Page 87 [87]
OCR
for A pA G PO ROU Ir Chm |. quaque vafa fubverterunt. Reliqua fabulz utcunque conveniunt. Lucianus in Afino ſuo parcemiam hanc fingit ex fe natam , quod dum afinus conaretur obliquato capite per feneftram profpicere quid ageretur , tum fefe, tum dominos fuos prodidit. _Eamque rem magno omnium rifu exceptam, in adagionem abile 5 lk ovs okan ewe, 1. C. cx afini profpetty. Porro juxta Luciani fententiam magis quadrabit in cos qui ftoliditate fua, dum inepte ftudent difimulare , ridicule produntur. Hunc Luciani locum æmulans Apulejus in nono Metamorphofeôs fuæ libro „ fcribit ad hunc modum: Qua contentione & clamofo ftrepitu cognito, curioSus altoqui & inquieta procacitate preditus Afinus , dum obliquata cervice per quandam feneftrulam , quidnam fibi vellet tumultus ille profpicere geftio , unus è commilitonibus „cafu fortuito conlimatis oculis ad umbram meam cuntos teftatur in coram. Magnus denique continuo -clamor exortus eft. Et emerfis protinus {ealis, injetla manu quidam me veluti captivum detrahunt , Jamque omni [ublata cunttatione, (crupulofius contemplantes fingula , cifta etiam illa revelata repertum , produtlumque & oblatum magiStratibus miferum hortulanum , panas fcilicet penfarum, in publicum deducunt carcerem , fummoque rifu de meo proſpect cavillari non definunt. Unde etiam de profpettu & umbra gin; natum eft frequens proverbium. Hatenus Apulejus. LXV. Suo ipfius indicio periit forex. Cui confine eft illud Terentianum ex Eunucho 3 Egomet meo indicio mifer quafi forex hodie peru. Verba frit Parmenonis , qui delufus à Pythia prodiderat fe feni. Donatus admonet efie proverbium in eos qui fuapte voce produntur. Atque hinc exiftimat dustam cfe metaphoram, quod foricum proprium fit yel ftridere clarius quam mures, yel ftrepere magis cum obrodunt frivola: ad quam vocem multi fe intendentes, quamvis per tenebras noétis transfi gunt eos. Ufurpat hoc adagium divus Aurelius Auguftinus in primo De ordine libro erga fuum Licentium, qui dum pulfata tabula, foricem ftrepitu abfterret , ipfe fefe prodebat Auguftino quod vigilaret. Allufit codem Origenes homilia in Gencfim tertia: Sed videbor , inquit , ‘pf meis indicit: captas, EXVI. Induitis me leonis exuvium. Evdvere wor lw neovilò, i. e. Induitis me leonts exuvium. In cos dici folitum, qui fufcipiunt negocium majus facultate , quique fe magnificentius gerunt quam pro fua conditione. Quidam ab Hercule fumptum putant, cujus hic ornatus erat, ut leonis exuvio tegeretur, deinde altera manu clavam , altera geftaret arcum, atque hoc ornatu defcendit ad inferos, Cerberum extracturus. Huc alludens Ariftophanes in Ranis, Bacchum fingit, Herculis inftar , leonis exuvio clavaque inftruétum, ad inferos defcendere parantem, ut Euripidem cum Æfchylo certantem audiret. Ridetur autem ab Hercule, quod id geftaminis neutiquam illum deceret, utpote mollem & cfœminatum. Eodem pertinet quod Menippus ille Lucianicus codem ornatu {e ab inferis rediffe adfimulat, Nihil autem prohibet, quo minus proverbium ad apclogum illum referatur, cujus meminit Lucianus in Pifcatore : Apud Cumanos afinus quifpiam pertæfus fervitutem , abrupto loro in fylvam aufugerat. Tlic forte repertum lcomis exuvium corpori applicabat fuo. Atque ita pro leone fe gerebat, homines pariter ac feras voce caudaque territans. Nam Cumani leonem ignorant. Ad bunc igitur modum regnabat aliquandiu perfonatus hic afinus , pro leone immani habitus ac formidatus. Donec hofpes quifpiam Cumas profcétus , qui ſæpenumero viderat & leonem & afinum, atque ob id non erat difficile dignofcere, aurium prominentium indicio, neque non alus quibufdam conjecturis afinum effe deprehendit „ac probe fuftigatum reduxit, dominoque agnofcenti reddidit. Interim autem rifum non mediocrem concitabat omnibus Cumanis afinus Jam agnitus, quos dudum creditus leo, metu propemodum