OCR
249 261 KONS sarto apnea Top fentanenm eft juftifimam pri i LXV. Tithoni fenetta. i.e, Tithon fenetta. Fabula tradunt 1 TI) megs, 1 À Tithonum adamatum ab Aurora in coelum fublatum fuifie, atque illius fucco perfufum , ad tantam nR nifie feneétutem , ut tandem optaverit, ut m cicada’ verteretur. Lucianus in quodam dialogo : Ka E mibavav n À yav» 1. €. Atque ultra Tithonum di enex. Hujus Tithoni perfonam inducit Arifto Chius in libro de Senectute , propter vivacitatis miraculum , ut teftatur in Catone M. Cicero. Suidas adagium refert hunc in modum, Koln egos nhwvg Bou repay , 1.€. Senefcas Tithono profundius. LXVI. Mefforea fenetta. Ttidem certe apud Latinos Neftoris anni in proverbium abierunt, cui treis ætates attribuit Homerus in Odyfleæ tertio : ee Tels D dy pv Dao avatacSry reve dvd pov. i,e. Mam jam exegife hominum tria fecula fama eft. Idem affirmat in primo Iliados. Et Juvenalis : —— Atque fuos jam dextra computat annos. Tertiam ætatem indicans. Breviter proverbii faciem habebit, quicquid ab iis fumetur, qui infigni vivaci tate fuerunt. Ut, phenice vivacior, quem Heficdus feribit, novem corvi ætates vivere : & cervo vivacior, corvo vivacior : & Tireſia vivacior, quem Tragoedia fingit fex cetates hominum vixile. Et Seribu vivacior : quos Græcis hiltoriis proditum eft, trecentos annos vivere. Quod genus exempla fiquis defideret, legat Lucianum de Macrobiis , 1. e. longevis, & Plinii feptimi libri caput quadragefimum octayum. LXVII. Ultra penfum vivit. Lepidum eft quod ait Lucianus in Philopfeude : 1° TEE dd è datato jdn (Br, 1. C. fam enim fafum vivit, h. e. vivit fatalem diem. Allufum ad Parcarum fufos, quibus ævum mortalium evolvi fabulantur Pocte. Quin & Theologi metam vitæ fatalem , periodum appellant, quam prætercurrere nulli fas fit. LXVII. Facile, cum valemus, retta confilia agrotis damus. In Andria Terentiana ab adolefcente non admodum cordato , cordatiffima fimul & elegantiffima fententia profertur. Facile, cum valemus, reîta confilia agrotis damus. Tu fi hic fis, aliter fentias. Ea nata videtur ab Oraculo Thaletis philofophi. Nam is, ut auctor eft Laertius , interrogatus quid nam effet difficllimum , refpondit; waver croumy, 1. €. Nofe fe ipfum : quid facillimum refpondit : Aaw Cande, 1. €. Alteri confilium dare. Comicus autem tranflationis gratiam admifcuit. Euripides in Alceftide: Mi vu) arepCouy’, aR’ dwougiws Hépe. i. e. Ne nimius hic dolor efto, fed modice feras. Verba funt Herculis Admetum confolantis fuper uxoris morte. At ille: Pov aPpgwév, À mov LAPTEPSV, i. c. Facilius ef monere, quam fitum in malis Animo imperare, Fertur & huic fimilis fententia proverbialis : A'mavres uio eis m0 vs9erdiv c000), i Avr) dl oiuaprovovres , # tamoul. 1. C. Zn admoncndo fapimus omnes, verum ubi Peccamus ipfi, non videmus propria. Duda eft fententia à communibus hominum moribus. Omnes enim ægrotantibus recte præcipiunt , quid fugendum, quid agendum, & objurgant nonnunquam, quod falutis caufa non obtemperent bene monentlbus. noipem, cornicis anmis 7mpe1 Tidevt yfpus.] Quem ufum habeat hoc adagium, & utram in partem accipiatur, in ambiguo relinquit. Quum tamen Euftath aperte,dicat, # dt Tapoiwla imi dusun. yporey tiSyo. Tiare opa. i. e" Proverbium autem de infelicibus ſenibus Titboni nomen ufurpat. Quum _ tamen vivacitatis duntaxat babetur ratio, male fonare non videtur: * unde & illud ab aliquo bene precante