OCR Output

429
Ocg aour G xev Öm fims TEOS.
i.e. Deo favente naviges vel vimine:
LVII. Phænice vivacior.

Lucianus in Seétis: H’v un Polos em Bio. its Gy Nt
Phenicis annos vixeris. De Phoenicis vivacitate diximus
alibi. Cujus etiam raritas proverbio fecit locum , Phe¬
nice rarior. Quale eft illud:

o Corvo quogne rarior albo.
Negant enim Phoenicem effe nifi unicam, fi qua fides
fcriptoribus. i I
LVII. Cum plurimam laboraverimas, codem
in ſtatu ſumas.

Lucianus in Sectis : Kal, crs mpyoua Coulis, TAG

poy ow TEs OMOIWG too. i.c. * Ac, juxta proverbium, cum

ftra laborantibus. Quod evenit iis, qui poft diuturnum
ftudium nihilo reperiuntur eruditiores , poft longam
negociationem nihilo ditiores.

LIX. Aquam in mortario tundere.

Live art Giles. i.c. Aquam piftillo tundere. Lu¬
cianus in Sectis : Maree dine és ¿Azo Uwe ¿yas CTA
adya oino. i.e. Tanguam fi quis aquam in mortariam
infufans ferreo piftillo tundat. Quadrat in eos, qui labo¬
rant inaniter: fiquidem aquam fi quis vel ætatem con¬
túndat, nihil aliud erit, quam aqua. Lucianus in co¬
demopere :, Guz ddae, omav Samba, Qar), on ds
BAI tev due ucios m Üdue uŸid. 1.C. Tenarus , quod etiam
fi humeros , ut ajunt , verberando decutias , tamen aqua
manet agua. ° Suidas ad hunc effert modum : Arenass
on dusc Üdue Toswy , sproiws Vdwe phud.1.€. Verfas {capu¬
las aquam pinfens, aqua tamen aque aqua manet. Quan¬
tumvis doceas dvov avegs, quantumlibet admoneas ftu¬
pidum, {ui fimilis efie pergit.

LX. Gnomon & regula.

Quod cft in re quapiam preecipuum , & ad quod u¬
num reliqua omnia confcruntur, regulam & gnomonem
proverbio vocabant. Lucianus in Harmonide: O'm m
UEDLA UV aperte rx ons, 0 P’auwy, Pac), È d dedos kava T
musrwy. i. c. Quod eff caput omnis virtutis , gnozzon, ut
ajunt, © retta regula. Idem in Scytha: Oùms os Emy¬
ymos nanwy. 1. ©. Hic tibi Grecanica regula. Item in Se¬
Ctis: Tsy) xavovee % cul azes] misruv. i.e. Hancre¬
gulam & amuflim certifimam rerum ejufmedi. Porro ad
regulam exeequant fabri ftructuram. lidem utuntur &
gnomonibus. Conftat autem gnomon è duabus lineis
rectis , quas utrinque dimetiens diflecto quadrangulo
conftituit.

i LXI. Capat.

Ejufdem forma eft, cum pracipuam negocii par¬
tem aut auctorem rei, caput vocamus. Terentius in A¬
delphis: Te effe huze ret caput. Exempla tumapud Grae¬
cos fenptores , tum apud Latinos paflim obyia ſunt.
Eundem in modum & arcem dicimus rei cujuſpiam.
Ariftoteles in præfatione Rhetoricorum ad Alexan¬
drum: Q's æxpomhiç es camei. LE. Quoniam incolumi¬

I Ac juxta proverbium, éc.) Nihil minus quam proverbium re¬
dolent hæc verba : Quum mulium laboraverimus , itidem ut antes
fumus. Quid enim hic eorum qua fubefle folent proverbiis ? At Lu¬
cianus ipfe ait effe proverbialia, dicet aliquis. Ait, Eraf{mi quidem
Judicio , & eorum qui cum co mepormacomirss deponens faciunt: at
fi quis paffive accipiat hoc participium , nihil tale ab co dici compe¬
Fiet. Qua in fignificatione accipiendum efie mihi vifum eft , antequam
hunc Erafmi locum legifem: & nunc, eo lectos in fententia perma¬
nco, ut videlicet zere 785 mupoymaCowires fignificet, Velut fi qui pro¬
verbio feruntur. Vel, Qui proverbiis celebrantur. Vel, Qui proverbiis
er el Qui im DOES abierunt. Illi autem gut funt?

erigo qui potius effe dici debeant » quam Silyphus , Tanta¬
lus, Dañaides. H, Srephanus.

