OCR
257 | majora conari, quam pro noftra facultate. pegno inde fumptum putat , quod olim duétores in pel ibus, h. e. pelliceis tentoriis dormitarent. Mihi videtur rcGius referti ad afinum illum Cumanum, quem Apologi fabulantur adaptafle fibi leonis cxuvium , atque ita fefe ad tempus pro leone geflifle : Verum cám rem illi magno fuifie malo , cum agnitus , & magno omnium rifu, alicna appofititiaque exutus pelle, fuftibusad necem cederetur. Neque abfurde quis ad Cleonem Athenienfemreferat, quiex Byrfopola,h. e.coriario creatus excritus ductor, fortuna favente victoriam reportavit, capta Pylo, fuam ipfius civitatem furto fpoliavit, dem per alium ejeétus maleque acceptus, poenas dedit, quod non in propria pelle quieflet. Hic induciturin Ariftophanis Comeedia , cui Titulus Equites : negue non aliis locis fubinde mordetur ab codem Poeta. Huc nimirum videtur allufifie Plautus , cum Militem gloriofum & jaétabundum fingit clephantino corio circumteétum, non fuo, five quod ftolidum fignificaret, five quod majora, quam pro facultate loquentem. Horatius: Et merito, quoniam in propria non pelle quieffem. Martialis in futorem quendam , qui Cleonis exemplo, prius ad fummas evectus divitias , ut venti erant, ita velum in altum fuftulit , deinde ad priftinam rurfus inopiam largitionibus fuis redaétus eft , ut nihil jam eſſet niſi cerdo; Zufifti, inquit , ſatis eft , ſed te , mihi erede , mei mento, Intra pelliculam , cerdo, tenere tuam., Ttem Seneca in Epiftolis: Sapientem undique fubmovent, @ intra cutem fuam cogunt. Id citra metaphoram fic extulit Ovidius: Crede mihi, bene qui latuit, bene vixit, & intra Fortunam debet quifque manere ſiam: Allufit huc & Lucianus in Imaginibus: Ovx ia soy im T ardexovrav. 1,€, Non jam manent in his qua adfent : de his qui fortuna fucceffibus clati , fuæ conditionis non fatis meminerunt. Denique mihi non abexcoriati fabulam , qui quoniam parum memor fue conditionis, aufus eft cum Apolline certare, fua pelle exutus eft, XCII. Pennas nido majores extendere, Eft apud Horatium in Epiftolis , non dubium quin proverbialis metaphora : Pennas nido majores extendere, pro co, quod eft, rem, fortunamque, quam mediocrem aut tenuem a majoribus acceperis , auctiorem reddere. Quod quidem, fi virtute fiat , ſumma laus eft, tantum abeft ut vitio dandum exiftimem. Me, inquit, lbertino natum patre , & in tenui-re, Majores pennas nido extendifle logzeris, Ut quantum generi demas, virtutibus addas. Tranflatum ab avium pullis, qui fic grandefcunt, fubnafcentibus plumis, ut materno nido capi non poffint. XCIV. Ln tuum ipfius finum infpue. | Hac noftra tempeftate multis regionibus hoc circumfertur adagium, Jubent enim hominem aliena vifa taxantem , in fuum ipfius finum infpuere , tanquam admonentes , ut domefticorum malorum recordatione definat arrogantius infe&ari vitam alicnam. Idem ans tiquis fieri folere , colligi titcunque poteft ex verbis Plinianis, qui lib. xxvri. Cap. IV. an hunc in mo: dum : Ventam quoque a Deis, fpei alicujus audacioris petimus, in finum fpuendo. Idem in eodem capite {cribit ex auctoritate Salps: torporem fedari quocumque mem: bro in ſtupente , fi quis in finum expuat. Quorum utrumque non prorfus abhorret à noftro vulgato proverbio. * Siquidem qui carpit aliena, fpe quadam impro1 Siquidem qui carpit aliena fbe quadam improba peccat quidem qui carpit aliena, > quafifpe ret fibi nihil fimile a quoquam opprobari poſſe. ] Ita novo quodam modo ſem exponit, ut Plinii di&um à proverbio quod modo poluit, & ab ejus fententia non abhorrere putetur. At nihil neceffe eft: guum A © 258 ba peccat, quafi fperet fibi nihil fimile 4 quoquam opprobrari pofle, cum nemo fit, qui non aliquo vitio teneatur. Et qui propri mali, quafi fui ipfius fenfu caret, ceu torpore quodam tenetur. Seneca