OCR
EpisroLa I. Eraſmus Roter. Cornelio Aurotino S. D. Scripfit puer. VPIS & agnis quanta fortito obtigit, tecum mihi diſcordia E eft. Heus tu, fi fapis , aut quamprimum cum Laurentio 4meo redibis in gratiam 5 aut x9 bellum tibi palam indiétum in¥ tcllige. Rogas unde hæc ſubita Ə turba? quafi vero exciderit, 2 quæ tu nuper in illum quam sa À foeda , quam capitalia dixeris convicia 5 quum hic apud nos ageres. Horrefco referens. Os impudens ! Tun’ hominem omnium facundiffimum, quem optimo jure Svade medullam quis dixerit, audes corvum crocitantem appellare ? & cayillatorem, non oratorem ? Qui fi fupercfet , vah! quas illi pænas dares ? Experireris tibi cum homine nequaquam edentulo rem effe. Sentires tibi provocatam effe cornutam beftiam. Qua tela, quas invectivarum fagittas in te vibraret? nihilo te mollius acciperet, quam infelicem Pogézm. At jam fepultum nihil metuis , nimiumque meminifti, non mordere morttios. Hui! perquam ftrenuus es , qui in eum lingua feevias , qui referire non poffit. Tutum eft in illum quidvis , tum dicere, tum facere. Verum (ne protinus triumphum adornes) non ufque adeo tutum. En tibi me Lanrenfans injuriæ vindicem : ego illius doćtrinam , qua, meo judicio , nulla probatior , tuendam mihi fumpfi. Nunquam committam , ut ea cujufpiam impudentia , ne dicam invidentia , impune aut laceretur , aut obliteretur. Has igitur literas fecialium officio funéturas iftuc ire juffi, quo tecum expoftulent. Quas tu ut traétes vide. Nam alterutra res tibi fubeunda eft , aut placandi feciales noftri, aut arma paranda. Cave vero ne lenitate mea fretus, tanti facinoris impunitatem tibi promittas. Sum quidem in ine ipfum illatarum injuriarum paulo negligentior : at in tuendis literatis amicis quam fim pugnax, fi libet experiri, licet. Quod fi videtur, Engelbertum iftum tuum, qui , ut {cribis, ita Caftaliis aquis potus eft, ut nihil exfpuat , nihil emungat nifi verfus , accerfendum tibi cenfeo ; & fi qui funt illius fimiles , qualium ubique fon difficilis copia. Neque vero mihi militum manum defuturam putes. Non enim ad unum me, verum ad oitines bonarum artium amicos ifta pertinet injuria. Omnes læfitti literatos, cum unum laderes Laurentium. Verum ego, mi Corneli, nihil perinde odi > ut bellum civile, eoque paceî vel iniquiflimam judico potiorem. Quare, fi tu quoque pacem quam bellum mavis , me fat commodo uteris , modo pacis conditiones acceperis: quas tres potiffimum tibi noftri feciales offerent , eafque non admodum difficiles, ita ut neque multas præ{cribi, neque iniquas, jure queri poffis. Sed nunc componito te, atque audi : In primis, ut fi quid male dicendo peccafti, bene dicendo corrigas. Laurentium pro corvo crocitante, Suada medullam, & Atticam mufam appellabis! deinde Lagrentianas elegatitias fic edifcas, ut cas velut ungues, digitofque tuos teneas:'poftremo,, ut codicum tuorum, quorum tibi magna copia eft , nobis copiam facias , quibus hactenus ceu draco Age, ride quantum libet : cave vero omnia me joca- 1489» tui putes: nam de mittendis codicibus, ludum putari nolim. Preterea Laurentium , quem nemo nifi bara barüs odit , ne tibi decorum exiftimes, lingue fpiculo lacerare , cum fis ipfe literarum myftes religiofifi= mus. Bene yale. Anno 1489. EristoLa Il. Erafmus Roterodamas Cornelio fuo S. D. Scripfit puer. pews omnium , mi Cornel , tibi etiam atque An. etiam perfuadeas velim , me animo effe in te inte- 1499: gerrimo, quo te itidem erga me eflë non modo confido , fed jam innumeris argumentis habéo exploratifimum : ut neque, fi quid blandius diétum noftris in literis offenderis, id Grathonico potius lepori, quam vero amori tribuas ; neque fi quid pro mea tuenda fententia, aut quaqua ratione liberius feripferim ; meum ih te amorem elanguiffe fufpiceris, ñe dicam interiffe. Hee dixerim non quod jam ullis in rebus te è mea abeſſe fententia videam , fed quod, fi quando hujufce rei quicquain inciderit , mutue noftre benevolentia confultuin velim. Siquidem, quod de noftro Falla fcribis, fic interpretor , ut exiftimem te non ex animo 5 adiéw mobécd exerceres, five ut mihi feribendi materiam fuppeditares. Et queinadmodum apud Platonem Glauco, Vituperata juftitia, Socraterz ad juftitie defenfionem provocat, ita, ut tu me ad Malle defenfionem proliceres ,recenfes quam indignis conviciis ftolidifimi barbarici myfte in virum literatiflimum debacchens tur. Quod quidem vel hoc argumento facile colligi poteft , quod Yallam non lectitafle modo té , verumetiam imitatum fateris : idque ctiam fi tu neges , tamen elegantia ftili tui, phrafifque clamitat. Quifquis igitur ille eft, qui ut fus coeno , ita imperitia amicus, gloriofum ac praclarum exiftimat, {i ipfe rerum omnium bonarum infcius , do&iffimos quofque invidia, odio, convicitfque proféquatur : quantopere defiPiat, páucis, fi volet, audiat. In primis, fuis quemque virtutibus , non aliorum opinione, metiri decet, nec quanti illum fama, qua nihil fallaċius , fed quomodo ipfe fe gerat, animadvertendum éft : alioqui cui non ufu ventutam eft, ut fubinde yelut alius repente fa&us, è feipfo diffideat? Hic me literatum, ille barbarum : hic probum , ille improbum facit : alii gloriofulus fum, alii rurfum putidulus : denique hujus oculis formofus fum , illius deformis. Quem égo non Protea vicero, aut quid tandem portenti fiatn, fi is ëro; quemcunque me libiturn eft facere populo è Imo quemadmodum fufpectum effe debet, quicquid multitudini valde probatur ; ita yehemeitter difplicere vulgo, præjudiciur eft ad probitatis commendatione. Quin fiet aliquoties, ut ejufdem hominis arbitrio; nunc albus , nunc niger fiam. Stefichorus Helenam deformem fecit; mox orbatus oculis , eandëm ómnium fe~ cit formofiffimam ; nec interim quicquam acceffit aut ideceffit Helene forma. Nihil igitur agunt , qui objis ciunt, quod Laurentianum nomen apud plerofque gra: vi flagrat invidia : nam femper huic malo virtus infi- , gnis fuit obnoxia. Multis non placet Lagrenzias : at Tom. Hl. A quis