OCR
Hanc fermonis figuram ex antiquiflimailla ri cantilena putant increbuiffe. Ejus < mentionem facit Plutarchus in libello, cui tituO aéto laudare fe quiſpiam citra invidiam pof7 A & Diogenianus in Græcorum adagiorum nn Conftabat autem is chorus triplici ferie È ue orbe, fenum , pucrorum, juvenum, Senum : io: hac dr È, ie dot vec tay. } i.e. Wos fuimus olim ftrenus suvenculs. Deinde puerorum haec TaN oe HINDIS A uutes dé y toopea TONG RAppoves, i.e. Praffantiores ge ra famus. o juvenum hæc erat: IL 5 y pl, ci J Mie a ya de0, i.e. At nos fumus, vel experire , Jo veks Hunc chorum, quem texoekw vocant, inftituitapud Lacedæmonios Tyrtæus, juxta triplex atatum difcrimen. Nam pueritia ingreflus eft vitae , Virilis ætas progreflus, fenecta exitus. Li. Pyraufte interitas. sy Dupas mop. i.e. Pjranfta interitus. Tn eds dicebátur, qui fibi ipfis exitium accerfunt. Ait enim Zenodotus, Pyrauftam infectum efle, quod lucernis advolat, atque ita exuftis alis concidat, pereatque. Citat autem hunc ex Æfchylo fenarium : Atdormo, puwpov ndela mvegvse popov. | i.e. Magnopere ftultam metuo pyrauffa exitum. — Tradit eadem de Pjranfta Ælianus De natura atimantium libro duodecimo, citans eundem ex Æfchylo lo: cum. Meminit de Pyraufia & Plinius libro undecimo; capite trigefimo fexto : Gigni , inquiens, aliqua & contrarium natura elementum , fiquidem in Cypri ararits fornacibus ex medio igni majors mufca magnitudine , volat pennatam quadrupes , appellatur Pyralis, aquibufdam Pyranfta, aut, ut nonnull: codices habent , Pyrotus. Quam da eft in iğne , Vivit: cam evalit longiore panlo volata, tunc emoritur. Cujufmodi ferme tradidit Ariftoteles tertio libro De animalibus; è nive vetuftiore vermenì nafci, qui niye exemptus nori vivat. Eum nos vidimus in Alpibus. Quod fi placet ad hoc referre adagium, conveniet & ih cOs, qui dxvuopo: funt, i. e€. gui celeriter intereunt. Nec invenutte deflecteretur ineos, qui nufquam vivere poflunt, nifi in propria patria: fi contirigat agere peregre; rebus omnibus offenduntut. fignificaret. F Lacedemonii cho LII. Poft fefum verifi. ARE Karomy ths toeris juas. i.c. Poft feftum veniffi. Refertur à Diogeniano. Dicitur iñ eos , qui negocio cuipiam egregio non interfuerunt: propterea quod ferius, jam re peracta, acceflerint. Socrates in Gorgia Platohis: AR 7 m Meia KTI éopThs HxouM , Ñ sepsu; ie. Num, inquit, poft felum , quemadmodum dici confuevit, venimus ac ferius? Legitur & hoc pa&o : mevaSlwodwy army. 1. €. Poft Panathenea: Item, UWvStay Usepov xes. i.e. Poff Pythia venifti. sa L. Merx ultronea putet: ; Merces ultronee putent. i.e. Ingrata funt, quæ ultro non petentibus offeruntur. Tranflatum videtur à negociatoribus , qui merces à venditore ultro oblatas, fufpectas habere folent, quafi ftudeant eas extrudere: Adagiuin refertur à divo Hieronymo in Quæftionibus Cbraicis: Tritum, inquit, proverbio ef ; ultroneas pu~ tere merces. Unde & nos de induftria dicenda retice= mus, ut avidius velis audire que tacita funt. Ufurpat idem in Epiftola ad Demetriadem virginem. Ab hac fententia non abludit illud Ovidianum : nod venit ex facili; faciles fegne(gue tenemus : _ Quod fpe; quodque metu torfit, habere juvat: _ Quin Vulgo ctiamnum in ore eft, ultro delatum ob/eSequinm pler umque ingratum effe. Cui tamen refragatur Mimus ille non infulfus : a Bis eft gratum, quod opus el, altro - offerase ninay LIV, lotis pedibus ingredi, Gi pa CE A’ vittloss mol dyaGasvey. 