima maria. Nec dubito, qain in intimis illis fuis vifceribus clandat tellm aliquid bonaram mercium: quas nt ernam, ſcrutabor omnes ejue venas: aut fi mihi defuerit atas , nepotes certe mei facient. Sunt & hic aurea mala, ſunt fici pinguiſſimi, ſunt frugem ozznijuga genera. Mnlta adeo paſſinz fponte nafcuntur, ut paradifum iftam non magnopere deſideremus, fi liceat hic aternam vivere. Infeffamar morbis, & huic rei inveniet remedium humana induftria. Video herbas mirum quiddam fpirantes. Quid fi © hic inveniatur aliGuay que vitam faciat immortalem? Nam fcientia iſta non video quid ad rem pertineat. Quid mihi cum his, qua nihil ad me attinent? Quanquam in hac parte non ceffabo, quando nihil eft , quod non expugnet pertinax induftria. Tta nos pro uno hortulo mandum latifimum accepimus, th utringue exclufus, neque paradiſo frueris, neque colo, ne terra quidem, perpetuo hu affixus foribus, rompheam femper verfans quid nifi ut cum vento pugnes? Eja age, fi [apis tibi fimul & nobis confule. Da quod fine tuo detrimento largiri pores, & accipe noftra vicifim, gaa tibi facimus communia. Mifer fave mifer, exclufus exclufis, damnatis damnatior. Perfualit peffmam caufam vir peffimus, orator optimus. Pancala grana furtim accepta diligenter obrait, enata funt non Jine fenore, id fenm rurfum terre gremio commifum , iteruto atque iteram, alind arque alind. Nec fapins aB E F dentior effe cospiffet, quam ut fuperos latere poffet, vehe~ menter iratus Dem: Quantum intelligo, inqait, juvat hanc furem labor & ſudor. Eum ego illi magnifice cmmulabo. Simnique cum dicta confertifimum undique agmen immittit in fegctem, formicarum, gargulionam, bufonum , erucarum , murium , locufiarum , (cropharum, avinm, aliarumque id gens pefium, qua fegetem partim adhuc humo conditam , partim herbefcentem , partim jam flavam , partim horreo compofitam de= pafcerentar. Acceffit ingens colo calamitas grandinis y ©: venti vis tanta, nt quernis roboribas equales culme ili, ftipule aride in morem , defringerentur. Angelus ille cuftos mutatus, atque, quod hominibus faveret, hu= mano corpori inclufas. Caym, quam Deum incenfis frsgibus placare fiuderet , nec fumus fubvolaret , certans illins iram intelligens , defperat. Habes fabulam, Sixti~ ne, inter pocula ditam, atque inibi inter pocula natam, atque adeo ex ipfis fi libet poculis, quam volui ad te perfcribere: primum, ne nihil feriberem, quum meas effe partes agnofcerem ut feriberem, quippe qui tuas literas pofterior accepiflem , deinde ne tu ejus conyivii tam lauti prorfus expers effes. Bene vale. Oxonio > Anno 1498. IDSA NOONE Erafmus Gaguino. C EREALES & Anabafii qui fint apud Hieronymurz in Ruffinam, non fatis intelligo. De Cerealibus fomnio, nefcio quid. Utroque verbo veftigatores quoquo verfus dimifli, fignificari videntur, tu me doceas velim. Dialectica Laurenti jampridem defidero: qux fj tibi fint, obfecto commodes: fin minus, commonfires 4 quo mihi fint petenda. Bene vale. Anno 1498. Epristora XLVI. Gaguinus Erafmo. INES Cercalium, nec Anabafiorum permitit me acerbifimus morbus meminiffe, tam fum doloris ima patiens. Dialeéticen tihi demitto, quam remitti aliquando provideas cum oratiunculis , quas à me habes. Vale melins Roberto tuo. An. 1498. S EpisroLA XLVII. Eraſmus Roterod. Thome Grejo S. D. S: quid unquam tibi gratum aut feci, aut volui, quæfo, ut hoc mihi gratiæ referre non graveris. Huic juveni , quas ad te literas {cripfi , tradito , ubi meis vehementer efflagitantibus copiam fecero , remit= tam. Bene vale. Anno 1498. EpisroLa XLVIIL Erafmus amico cusdam. P ER tuam humanitatem, N. jucundiffime, obfecro ut mihi ignofcas, quod neque multa, neque digna te, tibi fcripferim. Crede mihi , voluntas ardentiflima erat , fed in luctu jocofa {fcribere , perdifficile eft. Nondum me collegi, nondum ad me redii, conor tamen, Mufis adjutricibus, aliquid te dignum tibi dedicare. Verum ne me interim tantillum laboris tua cau~ fa defugiffe putares, imperavi, ut potui, animo meo, ac Dionyfolam noftram fum imitatus : que nonnuns quam, ut fcis, cum lachrymis canit ac faltat. Ubi in antiquum animum rediero , nihil à me fruftra petes, quod quidem preeftare queam. 'Te pro noftra neceffitudine hortor , ut toto animo literis incumbas , nihil dubitans , quin bonam partem fis affecuturus. Quas fi amabis, me odiffe non poteris. Hortor igitur te, non folum tuacaufa, verumetiam mea. Bene te valere cupio. Omnes tuæ familie reéte valere precor. Anno 1498.