libro De beneficiis feptimo : Fortaffe vitium, de quo quereris , fi te diligenter excufferis, in fin invenies. Lucianus in apologia De mercede fervientibus: Ka dn cix eis + normy. Tv ous aa Tepon éiss nampapivi, ii €. Quodgue non prins in tuum (zs finum infpueris; gwam accufare coperis, Idem in Votis: L'puatés y, ddéuavre, À ts À HAT B Mess , 3de ole O535 WY veUnAnpEls. i. €. focatar quilpiam in amicum, quod tanquam oblitus (ui , opes immen|as imaginaretur , negue in finum f{pueret, wt agnofceret, guiſe nam eſſet. Idem indicat Theocritus Ecloga fexta. Nam Polyphemus cum paulo arrogantius fuam formam ex: tuliflet : i Qs un Bamba 4, als eis eucy Erion venir. Tule P à Gd ue Korwtlaess eked dakev. Quorum carminum heec ferme fententia et. We guid me ladat invidia, neve noceat fafcinatio, ter in meumin{pui inum. Nam id me Cotyttaris anus docniti Scholiaftes addit eum morem fua ctiamnum ætate durafle muherculis, ut abominantes invidiam in finum expuant, Refert & Callimachi verfum : Auw, n KAn JMM Yuu kee. i. e. O fortana, finum melier quur confpuit omnis, Hue fortafle pertinet , quod at Lucianus in Necyo? mantia : Teis dv us atis T esser DmAvoas, 1, ©. PoJfca quamter mihi defpuiffet in faciem. Nec alienum hing eft, quod in fecunda Satyra fcripfit Perfius: - frontemque atque uda labella Infami digito, & luftralibus ante falivis esha E fimili fuiperftitione profetum et, quod indicat Athenzus libro primo , prifcos ad depellenda mala folitos ter abitergeri. Refertverficulum hunc Cyres nel: Tess A Somuga woa Go) Àdéænv duevoy, i: e. Ter vero abfterfis, melius bona numina donant, XCV. 2Vofce teipfum, Ad eam fententiam pertinent tria illa , inter ommia fapientum apophthegrnata vel maxime celebrata, adeò ut quemadmodum in Charmide teftatur Plato, pro foribus templi Delphici ab Amphictionibus inſcripta, veluti digna Deo viferentur. Quorum primum eft yali cravv. 1.0. Nofce teipfum. In quo modeftiæ mediocritatifque commendatio eft , ne nobis yel majora, vel etiam indigna fequamur. Nam linc omñis vitæ peftis oritur, quod fibi quifquc blanditur , & quantum aliis præter æquum detrahit , tantum fibi philautia vitio reetcr meritum tribuit. M. Tullius ad Q. fratrem li= tertio. Et illud ya; ceévrv, noli putare ad arros Plihius, cum proverbij pracepto convenidt, tt apertiflinie ofteñdunt he Libanii verba in Epiftola s91. guæ eft ad Modeftum : Où wa Tees ye tAmidus dvi. AAA SITI * Aa pol. Trs À sig Armor» TÍ mapoiie Tabus. Ergo modo ob hanc , modo ob illam caufam nos in finum jubemur de/puere. Sane quidem. Quin etiam hocaddere debuit Erafmus, nonnunquam in finum fuum de/puere, non effé invidiam vitare volentium, ob ullam exiis rebus ,quæ hic referuntur; {ed itridentium duntaxat. Sie Tibull. lib. 11.eleg. 2. de fene amatore loquens, ancillam charæ puellæ in medio foro detinente. Hanc puer, hinc fjuvent turbu circumffetit arca. Deſpuit in molles & fibi quifque finus. : i Sic & apud Theocritum puella quædam ex urbe, rufticum quendam; 4 quo amabatur deridens, interim dum illi deformitatem » graveolentiam , aliaque exprobrat, in finum fuam dejpuis: idque ter. fcribit ‘poe The sig doy Uxloce xoarroy. 5 Que particula Ter hic è Tibullo eft omiflà, ut videmus, ubi irridentes pueros in finum fuum defpuntesfàcit: at ih eadem, ubi declas rat quomodo mage cantibus fic utendum, dicit. Ter cane, ter dictis defpue carminibus. Ubi an intelligendum fit, De/pue in tuum finnm, aliquis fortaffe ro get. Plinius quidem certe Defpuere & ipfe abfolute dixit, fenibens: Eadem ratione , defpuerc deprecatione in omni medicina mos eſt. At Lucianus Chaldæum quendam facit were sivixadyy (i.e. dida carminibus, ut loquitur Tibullus) delpuentem ter in faciem, non fuam, fed ejus, propter quem diccbat carmina. A. Stephanus, Tom. Uta R gans