Hanc fermonis figuram ex antiquiflimailla
ri cantilena putant increbuiffe. Ejus
< mentionem facit Plutarchus in libello, cui titu¬
O aéto laudare fe quiſpiam citra invidiam pof¬
7 A & Diogenianus in Græcorum adagiorum
nn Conftabat autem is chorus triplici ferie
È ue orbe, fenum , pucrorum, juvenum, Senum
: io:
hac dr È, ie dot vec tay. }
i.e. Wos fuimus olim ftrenus suvenculs.
Deinde puerorum haec TaN oe HINDIS
A uutes dé y toopea TONG RAppoves,
i.e. Praffantiores ge ra famus.
o juvenum hæc erat:
IL 5 y pl, ci J Mie a ya de0,
i.e. At nos fumus, vel experire , Jo veks
Hunc chorum, quem texoekw vocant, inftituitapud
Lacedæmonios Tyrtæus, juxta triplex atatum difcri¬
men. Nam pueritia ingreflus eft vitae , Virilis ætas pro¬
greflus, fenecta exitus.
Li. Pyraufte interitas. sy
Dupas mop. i.e. Pjranfta interitus. Tn eds dicebá¬
tur, qui fibi ipfis exitium accerfunt. Ait enim Zeno¬
dotus, Pyrauftam infectum efle, quod lucernis advo¬
lat, atque ita exuftis alis concidat, pereatque. Citat
autem hunc ex Æfchylo fenarium :
Atdormo, puwpov ndela mvegvse popov. |
i.e. Magnopere ftultam metuo pyrauffa exitum. —
Tradit eadem de Pjranfta Ælianus De natura atiman¬
tium libro duodecimo, citans eundem ex Æfchylo lo:
cum. Meminit de Pyraufia & Plinius libro undecimo;
capite trigefimo fexto : Gigni , inquiens, aliqua &
contrarium natura elementum , fiquidem in Cypri ararits
fornacibus ex medio igni majors mufca magnitudine , vo¬
lat pennatam quadrupes , appellatur Pyralis, aquibufdam
Pyranfta, aut, ut nonnull: codices habent , Pyrotus. Quam
da eft in iğne , Vivit: cam evalit longiore panlo volata,
tunc emoritur. Cujufmodi ferme tradidit Ariftoteles ter¬
tio libro De animalibus; è nive vetuftiore vermenì na¬
fci, qui niye exemptus nori vivat. Eum nos vidimus
in Alpibus. Quod fi placet ad hoc referre adagium,
conveniet & ih cOs, qui dxvuopo: funt, i. e€. gui celeri¬
ter intereunt. Nec invenutte deflecteretur ineos, qui
nufquam vivere poflunt, nifi in propria patria: fi
contirigat agere peregre; rebus omnibus offendun¬
tut.
fignificaret. F
Lacedemonii cho
LII. Poft fefum verifi. ARE
Karomy ths toeris juas. i.c. Poft feftum veniffi. Re¬
fertur à Diogeniano. Dicitur iñ eos , qui negocio cui¬
piam egregio non interfuerunt: propterea quod ferius,
jam re peracta, acceflerint. Socrates in Gorgia Plato¬
his: AR 7 m Meia KTI éopThs HxouM , Ñ sepsu;
ie. Num, inquit, poft felum , quemadmodum dici con¬
fuevit, venimus ac ferius? Legitur & hoc pa&o : me¬
vaSlwodwy army. 1. €. Poft Panathenea: Item, UWvStay
Usepov xes. i.e. Poff Pythia venifti.
sa L. Merx ultronea putet: ;
Merces ultronee putent. i.e. Ingrata funt, quæ ultro
non petentibus offeruntur. Tranflatum videtur à ne¬
gociatoribus , qui merces à venditore ultro oblatas,
fufpectas habere folent, quafi ftudeant eas extrudere:
Adagiuin refertur à divo Hieronymo in Quæftionibus
Cbraicis: Tritum, inquit, proverbio ef ; ultroneas pu~
tere merces. Unde & nos de induftria dicenda retice=
mus, ut avidius velis audire que tacita funt. Ufurpat
idem in Epiftola ad Demetriadem virginem. Ab hac
fententia non abludit illud Ovidianum :
nod venit ex facili; faciles fegne(gue tenemus :
_ Quod fpe; quodque metu torfit, habere juvat: _
Quin Vulgo ctiamnum in ore eft, ultro delatum ob/e¬
Sequinm pler umque ingratum effe. Cui tamen refragatur
Mimus ille non infulfus : a
Bis eft gratum, quod opus el, altro - offerase
ninay LIV, lotis pedibus ingredi, Gi pa
CE A’ vittloss mol dyaGasvey. 11e. Motis pedibus ingredi,
Eft confidenter åtque imperite rem egregiam aggredi,
tanquam profane & irreverenter. Tranflatum a facros
rum céremonis , in quibus omnia pura lotaque jube¬
bantur exhiberi. Lucianus in Demonaétis vita; Ov
pl vias y ma wg ays, ese rela ite. ie Hand
quaquam illotis, ut ajunt , pedibus ad iffa venerat. hoc:
neutiquam mexercitatns, neque radis. Idem in Rheto¬
rum praceptore notat cos, qui dois mar. 1. €. Aule
lis bonis difciplinis inftrutti,ad Rhetoricum munusacce»
dunt. Aineas Sophiftain Epiftola quadam : 0; phd mar¬
ro) w dy Appear dvirlois mow Omandaar wis tepois. i. es
Plerique quidem illotis, quod ajant,pedibusirrumpunt ad
Sacra. A. Gellius inNo@ibus: Moti, quod ajunt, pe¬
dibus & verbis, reprehendit dottifimi hominis orationem.