alii, prolatum, xarceaynpecorys Te padvtspo, Hi Stephanas, one = : @ entra ih Rrovi EXV- CXX. 250. runt illa praeclara monita, fed alus item monitoribus & objurgatoribus eft opus. Porro cupiditas omnis anim1 morbus eft, quo velut exczecatus , aut non perfpicit, aut fi perfpicit , fequi non potcft ca que ſunt ad falutem neceflaria. Nam Pheedria Terentianus prudens & fciens in flammam manum mittit, & vivus, videnf que perit. ltem Horatius fagienda fequitur , fagiens que pro fore credit. Perfpicitavarus aliquando , quam prodigiofa res fit ambitio. Contra, ambitiofus avari morbum pervidet, & uterque alteri in alieno malo recte confulit, neuter in fuo fapit. LXIX. Que fupra nos, mibil ad nos. Toe Carte uds, Sty uds. | Q ra nos, to 10.055 Tess yus. 1.€. Que fupra nos, veftigatione rerum cceleftium & arcanorum nature. Refertur proverbi vice àLaétantio libro tertio, capite vigefimo : Ex his, inquit , anum eligam , quod ab omnibus fit probatum , celebre. Hoc proverbinm Socrates habuit : Quod fupra nos, nihil ad nos. Torqueri potelt & in illos qui de negociis principum , aut Thcologiæ myfteriis temere loquuntur. Vertere licebit & incontrarium : que infra nos, nibil ad nos. Ubi fignificamus res leviufculas, quam ut nobis cura effe debeant. LXX. Notum lippis ac tonforibus. Que jam in ora vulgi abierunt, omnibus tonſoribus ac lippis nota dicuntur : propterea quod olim in ton{trinarum confeffibus omnes rumores narrari confuerunt. Quod indicat Ariftophanes in Pluto: Ka qu Aye y lo n? aga TAS Em mio spao È nagyo, De cEamins dvie pr mia. i. ©. Hercle profetto fermo erat videlicet , In officinis defidentium frequens Tonforiis, hominem repente divitem Fattum effe. Et apud Terentium Antipho, 7 tonftrina de puellacognofcit. Item Horatius de tonfirina: | gandent ubi vertice raſo Garrula fecuri narrare pericula naute. D Idem in Sermombus: Opinor Omnibus & lippis notum & tonforibus efè. Ubi proverbium explicuit , fignificans rem vulgo ja&tatam. Nam lippi in tonforum officinis defident, expetentes remedium oculorum. De tonforum garrulitate complura lectu digna recenfet Plutarchus mn libello, quem fcripfit, De futili loquacitate. Quorum unum illud referre non pigebit. Cum aliquando, inquit, in tonftrina fermo effet de Dionyfio, diceretargue tyrannidem illins adamantinam efe © inexpugnabilem , ridens tonfor : Heccine, inquit, loga nos de Dionyfo, in Cujas jugulo ego fubinde teneo novaculam è Quod dictum fimuE latque Dionyfius refaflet , tonforem in crucem fuftulit, atque ita , quod ait Plinius, voces per jugulum rediere in auctorem. Ut autem tonforum genus ufque adeo loquax fit, id exiftimat effe in caufa, guod in corum oficinas loquaciflimi quique convemant, defdeantque quorum affiduo conyictu garrulitatis morbo inficiuntur& ipfi. Quas ob res Theophraftus, ut idem teftis eft Plutarchus, Te xxpdie dowa coumne. i. e. Si ne vino compotationes, appellavit, quod illic loquacitate ceu temulenti reddantur homines. Simili infamia laborant balneatores, quod illic quoque defideant ociofi, garrientes quidlibet. Quin hine factum eft , ut veteres ærarias officinas Aéqves dixerint , ut indicavit Joan turba tenuium teporis gratia conferre confueverit, ibique defidens ociofis fabulis tempus fallere. Hæc loca velut ignavis apta Hefiodus jubet vitare agricolam: Mag dl 19s aytandoy Sanov % ING Aa lu 5 Spa EUELA. i.e. Menfibus hybernis valeat ferraria fedes, Ac nuga tepide. Qa ENR