OCR
Martino Dorpro. 285 {commatibusque, quibus plus quam modice fcriptio rota fcatet, non dubito quin ufurus fueras aut aliquanto parciùs, aut certè, mi Dorpi, falfiùs. Nam quod Moxias infetaris, quod in Poétas inveheris, Grammaticos omnes fubfanas , annotationes in Scripturarum parùm probas, græcarum litterarum peritiam non admodumad rem pertinere cenfes; hac, inquam, omnia non magni facio , ut in quibus citra cujufquam offenfum liberum cuivis eft, fentire quod velic; & ita abs Te funt adhuc difputata , ut non dubitem, quininter legendum multa cuig; fuccurrant que refponderiex adverſo debeant. Porrò, tantum abeft, utin horum quoque nimium abs Te ditum exiltimem, uc in quibufdam etiam multa defiderem, quibus optailem hoc {criprum tuum ad Erafmum prodiifle inftruatius; quo major ci preberetur occafio, fua ex adverfo caftra majoribus operibus commu niendi. At iftud me nonnihil certè commovit, quòd Erafmum in eo libello tuo videris aliquanto fecus, quam Te atque illo eft dignum, attingere. Quippe quem ita tractas, tamquam modo contemnas, modd velut è fublimi derideas ; interdum quafi non admoneas , fed tanquam patruus , aut triftis cenfor, objurges : poftremò ; verbis ejus aliorfum detortis, Theologos omnes , atque adeò Univerfitates [ quas vocant ] in eum concites. Nec in eam partem accipi hæc mea ſcripta volo; quaſi adverfus Te, quem planè credo nihil horumullain eum malignitate fecifle, ego, cui nimirum ipfi patrono opus fit , in patrocinium _ fufcipiam illum, quem certé majorem & haberi apud omnes & efle fcio quàm ut in reorum ordinemredigi debeat : Sed quoniam Te amo , famæque tuæ benè cupio; idcirco admonere Te eorum volui,unde anfam apprehendunt hi, [ quibus modeltia Tua, & vere