Page 91 [91]
OCR
145 ApdaGtioR UM Chil. I. Centur. II. Prov. LXXXVIIL-XC. | 146 Ali. e. Nam veritatis faevit effe oratio Et genus © formam regina pecunia donat. > Sed nemo feftivius pecuniz tyrannidem decane, quam Euripides Bel lerophontem ad +. me Pen quentem faciens. . Referuntu oe a de E Epiftolarum , Epiftola cxv. nam ipfa quidem fa ula non exftat, verfus aliquot : hi quoniam funt in primis lepidi ac venuiti, non gravabor ‘adferibere , {ed aliquot locis emendatos. Quandoquidem apud Sencecam habentur depravati: Sine me vocari pefimum, ut dives vocer. Nemo an bonus, an dives omnes quarimus. Non quare, © unde, quid habeas, tantum rogant, Ubique tanti quifque, quantum habuit, fuit. Qnid habere nobis turpe fit, quarts? nihil. An dives omnes querimas, nemo an bonus. Aut dives opto vivere, aut pauper mort. ; Bene moritur , quifquis moritur dum lucrum facit. Pecunia ingens generis humani bonum. Cui non voluptas matris, ant blanda poteft Par efe prolis, non facer meritis parens. Tam dulce fi quid Veneris in vultu micat, Merito ila amores calitum atque hominum movet. Cam hi, inguit, novifimi verfus in Tragedia pronunciati effent , totus populus ad ejiciendum e attorem & carmen confurrexit, nno impetu , donec Euripides in medinm ipfe profiliit , petens ut exfpectarent , viderentque quem admirator anri exitum faceret. Dabat in illa fabula pænas Bellerophontes, quas in fua quifque dar. At ex his verfibus, quos Latinos recitat Seneca, pofteriores aliquot reperi Grecos apud Atheneum in Dipnofophiftis lib. 1v. fed citra nomenelaturam auctoris , cos hoc loco fub{cribam : D ago deélwua xemis poris, Os Te Dime ndovas mids d, twd, Ov 7aides è» domorow, ¥ DIAG awme Olas av, x of oF domaow xexrmpdwor, Ei dl) 4 Kuartis toiSs0v 6@Swapors opa, Qu Gud tpus pvesss Tu) ‘yay, i. €. O captus aurum hominibus ornatifjinus , Vi nec genitrix, nec pater, nec liberi Tn edibus tales volaptates ferant : wales paris tu his, qui domi te poffident. Quod fr hoc mado Veneris renident lumina, ` Hand miram amores fi cit innumerabiles, Subit interim admirari perverfum præpofterumque mortalium ingenium. Sententiam improbam in fita fabula, fub perfona improba, ab hiftrione recitatam in theatro non ferunt „ac per tumultum cjiciunt , fbi quifque domi ignofcit. Quotus enim quifque eft qui ftudio vitaque non loquitur, quod illic hiftrio fonabat? Horrent voces in theatro, & non horrent rem in omni vita ? Quid infamius, quid exfecratius apud omnes mendacii Nocabulo , quid 1pfa re in moribus hominum ufitatius ? Quid perjurio deteftabilius ? Excute vitam hominum , perjurn plena ſunt omnia. Vide quid populo jurent Principes, quid Epifcopi, quid Abbates, imo quid in baptiimo Chriftiani omnes. Confer mores, quantam invenies perjuriorum upuyxlar. Quam abominamur fr nomen! At in vita nihil aliud invenies. Nifi forte furtum non eft , accipere pecuniam mutuam animo non reddendi, negare depofitum quum tutum eft, mala fide invadere hæreditatem aut poſſeſfionem alicnam , imponere emptori , fuffurari nonnihil de materia quam fufcepifti , pro gemmis vitra obtrudere, aliud vini genus pro alio vendere. Denique nullam prætermitterc occafionem fraudandi proximum. Sed ad Proverbia redco. LXXXVII. Veritatis fimplex oratio. Refertur in Diogeniani Colle&aneis hoc adagium. Exftat autem in Phocniffis Euripidis, ad hunc modum: AOs ó DIG LF ¿mba tou, Kä mulno där dydy tpulucdporoy, Eyd P awa xap, d d, čdinas