Page 38 [38]
OCR
N A apra It rT_—yTeroo—= em 3 DESIDERI {culos, qualem Kunc depinxit Pog/#5, vit nec inclegans, nec indoétus? Pogio fuit invifus, fed uni: & Pogigs hoc erat animo, ut doctiffimus haberi mallet, quam reddi doétior : quem ego fic inter eruditos poni feram , ut non fit omnino à confortio barbarorum alienus. Siquidem magis ille natura facundus 5 quam eruditione: & plus habet loquentie , quam eloquentia. Poftremo vituperat Lazrentium Pogius , fedi palam vir improbus, palam inimicus. Sic Cicero difplicuit Salluftio & Afinio: fic Virgilins ac Livius Caligula "Mic Hieronymus Ruffino. Porro quibus rebus Laurentius tantam fibi conflarit invidiam , in promptu eft docere. Nam {cite Terentia-|B nas ille Sofa dixit, Obfeguinm amicos , veritas odium parit. At contra parafitus ille Gratho, qui fibi imperaverat aflentari omnia, negare, fi quis neget,laudare, fi laudet , atque heec ipfa rurfum in diverfum vertere, fi lubeat, quam facile fibi omnium gratiam comparavit, ut non fine caufa quæftum eum judicarit omnium effe uberrimum. Ab hujus ingenio diverfiflimus Demea, dum urbane vite nondum peritus , veritatis amicus effe contendit, adeo nullos fibi conciliat amicos, ut, ipfis etiam liberis fugientibus , defertus atque orbus vivere cœperit. Adco vulgo mordax & inamæna res eft | veritas. Proinde Laurentius nofter, fi barbarorum imperitiam reticere quam prodere maluiffet, venuftus & gratiofus haberetur: nunc quoniam id effecit, ut quorundam male comparatæ gloriæ fucus detraheretur, ut putari definerent , quod non erant , offenfi genuinum in illum acuunt omnes. Ceterum quod eruditos etiam nonnunquam attingit, quem unquam adeo doctum viderunt Athena, aut Athenarum vi&rix Italia, ut nihil illum fugerit ? Et ut omnes in errorem noftrapte natura proclives fumus , ita multo peccamus liberius, fi erroris non defint auctores , maxime fi hos auétoritas & nominis fplendor commendet. Id autem imperitorum ingenium eft, ut auctorum, fi qua reéte dicta ſunt, ca | pratercant, non aliter quam, ut eft in apologis, af.) pidem repertum pallus eÆfoprous : contra fi quid erra- D torum, in fui erroris defenfionem, ftudiofe decerpant, | quas ob res ne fummorum quidem virorum errata dif | fimulare fuit opus. Quem vero prorfus omni liberabimus errore , fi Cicero Jabitur in Romane fermonis elegantia? Quod fi Pogiws fua vitia ingenue fateri, corrigereque, quam tueri proterye maluiffet, (maluiffet autem, fi viri prudentis officio fungi voluiffet) profeéto dignum judicafet Laurentium , cui recte monenti & honos haberetur & gratia , tantum abeft , ut lacerandum exiftimaret. His rationibus conftriéti.quidam , ad illud yelut extremum preefidium confugiunt: Ut juſte reprehenderit, inquiunt, præclaros viros , tamen æquo mordacius id fecit. Ego fane , quid in hos mordacius| EB, dixerit, non video, nifi forte eos viros praeclaras appellandos putabunt , quos ego barbariei duces vel præcipuos judico , Papiam , Hugustionem , Ebrardum., Catholicon, Foannem Garlandum , Ijdorum., cæterofque indignos ctiam qui nominentur ; aut certe nifi idipfum mordacius dixiſſe yocant, quod reprehendifle. Verum eſto , mordacior zequo fuerit : num ideo falfum dixit, quia verum mordacius dixit ? Ufque adco nobis odio eft ifta mordacitas , ut ejus odio tam multa fcitu digna, neceflariaque, deteftemur? Adeo, nihil ignofcendum putamus ei ,, qui tot modis, profuit ? Venia datur convivatori , fi inter multa lauta cibus aliquis intercurrerit