OCR Output

249
261 KONS sarto apnea Top
fentanenm eft juftifimam pri

i LXV. Tithoni fenetta.
i.e, Tithon fenetta. Fabula tradunt

1 TI) megs, 1 À
Tithonum adamatum ab Aurora in coelum fublatum

fuifie, atque illius fucco perfufum , ad tantam nR
nifie feneétutem , ut tandem optaverit, ut m cicada’
verteretur. Lucianus in quodam dialogo : Ka E
mibavav n À yav» 1. €. Atque ultra Tithonum di
enex. Hujus Tithoni perfonam inducit Arifto Chius
in libro de Senectute , propter vivacitatis miraculum ,
ut teftatur in Catone M. Cicero. Suidas adagium re¬
fert hunc in modum, Koln egos nhwvg Bou repay , 1.€.
Senefcas Tithono profundius.
LXVI. Mefforea fenetta.

Ttidem certe apud Latinos Neftoris anni in prover¬
bium abierunt, cui treis ætates attribuit Homerus in
Odyfleæ tertio : ee

Tels D dy pv Dao avatacSry reve dvd pov.

i,e. Mam jam exegife hominum tria fecula fama eft.

Idem affirmat in primo Iliados.

Et Juvenalis :

—— Atque fuos jam dextra computat annos.
Tertiam ætatem indicans. Breviter proverbii faciem
habebit, quicquid ab iis fumetur, qui infigni vivaci
tate fuerunt. Ut, phenice vivacior, quem Heficdus feri¬
bit, novem corvi ætates vivere : & cervo vivacior,
corvo vivacior : & Tireſia vivacior, quem Tragoedia
fingit fex cetates hominum vixile. Et Seribu viva¬
cior : quos Græcis hiltoriis proditum eft, trecentos
annos vivere. Quod genus exempla fiquis defideret,
legat Lucianum de Macrobiis , 1. e. longevis, &
Plinii feptimi libri caput quadragefimum octayum.

LXVII. Ultra penfum vivit.

Lepidum eft quod ait Lucianus in Philopfeude : 1°
TEE dd è datato jdn (Br, 1. C. fam enim fafum vivit,
h. e. vivit fatalem diem. Allufum ad Parcarum fufos,
quibus ævum mortalium evolvi fabulantur Pocte.
Quin & Theologi metam vitæ fatalem , periodum ap¬
pellant, quam prætercurrere nulli fas fit.

LXVII. Facile, cum valemus, retta confilia
agrotis damus.

In Andria Terentiana ab adolefcente non admodum
cordato , cordatiffima fimul & elegantiffima fententia
profertur. Facile, cum valemus, reîta confilia agrotis
damus. Tu fi hic fis, aliter fentias. Ea nata videtur ab
Oraculo Thaletis philofophi. Nam is, ut auctor eft
Laertius , interrogatus quid nam effet difficllimum ,
refpondit; waver croumy, 1. €. Nofe fe ipfum : quid fa¬
cillimum refpondit : Aaw Cande, 1. €. Alteri con¬
filium dare. Comicus autem tranflationis gratiam ad¬
mifcuit. Euripides in Alceftide:

Mi vu) arepCouy’, aR’ dwougiws Hépe.
i. e. Ne nimius hic dolor efto, fed modice feras.
Verba funt Herculis Admetum confolantis fuper uxo¬
ris morte. At ille:
Pov aPpgwév, À mov LAPTEPSV,
i. c. Facilius ef monere, quam fitum in malis
Animo imperare,
Fertur & huic fimilis fententia proverbialis :
A'mavres uio eis m0 vs9erdiv c000),
i Avr) dl oiuaprovovres , # tamoul. ¬
1. C. Zn admoncndo fapimus omnes, verum ubi
Peccamus ipfi, non videmus propria.
Duda eft fententia à communibus hominum moribus.
Omnes enim ægrotantibus recte præcipiunt , quid fu¬
gendum, quid agendum, & objurgant nonnunquam,
quod falutis caufa non obtemperent bene monentlbus.

noipem, cornicis anmis 7mpe¬

1 Tidevt yfpus.] Quem ufum habeat hoc adagium, & utram in
partem accipiatur, in ambiguo relinquit. Quum tamen Euftath aper¬
te,dicat, # dt Tapoiwla imi dusun. yporey tiSyo. Tiare opa. i. e"
Proverbium autem de infelicibus ſenibus Titboni nomen ufurpat. Quum

