OCR
Tuomaie Moro. 279 quod erat Caput, ageretur. Age, inquit, {cripfifti pro Luthero; nunc fcribe adverfus illum. Hicinfciatus me fcripfiffe pro illo,fed pro Theologis potiùs adverfus illum, cum excufailem multa, otium, imperitiam, metum, inter alia pretexi fufcipionem credulitatis, fi fevirem ftylo meo in hominem proftratum acvi&um. Imò hoc ipfum , inquit , fcribe , Lutherum à nobis vidum efle. Refpondi,non deeffe qui hoc vociferarentur, vel metacente. Præterea magis fore decorum, fi ipfi fuam celebrarent viétoriam , qui peperiffent. Poftremd mihinon conftare, quod eum viciflent, cum libri illorum nondum, prodiflent in lucem. Sub hæc defperans, verfus ad Reétorem ait, Nonne prædixinos nihil aturos ? Quamdiu , inquit , detreétat {cribere adverfus Lutherum , tam diu habebimus eum pro Lutherano. At ifthoc, inquam, nomine Tu mihi Lutheranus eris, qui nihil fcribas adverfus illum, neque Tu {olus tantum,fedinnumeritecum. Atque ita non di&o, fed fignificato vale , Rettori, non mihi, difceffit: quemadmodum qui in gladiatoria {chola vulnus præter certaminis leges acceperunt, ceteris quidem dant dextram, ei à quo læf funt non dant. Habes ferè fummam illius preeclari colloquii, quod illi tamen vifum eft admodum blandum, cùm hoc ageretur , ut me pelliceret eloquentiâ fuà ad infeandum ſtylo meo Lutherum. Neque paflus eft ille ſibi perire hujus confli&ationis gloriam. Ja&itavic apud compotores fuos , quam fortiter obftitiffer in os Erafmo. Reétor eadem fuis denarrans , non fine rifu, negavit fe unquam crediturum fuiffe mihi tantùm efle temperantiæ. Quanquam non hinc mihi laudem hanc arrogo, qui prorfus infanus fuiſſem , fi cum illo contendifem. Et tamen eft S 4