Page 91 [91]
145 ApdaGtioR UM Chil. I. Centur. II. Prov. LXXXVIIL-XC. | 146
Ali. e. Nam veritatis faevit effe oratio
Et genus © formam regina pecunia donat. >
Sed nemo feftivius pecuniz tyrannidem decane,
quam Euripides Bel lerophontem ad +. me Pen
quentem faciens. . Referuntu oe a de E
Epiftolarum , Epiftola cxv. nam ipfa quidem fa u¬
la non exftat, verfus aliquot : hi quoniam funt in pri¬
mis lepidi ac venuiti, non gravabor ‘adferibere , {ed
aliquot locis emendatos. Quandoquidem apud Sence¬
cam habentur depravati:
Sine me vocari pefimum, ut dives vocer.
Nemo an bonus, an dives omnes quarimus.
Non quare, © unde, quid habeas, tantum rogant,
Ubique tanti quifque, quantum habuit, fuit.
Qnid habere nobis turpe fit, quarts? nihil.
An dives omnes querimas, nemo an bonus.
Aut dives opto vivere, aut pauper mort. ;
Bene moritur , quifquis moritur dum lucrum facit.
Pecunia ingens generis humani bonum.
Cui non voluptas matris, ant blanda poteft
Par efe prolis, non facer meritis parens.
Tam dulce fi quid Veneris in vultu micat,
Merito ila amores calitum atque hominum movet.
Cam hi, inguit, novifimi verfus in Tragedia pronuncia¬
ti effent , totus populus ad ejiciendum e attorem & car¬
men confurrexit, nno impetu , donec Euripides in medinm
ipfe profiliit , petens ut exfpectarent , viderentque quem ad¬
mirator anri exitum faceret. Dabat in illa fabula pænas
Bellerophontes, quas in fua quifque dar. At ex his verfi¬
bus, quos Latinos recitat Seneca, pofteriores aliquot
reperi Grecos apud Atheneum in Dipnofophiftis lib.
1v. fed citra nomenelaturam auctoris , cos hoc loco fub¬
{cribam :
D ago deélwua xemis poris,
Os Te Dime ndovas mids d, twd,
Ov 7aides è» domorow, ¥ DIAG awme
Olas av, x of oF domaow xexrmpdwor,
Ei dl) 4 Kuartis toiSs0v 6@Swapors opa,
Qu Gud tpus pvesss Tu) ‘yay,
i. €. O captus aurum hominibus ornatifjinus ,
Vi nec genitrix, nec pater, nec liberi
Tn edibus tales volaptates ferant :
wales paris tu his, qui domi te poffident.
Quod fr hoc mado Veneris renident lumina,
` Hand miram amores fi cit innumerabiles,
Subit interim admirari perverfum præpofterumque
mortalium ingenium. Sententiam improbam in fita
fabula, fub perfona improba, ab hiftrione recitatam in
theatro non ferunt „ac per tumultum cjiciunt , fbi
quifque domi ignofcit. Quotus enim quifque eft qui
ftudio vitaque non loquitur, quod illic hiftrio fonabat?
Horrent voces in theatro, & non horrent rem in omni
vita ? Quid infamius, quid exfecratius apud omnes
mendacii Nocabulo , quid 1pfa re in moribus hominum
ufitatius ? Quid perjurio deteftabilius ? Excute vitam
hominum , perjurn plena ſunt omnia. Vide quid po¬
pulo jurent Principes, quid Epifcopi, quid Abbates,
imo quid in baptiimo Chriftiani omnes. Confer mo¬
res, quantam invenies perjuriorum upuyxlar. Quam
abominamur fr nomen! At in vita nihil aliud inve¬
nies. Nifi forte furtum non eft , accipere pecuniam
mutuam animo non reddendi, negare depofitum quum
tutum eft, mala fide invadere hæreditatem aut poſſeſ¬
fionem alicnam , imponere emptori , fuffurari nonni¬
hil de materia quam fufcepifti , pro gemmis vitra ob¬
trudere, aliud vini genus pro alio vendere. Denique
nullam prætermitterc occafionem fraudandi proximum.
Sed ad Proverbia redco.
LXXXVII. Veritatis fimplex oratio.
Refertur in Diogeniani Colle&aneis hoc adagium.
