Page 87 [87]
for A pA G PO ROU Ir Chm |.
quaque vafa fubverterunt. Reliqua fabulz utcunque
conveniunt. Lucianus in Afino ſuo parcemiam hanc
fingit ex fe natam , quod dum afinus conaretur obli¬
quato capite per feneftram profpicere quid ageretur ,
tum fefe, tum dominos fuos prodidit. _Eamque rem
magno omnium rifu exceptam, in adagionem abile 5
lk ovs okan ewe, 1. C. cx afini profpetty. Porro juxta
Luciani fententiam magis quadrabit in cos qui ftolidi¬
tate fua, dum inepte ftudent difimulare , ridicule pro¬
duntur. Hunc Luciani locum æmulans Apulejus in
nono Metamorphofeôs fuæ libro „ fcribit ad hunc mo¬
dum: Qua contentione & clamofo ftrepitu cognito, curio¬
Sus altoqui & inquieta procacitate preditus Afinus , dum ob¬
liquata cervice per quandam feneftrulam , quidnam fibi
vellet tumultus ille profpicere geftio , unus è commilitoni¬
bus „cafu fortuito conlimatis oculis ad umbram meam cun¬
tos teftatur in coram. Magnus denique continuo -clamor
exortus eft. Et emerfis protinus {ealis, injetla manu qui¬
dam me veluti captivum detrahunt , Jamque omni [ublata
cunttatione, (crupulofius contemplantes fingula , cifta etiam
illa revelata repertum , produtlumque & oblatum magi¬
Stratibus miferum hortulanum , panas fcilicet penfarum,
in publicum deducunt carcerem , fummoque rifu de meo
proſpect cavillari non definunt. Unde etiam de profpettu
& umbra gin; natum eft frequens proverbium. Hate¬
nus Apulejus.
LXV. Suo ipfius indicio periit forex.
Cui confine eft illud Terentianum ex Eunucho 3
Egomet meo indicio mifer quafi forex hodie peru. Verba
frit Parmenonis , qui delufus à Pythia prodiderat fe
feni. Donatus admonet efie proverbium in eos qui
fuapte voce produntur. Atque hinc exiftimat dustam
cfe metaphoram, quod foricum proprium fit yel ftri¬
dere clarius quam mures, yel ftrepere magis cum ob¬
rodunt frivola: ad quam vocem multi fe intendentes,
quamvis per tenebras noétis transfi gunt eos. Ufurpat
hoc adagium divus Aurelius Auguftinus in primo De
ordine libro erga fuum Licentium, qui dum pulfata
tabula, foricem ftrepitu abfterret , ipfe fefe prodebat
Auguftino quod vigilaret. Allufit codem Origenes
homilia in Gencfim tertia: Sed videbor , inquit , ‘pf
meis indicit: captas,
EXVI. Induitis me leonis exuvium.
Evdvere wor lw neovilò, i. e. Induitis me leonts exu¬
vium. In cos dici folitum, qui fufcipiunt negocium
majus facultate , quique fe magnificentius gerunt quam
pro fua conditione. Quidam ab Hercule fumptum
putant, cujus hic ornatus erat, ut leonis exuvio tege¬
retur, deinde altera manu clavam , altera geftaret ar¬
cum, atque hoc ornatu defcendit ad inferos, Cerbe¬
rum extracturus. Huc alludens Ariftophanes in Ra¬
nis, Bacchum fingit, Herculis inftar , leonis exuvio
clavaque inftruétum, ad inferos defcendere parantem,
ut Euripidem cum Æfchylo certantem audiret. Ri¬
detur autem ab Hercule, quod id geftaminis neuti¬
quam illum deceret, utpote mollem & cfœminatum.
Eodem pertinet quod Menippus ille Lucianicus codem
ornatu {e ab inferis rediffe adfimulat, Nihil autem
prohibet, quo minus proverbium ad apclogum illum
referatur, cujus meminit Lucianus in Pifcatore : Apud
Cumanos afinus quifpiam pertæfus fervitutem , abru¬
pto loro in fylvam aufugerat. Tlic forte repertum lco¬
mis exuvium corpori applicabat fuo. Atque ita pro
leone fe gerebat, homines pariter ac feras voce cauda¬
que territans. Nam Cumani leonem ignorant. Ad
bunc igitur modum regnabat aliquandiu perfonatus
hic afinus , pro leone immani habitus ac formidatus.