_ tamen vivacitatis duntaxat babetur ratio, male fonare non videtur:
* unde & illud ab aliquo bene precante alii, prolatum, xarceaynpecorys
Te padvtspo, Hi Stephanas, one = :

@

entra ih Rrovi EXV- CXX. 250.

runt illa praeclara monita, fed alus item monitoribus
& objurgatoribus eft opus. Porro cupiditas omnis ani¬
m1 morbus eft, quo velut exczecatus , aut non perfpi¬
cit, aut fi perfpicit , fequi non potcft ca que ſunt ad
falutem neceflaria. Nam Pheedria Terentianus prudens
& fciens in flammam manum mittit, & vivus, videnf
que perit. ltem Horatius fagienda fequitur , fagiens
que pro fore credit. Perfpicitavarus aliquando , quam
prodigiofa res fit ambitio. Contra, ambitiofus avari
morbum pervidet, & uterque alteri in alieno malo re¬
cte confulit, neuter in fuo fapit.

LXIX. Que fupra nos, mibil ad nos.

Toe Carte uds, Sty uds. | Q ra nos,
to 10.055 Tess yus. 1.€. Que fupra nos,

veftigatione rerum cceleftium & arcanorum nature.
Refertur proverbi vice àLaétantio libro tertio, capi¬
te vigefimo : Ex his, inquit , anum eligam , quod ab
omnibus fit probatum , celebre. Hoc proverbinm Socrates
habuit : Quod fupra nos, nihil ad nos. Torqueri potelt
& in illos qui de negociis principum , aut Thcologiæ
myfteriis temere loquuntur. Vertere licebit & incon¬
trarium : que infra nos, nibil ad nos. Ubi fignificamus
res leviufculas, quam ut nobis cura effe debeant.
LXX. Notum lippis ac tonforibus.

Que jam in ora vulgi abierunt, omnibus tonſoribus
ac lippis nota dicuntur : propterea quod olim in ton¬
{trinarum confeffibus omnes rumores narrari confue¬
runt. Quod indicat Ariftophanes in Pluto:

Ka qu Aye y lo n? aga TAS

Em mio spao È nagyo,

De cEamins dvie pr mia.

i. ©. Hercle profetto fermo erat videlicet ,

In officinis defidentium frequens

Tonforiis, hominem repente divitem

Fattum effe.
Et apud Terentium Antipho, 7 tonftrina de puellaco¬
gnofcit. Item Horatius de tonfirina: |
gandent ubi vertice raſo
Garrula fecuri narrare pericula naute.
D Idem in Sermombus:
Opinor

Omnibus & lippis notum & tonforibus efè.

Ubi proverbium explicuit , fignificans rem vulgo ja¬
&tatam. Nam lippi in tonforum officinis defident, ex¬
petentes remedium oculorum. De tonforum garruli¬
tate complura lectu digna recenfet Plutarchus mn libel¬
lo, quem fcripfit, De futili loquacitate. Quorum u¬
num illud referre non pigebit. Cum aliquando, inquit,
in tonftrina fermo effet de Dionyfio, diceretargue tyranni¬
dem illins adamantinam efe © inexpugnabilem , ridens
tonfor : Heccine, inquit, loga nos de Dionyfo, in Cujas
jugulo ego fubinde teneo novaculam è Quod dictum fimu¬
E latque Dionyfius refaflet , tonforem in crucem fuftu¬
lit, atque ita , quod ait Plinius, voces per jugulum
rediere in auctorem. Ut autem tonforum genus ufque
adeo loquax fit, id exiftimat effe in caufa, guod in co¬
rum oficinas loquaciflimi quique convemant, def¬
deantque quorum affiduo conyictu garrulitatis morbo
inficiuntur& ipfi. Quas ob res Theophraftus, ut idem
teftis eft Plutarchus, Te xxpdie dowa coumne. i. e. Si
ne vino compotationes, appellavit, quod illic loquacitate
ceu temulenti reddantur homines. Simili infamia la¬
borant balneatores, quod illic quoque defideant ociofi,
garrientes quidlibet. Quin hine factum eft , ut vete¬
res ærarias officinas Aéqves dixerint , ut indicavit Joan¬

turba tenuium teporis gratia conferre confueverit,
ibique defidens ociofis fabulis tempus fallere. Hæc
loca velut ignavis apta Hefiodus jubet vitare agrico¬

lam:

Mag dl 19s aytandoy Sanov % ING Aa lu 5

Spa EUELA.

i.e. Menfibus hybernis valeat ferraria fedes,
Ac nuga tepide.

Qa ENR