Exftat autem in Phocniffis Euripidis, ad hunc mo¬
dum:
AOs ó DIG LF ¿mba tou,
Kä mulno där dydy tpulucdporoy,
Eyd P awa xap, d d, čdinas roy O>
Nory & Td, dada SATY mAV
Simplex, vafris nec efè egens ambagibus
Interpretam, figuidem ipfa per fe congruit 2
At fermo iniquus, quia per (è ft morbidus,
, Medicamenta exquifita depoſcit fibi.
Citatur 4 Seneca Epiftola xLIx. 2 ut ille ait Tragi¬
cus: veritatis fimplex oratio eff. Proverbium ufurpabi¬
tur, vel in Rhetores ac Poctas qui mendacia verborum
lenociniis fucare folent. Vel in blandiloquos, qui quod
non ex animo dicant, folent accuratius adornare fer¬
monem, ac veros affectus hoc diligentius imitari ver¬
bis, quo magis vacant affectibus :
Ot qui conduct: plorant in funere, dicunt `
Ac faciunt prope plara dolentibus ex animo.
Cum interim fimplex Ula rufticanaque veritas , negli¬
gat id genus orationis fucos : To oðxæ oõxæ, Tw ond¬
lw onéolw. i. ec. Ficus ficus, ligonem ligonem appellans.
Vel in divinos, qui vaticinia {ua verbis ambiguis cffe¬
runt, ne queant deprehendi, fitque rima quæpiam per
quam clabantur. Denique in cos qui perplexe loquun¬
tur, dum verum diflimulant. Nam hoc indicio fæpe¬
numcro deprehenditur vanitas, velut inEunucho Te¬
rentiana:
Pergin' fcelefta mecum perplexe logui?
Scio, nefèio, abiit, audivi, ego non adfur.
Non te iffhuc mihi dittura aperte es, quicquid eff ?
LXXXIX. Tanica pallio propior efè.
Apud Plautum in Trinummo legitur allegoria pro¬
verbialis : Tunica pallio propior eft. Quo fignificatum, ex
amicis nos aliis atque aliis magis efle devinétos, ne¬
qué parem omnium habendam efe rationcm, Apud
veteres primum in officio locum habebant parentes,
proximum pupilli noftræ fidei crediti, tertium clien¬
tes, quartum hofpites, quintum cognati & affines ut
indicat Gellius libro quinto , capite xum. Præterea
quædam negocia propius aliis ad nos pertinere. Pal¬
lum extrema veftis apud Græcos, quemadmodum
apud Romanos toga. Tunica toga tegebatur, ut fre¬
quenter apud Homerum, yAdäve xo) xirdver, fimul no¬
minantur.
XC. Genu fura proprus.
Tovu aviumne lwow, i.e. Genu [ura propius. Qui Græ¬
cas parcemias collegerunt , ajunt, hoc adagium ex
eventu quodam effe natum. Quum in prælio quidam
confpiceret duos amicos, pariter de vita periclitantes ,
fratrem & confobrinum , E poſlet utrique ſimul
ferre fuppetias, omiflo confobrino fratrem defendit,
atque hanc interim fententiam pronunciavit, que po¬
{tea tranfierit in proverbium, pv zwviuns vor. Id re¬
fertur ab Ariftotele lib. Moralium nono : Accedunt y
inquiens , codem & proverbia univerſa , ut anima una,
& amicorum communia funt omnia, & amicitia off egua¬
litas, © tibia genu propinquius. Theocritus in Idyllio ,
cui titulus Charites, tribuit hoc adagium viro tenaci,
qui fibi vivat, neque quicquam velit impertiri ami¬
CIS :
Das d) Um ATS qapas iyway aJar adeny dipe
RoyypG@ , fixer tov Sorti lac nv) doin,
AR Hus wvidirey , BomTépw À Aru wu,
Avra pol mi Nuoro.
i. e. Verum quifque fina dextram occulit , illud & unum
Cogitat, unde fibi congefta pecunia creftar,
Nec cuique abfterfa rubizine donet amico.
Imo fratim hoc, mihi fura genu longinguior , INquit
Df malim aliquid detur mihi.
Athenzus lib. rx. eo deflexiffe videtur , ut dicat de
iis potius, qua propius ad rem pertinent. Ex hoc igi¬
tur Plautus fuum illud effinxifle videtur : Tanica pal¬
| lio propior. Confinis eft huic adagio illa Hefiodi fen¬
tentia:
Mude noorynri lovy midio Etapo,
1. e. Sed nec germano quifquam eft equandus amicus.
Eft enim inter hos , quos amamus , habendus ordo.
genus, fi quis dicar, majorem habendam effe vitae quam
Tom. I. K pe¬
RN
HORS
Ax