Donec hofpes quifpiam Cumas profcétus , qui ſæpe¬
numero viderat & leonem & afinum, atque ob id non
erat difficile dignofcere, aurium prominentium indicio,
neque non alus quibufdam conjecturis afinum effe
deprehendit „ac probe fuftigatum reduxit, dominoque
agnofcenti reddidit. Interim autem rifum non medio¬
crem concitabat omnibus Cumanis afinus Jam agnitus,
quos dudum creditus leo, metu propemodum exani¬
maverat. Cumanos autem hic appellat, non qui funt
A
a
fap
138
in Italia, fed qui funt in Æolide fupra Lesbum. Nam
& Lesbii & Cumani notati funt ftoliditatis , ut indicat
Stephanus. Ufurpat hoc adagium Socrates Platoni¬
cus in Cratylo, negans oportere deterreri fefe magni¬
tudine difputationis inftituta, poftcaquam femel Teo.
iis pellem effet indutus. ' Lucianus in Pieudologifta
Oude der NO, g Samdu myt G © Acovrlw , Ds OA €009 =
volo, xarnu dy, ef di he deg tE T'repCoov dipl te ud
1101, n ès modry KuuaîG eny, os un iduv us , eldéæ dvoy
drTVTwY VOpASUTTEMY dE ovr un TC eva CyrœuYs CITA
ehi inse. i. e. Nec opus efè quopiam „Gui tibi leonis exuma
vium detrahat, quo palam fiat te canthelinm effe, nifi
quis fane ab ipfis Hyperboreis hofpes modo ad nos advenerit,
ast ufque adeo Camanzs fit , ut qui viderit non protinus in¬
telligat te afinorum omninm afinum ferocifimum effe, ant
exfpeclet, nt te praterea rudentem audiat. Eufebius Ca¬
farienfis adverfus Hieroclem: Oiyyoeru ugo úu Diroor~
OG, ĉvos 4 TH ® D€ovaes Irie Nos déed. i, C. Abibit
nobis quidem philofophus, ceterum sfinus leonis intetlus
pelle. Demutavit nonnihil de proverbio Lucianus in
Philopfeude, cum ait: Toosdzy agovov deri pe, ad
TH METÀ > yercicy lives m noy DAEMON. io E, Tantum. ÍCT
poris non animadverti eum fub leonis exuvio ridiculams
quandam fimiam tettam babere.
LXVII. Midas auriculas afini.
Midas dvs ta, i. €. Midas auriculas afini. Refertur
à Diogeniano. Natum à fabula notifima Midæ Rcgis
Phrygiæ, cui Phœbus, quod ftolide Panem canentem
Gbi prætulifict , afininas affxit auriculas. Quas cum
diu mitra occuluiflet, tandem 4 tonfore animadverfum
cft, ac prolatum in vulgus. Porro adagium rette dis
cetur, vel in ftolidos & craffis auribus, pinguique ju¬
dicio homines. Vel in tyrannos , quibus cum aures
fint afininarum inftar longæ , procul etiam audiunt,
velut aufcultatoribus dimifhs qui audita referant. Quos
Plutarchus in libro De curiofitate, dro appellat,
N memyoydu. Eogue Lucianus in libello cui titu¬
Jus , Non effe facile eredendum delatoribus , calumniæ
depingens imaginem , Midæ aurcs illi tribuit, propter
ftudium fubaufcultandi captandique quidalii rerum fa
Clant: Ev defiz ns dve nany, mi re mremeyedy evay ,
ptxeod delv wis ¥ Mids qesozomgr. i. C. Ad dexteram vir
guifpiam fedet, auriculis maximis , quales ferme Mida
faerent. Ariſtophanes in Pluto:
Midas un dv lo di lyg AdCyre,
i. e. Midas qridem itaque, fi afini anres fumatis,
Quo loco interpres admonet proverbii de auriculis afi¬
ninis, ejufque commenti varias allegat caufas. Quof¬
dam auctores effe , Midam hunc ob contemptum ali¬
uando vituperatumque Bacchi numen, in afinum
fife converfum. Ali narrant, cum aliquando præ¬
teriret afinos hujus Dei , atque cos affecifiet injuria,
iratum Bacchum , Midz auriculas afininas addidiffe,
Sunt qui dicant huic aures natura prelongas fuifle, &
afininarum inftar prominentes, atque hinc fabulæ Jo¬
cum ortum eflc. Quanquam pluribus placet, hac alle¬
goria fignificatum ; Mıdam utpote tyrannum Cory¬
cæos ac fubaufcultatores dimittere folitum, per quos
quæcunque per omnem regionem , vel ficrent , vel
dicerentur, cognofcerct , nimirum illis utens aurium
vice. Proinde cum vulgus admiraretur, ab illo refciri
ctiam ca quæ clam ac procul fierent, occafionem fa¬
bulæ dederunt, ut Midas diceretur auriculas afini ha¬
bere. Vel quod mullum aliud animal acrius audiat
quam afinus , excepto muse : vel quod aures habeag
omnium longiflimas. Perfius :
Auriculas afini quis non habet?
Ferunt nonnulli primum à pocta fcriptum fuiffe,
+ Auricalas afimi Mida rex habet.
Deinde metu Cxfaris fcripturam mutafle , gui non
habet,
LXVII. Zinc ille lachryme,
Ex Andria Terentiana per allufionem proverbialiter
uſurpatum videtur ab Horatio, Hinc ille lachryme,
Ufurpavit ad hunc modum M. Tullius in a&ioné pro
M. Celio; Hine ille lachryme, nimirum , & hac caufa
13 oft