Tuomaie Moro. 279
quod erat Caput, ageretur. Age, inquit, {cripfifti pro
Luthero; nunc fcribe adverfus illum. Hicinfciatus
me fcripfiffe pro illo,fed pro Theologis potiùs adverfus
illum, cum excufailem multa, otium, imperitiam,
metum, inter alia pretexi fufcipionem credulitatis, fi
fevirem ftylo meo in hominem proftratum acvi&um.
Imò hoc ipfum , inquit , fcribe , Lutherum à nobis
vidum efle. Refpondi,non deeffe qui hoc vocifera¬
rentur, vel metacente. Præterea magis fore decorum,
fi ipfi fuam celebrarent viétoriam , qui peperiffent.
Poftremd mihinon conftare, quod eum viciflent, cum
libri illorum nondum, prodiflent in lucem. Sub hæc
defperans, verfus ad Reétorem ait, Nonne prædixinos
nihil aturos ? Quamdiu , inquit , detreétat {cribere
adverfus Lutherum , tam diu habebimus eum pro
Lutherano. At ifthoc, inquam, nomine Tu mihi
Lutheranus eris, qui nihil fcribas adverfus illum,
neque Tu {olus tantum,fedinnumeritecum. Atque
ita non di&o, fed fignificato vale , Rettori, non
mihi, difceffit: quemadmodum qui in gladiatoria
{chola vulnus præter certaminis leges acceperunt,
ceteris quidem dant dextram, ei à quo læf funt non
dant. Habes ferè fummam illius preeclari colloquii,
quod illi tamen vifum eft admodum blandum, cùm
hoc ageretur , ut me pelliceret eloquentiâ fuà ad
infeandum ſtylo meo Lutherum. Neque paflus eft
ille ſibi perire hujus confli&ationis gloriam. Ja&itavic
apud compotores fuos , quam fortiter obftitiffer in
os Erafmo. Reétor eadem fuis denarrans , non
fine rifu, negavit fe unquam crediturum fuiffe mihi
tantùm efle temperantiæ. Quanquam non hinc
mihi laudem hanc arrogo, qui prorfus infanus
fuiſſem , fi cum illo contendifem. Et tamen eft