nonnihil aduftus , aut parum feliciter condi-| F tus. Si vicinius imminente mœnibus hofte 5 totoque populo dira calamitate ac defperatione falutis enecto, preter fpem offeyat fe quifpiam , gui fui capitis periculo depellat hoftem, patriam reftituat libertati, quid non illi gloria , quid non benevolentix certatim de-| fertur ab omnibus? An hunc nobis invifum reddet, fi paulo fit bibacior ? tantique beneficii memoriam quam: yis leve vitium abolebit ? Er quis tam exigui animixeft, cujus pedtus tantis invidie angultiis concluditur , ut I ERASMI 4 Vallam non & magnifice laudet, & amet quam maxime : qui tanta induſtria , tanto ftudio 5 tantis fudoribus barbarorum ineptias refellit , literas pene fepultas ab interitu vindicavit, prifco eloquentiæ fplendori reddiditiZraliam: doctis etiam id preftitit , ut pofthac circumfpectius loqui cogantur? Huic itaque, mi Corneli niſi forte vereris, ne te mordax homo difcerpat, tuto te commiferis, fi non fine invidia, quæ femper arduas magnificafque res comitari folet , mea tamen fenten|tia, fumma tum utilitate, tum gloria. Id igitur quanIdo facis, ut magis magifque facias , te etiam rogo. |Senties tuis {criptis non parum accedere nitoris , nifi | forte Batavis folis ifta paras. Bene vale. Anno 1490. EpistoLa III. Erafmus Arnoldo. ALVE, mi Arnolde. Jam fefquimenfem graviter laboro febri noéturna, lenta quidem illa, fed quotidiana, qua me penitus exftinxit. Nondum fum morbo liber, fed tamen aliquanto recreatior : nondum VE vo, fed affulget aliqua vitæ ſpes. Petis ut tibi animi mei confilium communicem, hoc unum habe, mundum mihi jamdudum obolere: damno fpes meas. Nihil aliud cupio, quam mihi dari ocium, in quo pofconfulte, verfari in Scripturis facris , aliquid aut legere, aut fcribere. Id in feceflu aut collegio non poſſum. Nihil enim me tenerius: nec vigilias , nec jejunia, nec ulla incommoda fert hac valetudo, etiam cum eft profperrima. Hic ubi tantis in deliciis vivo, fubinde in morbum incido: quid facerem inter labores collegiales? Decreveram in Z#4l4m hoc anno concedere, & Bononie aliquot menfes Theologiæ operam dare, atque illic doétoris infigne accipere: deinde in anno Jubilæo Romam vifere, quibus confeĉtis ad meos redire, atque iftic vitam componere. Sed vereor ne hac, ut volumus, conficere non pofimus. Metuo in primis ne tantum iter & regionis æftum & valetudo hæ non ferat. Denique reputo, nec in Jtaliam venire, nec illic vivi fine fummo fumptu. Ad titulum quoque parandum grandi fumma eft opus. Et Epifcopus Caquam largitur, & prolixius omnia pollicetur quam praeftat; ipfe propemodum in caufa fum, qui non inftem. Et funt tam multi, qui vel extorqueant. Faciam tamen, pro tempore, quod factu videbitur optimum. Bene vale. Anno 1499. 4 s EpisroLa IV. Evafinus Chriftiano 8.D. ON tu Erafmi calamum metuis? tam audacis tibi IN facinoris confeius ? quippe qui Æenrichm delicias meas a me diftraxeris. Deferuit me & Robertus Anglusy fed alia longe ratione : fumma nimirum perfidia , ita ut illum decuit. Sed extra jocum: confilium yeftrum non modo iniquo animo non fero, verumetiam vehementer probo, Confultius enim eft farcinam majorem abjicere, quam fub onere iniquo concidere: illius vire tuti perinde ut meæ gratulor, Tu fac fratrem imite» ris, & Erafmum vel abfentem diligas. Rodolphum Lans gizm admoncas velim , ut & mcis literis, & fuis pros miflis fatisfaciat. Bene vale. -Lutetie, Anno 1496. EprsroLa Ve J Erafmus Guilelmo Montjoio S. D. sì An. 1490» 14960