Macrobius Saturnalium lib. primo: Motis pedibus praa
tereunt. De literatoribus loquitur , qui reconditam il:
lam in Virgiliano Pocmate doétrinam , negligunt.
Hujufmodi Galenus lib. De virtute fimplicium reme¬
diorum vir. A'uvýrss yocat ù BeCnase. Kai sdb, inquit,
tows Suvpasiy , aye ry uvmeswy BiCAss mauno eno E
dv ray vivagavwonen. AM ST cumevas ivegrday oi year
Tes mis PeCiros ST iyo mir mis un To ce) mûr
vnuvactioas. i.e. Ac fortafis hand quagsammirameft,
legere. At eos libros nec illi qui {cripferunt , feripferunt
prophanis: nec ego hec ſcribo üs , qui nondum in primis ru=
dimèntis funt exercitati. In genere, fermonem omnem
parum verecundum , nimifque procacem ac petulans
tem, ¿Hotam proverbio yocant. .
LV. Motis manibus.
Avllois weeciv. 1.e. Mlotis manibus. A Diogeniano res
fertur, proeo, quod eft, irreverenter atque imparate,
Tranflatum item a facrorum puritate. Hefiodus in Opes
ris & Diebus vetat, ne quis mane Jovi libet vinum
xteriv awos. 1. €. manibus illotis..
Mydé aor’ e& 785 dii NaGav onw orvos
Xeeoly dyiriiny und &Mois a Jayma. ;
1. e. Ne unquam mane jovi vinum libaveris ardens
Tor: manibus, neque divum prateres ulli,
Ac ne vel amnem quifpiam ingrediatur, aut fontem
xeexs dviedG idem vetat, 1..e: manibus illotis, Unde
xéenC@- apud Homerum crebra mentio. Ea vox perin¬
de fonat, quafi dicat, manzum lotionem, a quarem dis
vinam antiquitus aufpicabantur, atque etiam convis
yium , utpote rem facram. Gregorius cognomenta
Theologus in Apologia De fuga fua in Pontum conjun¬
git utrumque: Avas xav, © dh Men, à duvirmis mo
moîs d'ysomérois éavrèc tmeouyscv. 1. ©. Totis, ut dici folet;
manibus , ac prophanis pedibus , femet rebus Jacratiffimisins
St in foro , inquit , caufas dicentibus nefas , nt ita dixes
rim, videtur efe ; nulla praefatione fatta , judici rem exe
ponere , quanto magis interpretationem promsttentibus ine
conveniens erst, omtfiss initiis , atque origine non repetita ,
atque illotis , #t ita dixerim, manibus, protinus mate.
riam interpretationis trattare ? Utrumque proverbium re¬
cte ufurpabitur in eos , qui vel audacius , vel parum
inſtructi rebus his, quibus oportuit , negocium inyas
dunt ; veluti fi quis principis munus capeflat, nulla
neque virtute; neque fapientia, neque rerum ufu præs
i VR dea ] A’vaGolrely non fignificatingredì , i.e. LE
cedere aut intrare : ſed, aſcendere: Nec proverbium neceſſario effer¬
tur cum hoc verbo, non magis quam cum fxs, aut imimndSy , aut
alio hujufmodi : ſed proverbialia yerba ſunt, ævizTos morir: ut&, g¬
Hallo spo) : quibus auétores, prout vifum eft, hoc vel illud verbunt
accommodant. Unde igitur illud Sze, Eraſmus ſumplit ? Ni
mirum ex proverbio quod integre ita efffertur, zas mory drabelror
imi Tò TéAo. i.e. Illotis pedibus confeendens tettum. Nam Suidas, poft¬
uain illis verbis las morl» explicationem dedit , &ystosfwoss ò xs
pis Thv0s mapecoxens (ubi fortafle melius legeretur grsToiwws, i. e. impa¬
rato) affert & hæc, quibus ſuam tribuit expofitionem feorfum, hanc
videlicet, im T æwabos izi rive pya 1G Mpcchess aPixvuweor: i. €. De
iis, qui imperite ad rem aliquam agendam fe conferunt. Apud Zenobjuni
autem illud ssor mori», non ponitur feorfum » fed duntaxat cum
his verbis, draburar 8m) rà riños, Cum éadem charratione, que & apud
Sidam, H. Sephari,