2 Suidas ad hunc effert modum) Imo non Suidas ita cffert (frigidum
autem illud foret duros 725 ES) i c. Verfas ſcapulas) fed ita effer¬
tur in quibuldam mendofis Suidæ exemplaribus: at in minus depra.
ey hoc modo, ày amoris 784 euovs. Quod idem eft cum illo, av
mec T&S @iuovs. 1. e. eriamfi amittas bumeros. Non, ut Erafmus
E A Quanquam apud Lucianum (ut & hoc obiter adno¬
ue an DA Utmirer, cur Eraſmus per ſecundam perſonam red¬

Noto (090915) NA ore pari In cAn seco.

see prima effet. Sed Piæterquam quod durius in media voce ufur¬

eE > PIO «704: etium ipfa orationis «xeAevdfe ter¬
perte exigit. H. Stephanus,

430

devoy Myt@omasy voa à oivov. 1.¢. Vinum omnium malorum
Metropolim efe dixit. Hinc oriri temulentiam, hincin¬
faniam , hinc debacchationes. Plato de Legibus lib.
primo : Ke@daduoy dh mydas ayie miw cebl cecolus.
1.C. Caputeruditionss cenfemus rettam educationem, Plau¬
tus in Afinaria:

Ego caput huic argento fui hodie reperiundo.

Ego pes fut.
Quin nee caput nec pes fermonis apparet. Idem iń Ca¬
ptivis: Quod neque pes uſguam , negue caput appareat.
Aliter ufurpant capztis vocabulum , cum indicant rem
non fingulatim explicari , fed in fumma proponi. Sic
Æ {chines adverfus Timarchum: ds dè è zeQanxiw eph¬
Qu. 1. C. nt in fumma dicam. Idem in Oratione ati #
akanse(Caus , codem fenfu dixit, Aid reqarzioy. i. e.
© per fingula. Itidem Demofthenes in Oratione ati #
cy Kepponiow® è neQarcuw de w Atyw, hegioas xalabliay
Pérou. i.e. nbi in [fumma de quibus loquor, dixero, volo
Rurfus in Oratione contra Zenothemin:
To pi dv reglua Carte $ tlw Pipoy olr, ds dady èw xe¬
Ouralw , Timy ig, i.e. Trague negocium quidem, de quo
feretis fuffragia, ut in ſumma dixerimus , fic habet.

LXI. Somnium.

Rem futilem, inanem & nihili, omninm proverbio
dicimus. Terentius in Adelphis: De argento fomninm.
Lucianus in Harmonide: Md endive Calwtua ivdeg¬
mw Qen, ù wav onsel, 1.c. Omnia illa fubventaneafomnia,
ficut ajent, & verboram umbre. Idem in Dialogo Nirei
& Therfite& Menippi: Ovéegm pos Aéyers.1.€. Somnia
mihi narras. Plato lib. de Rep. vin : srw tne sui xa)
vui n mais ounou, ò cx tyge. 1.€. atque ita vere no>
bis ac vobis civitas habitabitur ,non autem fomnium. Idem
in Theæteto : Aage dy vee avn dvetegl@. i. €. andi jam
fomninm pro formmnio, frivolam rationem pro frivola. Et
Syrus fervus in Adelphis, herumfuum fomninm vocat,
præ Demea: Tz quantus quantus es nihil nifi fapientia es,
elle futilis , fornium. Plautus in Captivi duo : Hric vigi¬
lans fomniat. Plato libro De Legibus 111. fomnia dixit,
pro tenuibus veftigiis. Quum enim narraflet, Darium
non fuiſſe regis filum , fed eruditione reétaque infti¬
tutione fic ad regnum pervenifle , ut ipfe in diviſione
principatus feptimam modo portionem obtineret : £ à
vud ¿m , Inquit, cues over raia. i. €. cujus ret
nunc quoqae exigua reftant fomnia.

LXUI. We tn tonftrinis quidem.

Lucianus in tibello, cui titulus, Quomodo conferi¬
benda fit Hiftoria: Ovze, w Aeyutoa, Jy 187°, DTM spet
To madre UvorAcysvrov axioxs. 1.c. Oui nec in tonffrinis,
qzod dici folet , talia fabulantes audierit. Quod in tonfo¬
rum officinis fere ociofi defideant, X fuam quifque fa¬
bulam adferat in medium. Unde Flaccus:

Gaudent ubi vertice rafo

Garrula fecuri narrare pericula naute.
Item alibi:

Opinor
Omnibus © lippis notum & tonforibus effe.
Cujus alibi meminimus. |
LXIV. Namguid & Saul inter Prophetas.

Libro Regum primo, cap. decimo refertur hujafmo¬
di proverbium .D92)9 7iNW DIN 1.e. Numguid &
Saul inter Prophetas ? Natuma Saule, qui cum in Pro¬
phetarum coetum incidiffet , fubito & ipfe divino fu¬
rore correptus , vaticinari cœpit. Id admirantes qui
Saulem antea cognoverant, inter fe dictitabant: Quid
accidit Sauli? Na & Sanl inter Prophetas? Ea vox de¬
inde verfa eft Hebræis in proverbium de re nova & in¬
opinata, fubitaque. Eft autem apud illos jambicus di¬
meter. Gregorius Nazianzenus in Apologia De fuga
fua in Pontum fic ufurpat , ut quadrare videatur , u i
promifcue quilibet fibi magnificam aliquam funétio¬
nem ufurpänt , velut hifce temporibus nemo non tra¬
état facras literas: Avn §, inquit, éva didarlis ©e8, @
apyTey aegOutovoytwy 5 dee vy à DARA wy CID TY &
TIW anarcioy icves av Ü TEONA a 1. €. dum pro co, quod de¬

1 Imo, per fumma capita. z Pa

berent