roy O> Nory & Td, dada SATY mAV Simplex, vafris nec efè egens ambagibus Interpretam, figuidem ipfa per fe congruit 2 At fermo iniquus, quia per (è ft morbidus, , Medicamenta exquifita depoſcit fibi. Citatur 4 Seneca Epiftola xLIx. 2 ut ille ait Tragicus: veritatis fimplex oratio eff. Proverbium ufurpabitur, vel in Rhetores ac Poctas qui mendacia verborum lenociniis fucare folent. Vel in blandiloquos, qui quod non ex animo dicant, folent accuratius adornare fermonem, ac veros affectus hoc diligentius imitari verbis, quo magis vacant affectibus : Ot qui conduct: plorant in funere, dicunt ` Ac faciunt prope plara dolentibus ex animo. Cum interim fimplex Ula rufticanaque veritas , negligat id genus orationis fucos : To oðxæ oõxæ, Tw ondlw onéolw. i. ec. Ficus ficus, ligonem ligonem appellans. Vel in divinos, qui vaticinia {ua verbis ambiguis cfferunt, ne queant deprehendi, fitque rima quæpiam per quam clabantur. Denique in cos qui perplexe loquuntur, dum verum diflimulant. Nam hoc indicio fæpenumcro deprehenditur vanitas, velut inEunucho Terentiana: Pergin' fcelefta mecum perplexe logui? Scio, nefèio, abiit, audivi, ego non adfur. Non te iffhuc mihi dittura aperte es, quicquid eff ? LXXXIX. Tanica pallio propior efè. Apud Plautum in Trinummo legitur allegoria proverbialis : Tunica pallio propior eft. Quo fignificatum, ex amicis nos aliis atque aliis magis efle devinétos, nequé parem omnium habendam efe rationcm, Apud veteres primum in officio locum habebant parentes, proximum pupilli noftræ fidei crediti, tertium clientes, quartum hofpites, quintum cognati & affines ut indicat Gellius libro quinto , capite xum. Præterea quædam negocia propius aliis ad nos pertinere. Pallum extrema veftis apud Græcos, quemadmodum apud Romanos toga. Tunica toga tegebatur, ut frequenter apud Homerum, yAdäve xo) xirdver, fimul nominantur. XC. Genu fura proprus. Tovu aviumne lwow, i.e. Genu [ura propius. Qui Græcas parcemias collegerunt , ajunt, hoc adagium ex eventu quodam effe natum. Quum in prælio quidam confpiceret duos amicos, pariter de vita periclitantes , fratrem & confobrinum , E poſlet utrique ſimul ferre fuppetias, omiflo confobrino fratrem defendit, atque hanc interim fententiam pronunciavit, que po{tea tranfierit in proverbium, pv zwviuns vor. Id refertur ab Ariftotele lib. Moralium nono : Accedunt y inquiens , codem & proverbia univerſa , ut anima una, & amicorum communia funt omnia, & amicitia off egualitas, © tibia genu propinquius. Theocritus in Idyllio , cui titulus Charites, tribuit hoc adagium viro tenaci, qui fibi vivat, neque quicquam velit impertiri amiCIS : Das d) Um ATS qapas iyway aJar adeny dipe RoyypG@ , fixer tov Sorti lac nv) doin, AR Hus wvidirey , BomTépw À Aru wu, Avra pol mi Nuoro. i. e. Verum quifque fina dextram occulit , illud & unum Cogitat, unde fibi congefta pecunia creftar, Nec cuique abfterfa rubizine donet amico. Imo fratim hoc, mihi fura genu longinguior , INquit Df malim aliquid detur mihi. Athenzus lib. rx. eo deflexiffe videtur , ut dicat de iis potius, qua propius ad rem pertinent. Ex hoc igitur Plautus fuum illud effinxifle videtur : Tanica pal| lio propior. Confinis eft huic adagio illa Hefiodi fententia: Mude noorynri lovy midio Etapo, 1. e. Sed nec germano quifquam eft equandus amicus. Eft enim inter hos , quos amamus , habendus ordo. genus, fi quis dicar, majorem habendam effe vitae quam Tom. I. K pe RN HORS Ax