exanimaverat. Cumanos autem hic appellat, non qui funt A a fap 138 in Italia, fed qui funt in Æolide fupra Lesbum. Nam & Lesbii & Cumani notati funt ftoliditatis , ut indicat Stephanus. Ufurpat hoc adagium Socrates Platonicus in Cratylo, negans oportere deterreri fefe magnitudine difputationis inftituta, poftcaquam femel Teo. iis pellem effet indutus. ' Lucianus in Pieudologifta Oude der NO, g Samdu myt G © Acovrlw , Ds OA €009 = volo, xarnu dy, ef di he deg tE T'repCoov dipl te ud 1101, n ès modry KuuaîG eny, os un iduv us , eldéæ dvoy drTVTwY VOpASUTTEMY dE ovr un TC eva CyrœuYs CITA ehi inse. i. e. Nec opus efè quopiam „Gui tibi leonis exuma vium detrahat, quo palam fiat te canthelinm effe, nifi quis fane ab ipfis Hyperboreis hofpes modo ad nos advenerit, ast ufque adeo Camanzs fit , ut qui viderit non protinus intelligat te afinorum omninm afinum ferocifimum effe, ant exfpeclet, nt te praterea rudentem audiat. Eufebius Cafarienfis adverfus Hieroclem: Oiyyoeru ugo úu Diroor~ OG, ĉvos 4 TH ® D€ovaes Irie Nos déed. i, C. Abibit nobis quidem philofophus, ceterum sfinus leonis intetlus pelle. Demutavit nonnihil de proverbio Lucianus in Philopfeude, cum ait: Toosdzy agovov deri pe, ad TH METÀ > yercicy lives m noy DAEMON. io E, Tantum. ÍCT poris non animadverti eum fub leonis exuvio ridiculams quandam fimiam tettam babere. LXVII. Midas auriculas afini. Midas dvs ta, i. €. Midas auriculas afini. Refertur à Diogeniano. Natum à fabula notifima Midæ Rcgis Phrygiæ, cui Phœbus, quod ftolide Panem canentem Gbi prætulifict , afininas affxit auriculas. Quas cum diu mitra occuluiflet, tandem 4 tonfore animadverfum cft, ac prolatum in vulgus. Porro adagium rette dis cetur, vel in ftolidos & craffis auribus, pinguique judicio homines. Vel in tyrannos , quibus cum aures fint afininarum inftar longæ , procul etiam audiunt, velut aufcultatoribus dimifhs qui audita referant. Quos Plutarchus in libro De curiofitate, dro appellat, N memyoydu. Eogue Lucianus in libello cui tituJus , Non effe facile eredendum delatoribus , calumniæ depingens imaginem , Midæ aurcs illi tribuit, propter ftudium fubaufcultandi captandique quidalii rerum fa Clant: Ev defiz ns dve nany, mi re mremeyedy evay , ptxeod delv wis ¥ Mids qesozomgr. i. C. Ad dexteram vir guifpiam fedet, auriculis maximis , quales ferme Mida faerent. Ariſtophanes in Pluto: Midas un dv lo di lyg AdCyre, i. e. Midas qridem itaque, fi afini anres fumatis, Quo loco interpres admonet proverbii de auriculis afininis, ejufque commenti varias allegat caufas. Quofdam auctores effe , Midam hunc ob contemptum aliuando vituperatumque Bacchi numen, in afinum fife converfum. Ali narrant, cum aliquando præteriret afinos hujus Dei , atque cos affecifiet injuria, iratum Bacchum , Midz auriculas afininas addidiffe, Sunt qui dicant huic aures natura prelongas fuifle, & afininarum inftar prominentes, atque hinc fabulæ Jocum ortum eflc. Quanquam pluribus placet, hac allegoria fignificatum ; Mıdam utpote tyrannum Corycæos ac fubaufcultatores dimittere folitum, per quos quæcunque per omnem regionem , vel ficrent , vel dicerentur, cognofcerct , nimirum illis utens aurium vice. Proinde cum vulgus admiraretur, ab illo refciri ctiam ca quæ clam ac procul fierent, occafionem fabulæ dederunt, ut Midas diceretur auriculas afini habere. Vel quod mullum aliud animal acrius audiat quam afinus , excepto muse : vel quod aures habeag omnium longiflimas. Perfius : Auriculas afini quis non habet? Ferunt nonnulli primum à pocta fcriptum fuiffe, + Auricalas afimi Mida rex habet. Deinde metu Cxfaris fcripturam mutafle , gui non habet, LXVII. Zinc ille lachryme, Ex Andria Terentiana per allufionem proverbialiter uſurpatum videtur ab Horatio, Hinc ille lachryme, Ufurpavit ad hunc modum M. Tullius in a&ioné pro M. Celio; Hine ille lachryme, nimirum , & hac caufa 13 oft
