Martino Dorpro. 285
{commatibusque, quibus plus quam modice fcriptio
rota fcatet, non dubito quin ufurus fueras aut
aliquanto parciùs, aut certè, mi Dorpi, falfiùs. Nam
quod Moxias infetaris, quod in Poétas inveheris,
Grammaticos omnes fubfanas , annotationes in
Scripturarum parùm probas, græcarum litterarum
peritiam non admodumad rem pertinere cenfes; hac,
inquam, omnia non magni facio , ut in quibus citra
cujufquam offenfum liberum cuivis eft, fentire quod
velic; & ita abs Te funt adhuc difputata , ut non
dubitem, quininter legendum multa cuig; fuccurrant
que refponderiex adverſo debeant. Porrò, tantum
abeft, utin horum quoque nimium abs Te ditum
exiltimem, uc in quibufdam etiam multa defiderem,
quibus optailem hoc {criprum tuum ad Erafmum
prodiifle inftruatius; quo major ci preberetur occafio,
fua ex adverfo caftra majoribus operibus commu
niendi. At iftud me nonnihil certè commovit, quòd
Erafmum in eo libello tuo videris aliquanto fecus,
quam Te atque illo eft dignum, attingere. Quippe
quem ita tractas, tamquam modo contemnas, modd
velut è fublimi derideas ; interdum quafi non
admoneas , fed tanquam patruus , aut triftis cenfor,
objurges : poftremò ; verbis ejus aliorfum detortis,
Theologos omnes , atque adeò Univerfitates [ quas
vocant ] in eum concites. Nec in eam partem accipi
hæc mea ſcripta volo; quaſi adverfus Te, quem planè
credo nihil horumullain eum malignitate fecifle, ego,
cui nimirum ipfi patrono opus fit , in patrocinium _
fufcipiam illum, quem certé majorem & haberi apud
omnes & efle fcio quàm ut in reorum ordinemredigi
debeat : Sed quoniam Te amo , famæque tuæ benè
cupio; idcirco admonere Te eorum volui,unde anfam
apprehendunt hi, [ quibus modeltia Tua, & vere