11e. Motis pedibus ingredi, Eft confidenter åtque imperite rem egregiam aggredi, tanquam profane & irreverenter. Tranflatum a facros rum céremonis , in quibus omnia pura lotaque jubebantur exhiberi. Lucianus in Demonaétis vita; Ov pl vias y ma wg ays, ese rela ite. ie Hand quaquam illotis, ut ajunt , pedibus ad iffa venerat. hoc: neutiquam mexercitatns, neque radis. Idem in Rhetorum praceptore notat cos, qui dois mar. 1. €. Aule lis bonis difciplinis inftrutti,ad Rhetoricum munusacce» dunt. Aineas Sophiftain Epiftola quadam : 0; phd marro) w dy Appear dvirlois mow Omandaar wis tepois. i. es Plerique quidem illotis, quod ajant,pedibusirrumpunt ad Sacra. A. Gellius inNo@ibus: Moti, quod ajunt, pedibus & verbis, reprehendit dottifimi hominis orationem. Macrobius Saturnalium lib. primo: Motis pedibus praa tereunt. De literatoribus loquitur , qui reconditam il: lam in Virgiliano Pocmate doétrinam , negligunt. Hujufmodi Galenus lib. De virtute fimplicium remediorum vir. A'uvýrss yocat ù BeCnase. Kai sdb, inquit, tows Suvpasiy , aye ry uvmeswy BiCAss mauno eno E dv ray vivagavwonen. AM ST cumevas ivegrday oi year Tes mis PeCiros ST iyo mir mis un To ce) mûr vnuvactioas. i.e. Ac fortafis hand quagsammirameft, legere. At eos libros nec illi qui {cripferunt , feripferunt prophanis: nec ego hec ſcribo üs , qui nondum in primis ru= dimèntis funt exercitati. In genere, fermonem omnem parum verecundum , nimifque procacem ac petulans tem, ¿Hotam proverbio yocant. . LV. Motis manibus. Avllois weeciv. 1.e. Mlotis manibus. A Diogeniano res fertur, proeo, quod eft, irreverenter atque imparate, Tranflatum item a facrorum puritate. Hefiodus in Opes ris & Diebus vetat, ne quis mane Jovi libet vinum xteriv awos. 1. €. manibus illotis.. Mydé aor’ e& 785 dii NaGav onw orvos Xeeoly dyiriiny und &Mois a Jayma. ; 1. e. Ne unquam mane jovi vinum libaveris ardens Tor: manibus, neque divum prateres ulli, Ac ne vel amnem quifpiam ingrediatur, aut fontem xeexs dviedG idem vetat, 1..e: manibus illotis, Unde xéenC@- apud Homerum crebra mentio. Ea vox perinde fonat, quafi dicat, manzum lotionem, a quarem dis vinam antiquitus aufpicabantur, atque etiam convis yium , utpote rem facram. Gregorius cognomenta Theologus in Apologia De fuga fua in Pontum conjungit utrumque: Avas xav, © dh Men, à duvirmis mo moîs d'ysomérois éavrèc tmeouyscv. 1. ©. Totis, ut dici folet; manibus , ac prophanis pedibus , femet rebus Jacratiffimisins St in foro , inquit , caufas dicentibus nefas , nt ita dixes rim, videtur efe ; nulla praefatione fatta , judici rem exe ponere , quanto magis interpretationem promsttentibus ine conveniens erst, omtfiss initiis , atque origine non repetita , atque illotis , #t ita dixerim, manibus, protinus mate. riam interpretationis trattare ? Utrumque proverbium recte ufurpabitur in eos , qui vel audacius , vel parum inſtructi rebus his, quibus oportuit , negocium inyas dunt ; veluti fi quis principis munus capeflat, nulla neque virtute; neque fapientia, neque rerum ufu præs i VR dea ] A’vaGolrely non fignificatingredì , i.e. LE cedere aut intrare : ſed, aſcendere: Nec proverbium neceſſario effertur cum hoc verbo, non magis quam cum fxs, aut imimndSy , aut alio hujufmodi : ſed proverbialia yerba ſunt, ævizTos morir: ut&, gHallo spo) : quibus auétores, prout vifum eft, hoc vel illud verbunt accommodant. Unde igitur illud Sze, Eraſmus ſumplit ? Ni mirum ex proverbio quod integre ita efffertur, zas mory drabelror imi Tò TéAo. i.e. Illotis pedibus confeendens tettum. Nam Suidas, poftuain illis verbis las morl» explicationem dedit , &ystosfwoss ò xs pis Thv0s mapecoxens (ubi fortafle melius legeretur grsToiwws, i. e. imparato) affert & hæc, quibus ſuam tribuit expofitionem feorfum, hanc videlicet, im T æwabos izi rive pya 1G Mpcchess aPixvuweor: i. €. De iis, qui imperite ad rem aliquam agendam fe conferunt. Apud Zenobjuni autem illud ssor mori», non ponitur feorfum » fed duntaxat cum his verbis, draburar 8m) rà riños, Cum éadem charratione, que & apud Sidam, H. Sephari, Tom, Ir, Z ditus