OCR
284 EpistoLa Tu Mor folus; quid attinebat ſcribere ? fi quid monendum putavit,curnon præfentem prefens admonuit; cur non futapud Terentium eft] coram, que facto opus effent, imperabat potiùs, quam , quum exiffer, clamaret de via; idque Erafmo tam longè femoto, ut, que eum aut primum, aut etiam folum, audire oportuerat, ea & folus aliquamdiu nefciverit , & poftremò non nifi per alios acceperit? quainre vide quam fincere faciat, Primùm, quem nemo accufat , eum apud omnes defendere fefefimulat. Deinde,quibus eum rationibus tuetur, quum nefcio an quifquamaudiat quæ contra eum objicit, [preter eum folum qui folus debet,] publicè legunt omnes. Haec quum ille dixiflet; aliig; eorum alia,que nunc necefle non habeo commemorare; itarefpondi,atqueitaàme dimifi,ut facile intelligerent, nihil ſiniſtri me de Te libenteraudire; animoque efle in Te propemodum æquè propenfo atque in Erafmum ipfum, in quem tam propenfo fum, ut efle propenfiote non poffim. Nam quod {cribere ad eum, quam coram rem tractare , maluifti; quocimque Tu id confilio feceris ; certè non fecifle malo. Et ego, mi Dorpi, mihi pro mea de Te opinione perfuadeo, & illecertus animi erga fe Tui, non dubitat. At fecundas iltas litteras tuas, que jam paffim parùm fecunde leguntur, nullo omninò confilio tuo , fed planè cafu quopiam in publicum emanaffe crediderim. In quam fententiam vel eo in primis impellor, quòd in his nonnulla funt hujufmodi , ut plane mihi perfuadeam , Te, fi velles emittere, fuifle mutaturum, utpote non fatis idonea, — qua vel adeumfcriberentur, velabs Te. Neque enim quadam tam acerbè ad amicum tantum , neque tam | negle&im ad hominem tam do&tum; imò , ſar ſcio, & pro modeftiffimo ingenio tuo clementiùs , & pro eximia dogtrina tua {cripfilles accuratiis. Porrò,jocis